DİĞER EV

Sabah uyandığımda ilk düşündüğüm şey, bugün babamın geleceğiydi.
Yatakta birkaç dakika kıpırdamadan tavana baktım.
Sonra telefonumu elime aldım.
Saat dokuzu geçiyordu.
Tam o sırada telefonum çaldı.
Babam.
“Efendim?”
“Hazır mısın oğlum?”
“Hazırım.”
“Yirmi dakikaya oradayım.”
“Tamam.”
Telefon kapandı.
Yataktan kalkıp çantamı hazırladım.
Annem mutfakta kahvaltı hazırlıyordu.
“Bir şeyler ye bari.”
“İstemiyorum anne.”
“Eren…”
“Gerçekten istemiyorum.”
Annem sustu.
Beni en iyi tanıyan insanlardan biriydi.
Ama bazen beni tanıyan insanların bile bana yardım edemeyeceğini düşünüyordum.
Çünkü benim sorunum açlık değildi.
Ben nereye ait olduğumu bilmiyordum.
Kapı zili çaldığında annem bana baktı.
“Baban geldi.”
Başımı salladım.
Kapıyı açtığımda babam karşımdaydı.
Hakan.
Babam.
Bana gülümsedi.
“Hazır mısın?”
“Evet.”
Çantamı aldı.
“Ben taşırım.”
“Gerek yok.”
“Ver.”
Çantayı elimden aldı.
Annem kapının önünde duruyordu.
“İyi bak oğluma.”
Babam anneme kısa bir bakış attı.
“Bakarım.”
Sonra bana döndü.
“Gidelim.”
Arabaya bindim.
Yol boyunca pek konuşmadık.
Camdan dışarı baktım.
Şehir geride kalırken içimdeki o tanıdık his geri geldi.
Diğer evime gidiyordum.
Babamın yeni hayatına.
Bir süre sonra büyük, iki katlı bir evin önünde durduk.
Kapı açıldı.
Derya bizi bekliyordu.
“Hoş geldiniz.”
Babam gülümsedi.
“Hoş bulduk.”
Derya bana sarılmak için yaklaştı.
“Hoş geldin Eren.”
“Hoş buldum.”
İçeri girdiğimde salondan sesler geliyordu.
Kaan koltukta oturmuş telefonuna bakıyordu.
Baran mutfaktan bir şeyler yiyerek çıkmıştı.
İlayda ise merdivenlerin yanında duruyordu.
Beni görünce gülümsedi.
“Sonunda geldin.”
“Geldim.”
Baran kaşlarını kaldırdı.
“Bu hafta bizdesin yani?”
“Evet.”
“Güzel. En azından evde kavga edecek biri olur.”
İlayda ona baktı.
“Sen zaten kavga etmek için bahane arıyorsun.”
Baran güldü.
Kaan ise sadece başını kaldırıp bana baktı.
“Okul nasıl?”
“İyi.”
“Dersler?”
“İyi.”
“Arkadaşlar?”
“Onlar da iyi.”
Kaan başını salladı.
“Tamam.”
İşte bu kadar.
Bizim konuşmalarımız genellikle böyleydi.
Kimse birbirine kötü davranmıyordu.
Ama yine de aramızda görünmez bir duvar vardı.
Akşam yemeğinde herkes masadaydı.
Babam, Derya, Kaan, Baran, İlayda ve ben.
Herkes kendi gününden bahsediyordu.
Ben sessizce onları dinliyordum.
Sonra babam birden bana baktı.
“Eren.”
“Efendim?”
“Okulda her şey yolunda mı?”
“Evet.”
“Emin misin?”
“Eminim.”
Babam bir süre bana baktı.
Sanki söylemediğim bir şeyi anlamaya çalışıyordu.
Sonra konuyu değiştirdi.
Ama o bakışı unutamadım.
Gece odama çıktığımda telefonumu yatağın üzerine bıraktım.
Tam uzanacaktım ki ekran aydınlandı.
Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.
Mesajı açtım.
Sadece tek bir cümle yazıyordu:
“Babanın sana anlattığı her şeye inanma.”
Kalbim hızlandı.
Mesajın altında başka hiçbir şey yoktu.
Numarayı aradım.
Telefon kapalıydı.
Tekrar aradım.
Yine aynı.
Ekrana bakakaldım.
Babamın bana anlatmadığı ne vardı?
Ve daha önemlisi...

Bunu bana kim gönderiyordu?

BÖLÜM SONU 💫