Korkularım 3

düşündüğüm şey kahvaltı değil, umut hiç değil. Para. Bugün para kazanmam gerekiyor. Yoksa bu ev, bu sessizlik, bu güvenlik hissi bile elimden gider.
Duşa giriyorum. Su soğuk. Sıcak akana kadar beklemiyorum. Beklemek lüks. Aynaya bakmadan giyiniyorum. Kendimi uzun uzun inceleyecek hâlim yok. Kim olduğumu hatırlarsam, çıkamam evden.
Çantamın içini kontrol ediyorum.
Cüzdan hafif.
Telefon eski.
Kartta ne kaldığını ezbere biliyorum.
Sokağa çıktığımda hava yüzüme çarpıyor. İnsanlar aceleyle bir yerlere gidiyor. Hepsinin bir nedeni var. Benimki basit: ay sonu. Kira. Faturalar. Karnımı doyurmak. Hayatta kalmak dedikleri şey bazen sadece bunlardan ibaret.
Otobüse biniyorum. Kimse kimseye bakmıyor. Bu hoşuma gidiyor. Görünmez olmak işe yarıyor. Eskiden görünmek isterdim. Şimdi görünmezlik daha güvenli.
İşe girerken gülümsüyorum.
İstemeden.
Refleks gibi.
Beni tanımıyorlar. Nereden geldiğimi sormuyorlar. Zaten sormasınlar diye kısa cevaplar veriyorum. İnsanlar geçmişi kurcalamayı sever. Benim geçmişim kazıldıkça çamur olur.
Saatler geçiyor. Ayakta duruyorum. Konuşuyorum. Susuyorum. Başımı sallıyorum. İçimden geçenleri kimse duymuyor. İyi. Duyarlarsa rahatsız olurlar.
Öğle arasında bir şey yemiyorum. Ama sanırım garsonluk hayatın en iğrenç işi, bunu fark ediyorum Açlığa alışılır. Alışmak zorunda kalınır. Bir köşeye oturup duvara bakıyorum. Duvarlar sadık. Soru sormuyorlar.
Bazen düşünüyorum:
Eğer o gün kaçmasaydım, şimdi nerede olurdum?
Sonra durduruyorum kendimi. Bu sorular para kazandırmıyor.
Akşam eve dönerken ayaklarım ağrıyor. Yorgunluk iyi bir şey. İnsan yorulunca daha az düşünüyor. Daha az düşününce daha az hatırlıyor.
Kapıyı açıyorum. Aynı sessizlik.
Ama bu sefer farklı.
Bugün hayatta kaldım.
Ceketimi çıkarıp sandalyeye asıyorum. Çantamı yere bırakıyorum. Kazandığım parayı saymıyorum bile. Az olduğunu biliyorum. Yeterli değil. Ama yarına yetiyor.
Yatağa uzanırken şunu fark ediyorum:
Devam ediyorum.
İstemeden.
Plan yapmadan.
Sadece mecbur olduğum için.
Belki de hayatta kalmak budur.
Büyük cümleler değil.
Küçük, utanç verici, sessiz devam edişler.
Ve kimse bilmiyor.
Ben bile bazen bilmiyorum.

#keşfet