İhanetin aşkı

Sare ile yemek yemeye çıkmıştık bugün. Arkadaşlığımızın beşinci yılını kutluyorduk ve her şey muazzam ilerliyordu. Bütçemizin biraz üstünde bir mekân seçmiştik. Beşinci yılımız olduğundan birbirimizin yanında çok rahattık. Yaşadığımız her olayı birbirimize anlatır, her daim birbirimize destek olurduk. Tabii ki her arkadaşlıkta olduğu gibi aramızda ara sıra kavgalar ve tartışmalar oluyordu ama bence normal olan buydu. Tartışmasız bir arkadaşlık, gerçek bir arkadaşlık değildi bana göre.
Bugün kendime pizza söylemişken Sare salata söylemişti. Diyette olduğundan oldukça hafif şeylerle besleniyordu. Oysaki fiziği gayet normaldi ama o daha da zayıf olmak istiyordu. Ona hiç katılmıyordum. Sarı saçları ve ela gözleriyle oldukça güzel görünüyordu. Ben ise hafif zayıf, siyah saçlı ve mavi gözlüydüm. Kendimde en sevdiğim özelliğim gözlerim olduğundan bu konuda kendimi çok şanslı hissederdim.
Masanın ortasında kocaman bir pasta vardı. Pastayı çok severdim. Bir an önce pizzamı bitirip pastayı yemek istiyordum. Sare'nin ise ne pasta umurundaydı ne de yemek. Tek istediği kilo almamaktı. Bu kızın ciddi anlamda kilo takıntısı vardı. Sare'yi hiç anlamıyordum.
Yemeğimizi yemeye devam ederken yan masamızda bir evlilik teklifi oldu. Kendimi aşırı şanslı hissediyordum. Sare ise hâlâ salatasına bakıyordu. Onu dürttüm.
— Sare, yan masamızda evlenme teklifi oluyor ve senin umurunda değil!
— Ne? Gerçekten mi? Hemen izlemem lazım!
Adam kadına yüzüğü uzattığı anda kadın yüzüğü alıp adamın yüzünü çizdi! Sare'yle şok olmuş bir şekilde yan masayı izliyorduk. Adamın gururu incinmiş olacak ki tam kıza bir şey söyleyecekken kız konuşarak onu susturdu.
— Git bu yüzüğü o kıza ver! Senin gibi bir adamın Allah belasını versin!
Adamın sırtı bize dönük olduğundan yüzünü göremiyordum ama saçları nişanlımın saçlarına benziyordu.
Umarım huyu bu adama benzemiyordur, diye geçirdim içimden.
— Gerçekten de ondan ayrılacaktım. Ben seni seviyorum, Zeynep'im!
Adamın bu kadar yüzsüz olmasını gerçekten beklemiyordum. Bütün restoran bu çifti izliyor, merakla olacakları bekliyordu. Ben ve Sare de dâhil olmak üzere herkes bu kavganın nereye varacağını görmek istiyordu.
Kız, adamın yüzüne sert bir tokat atıp şöyle dedi:
— Biliyor musun, o kıza acıyorum senin gibi bir adamla beraber olduğu için! Umarım bütün hayatın boyunca hep yalnız olursun. Kimse senin yüzüne bakmaz inşallah!
Kız bunları söyledikten sonra mekânı terk etti. Böyle bir karar almakla iyi yapmıştı. Üstelik adam doğru düzgün bir açıklama bile yapamamıştı. Bildiğin aldatmıştı! İki kızı birden idare etmesini kimse kabul etmezdi. Bu kızın yerinde olmak, hayatta isteyeceğim en son şey olurdu. Kimse böyle bir ihanet yaşamak istemezdi ama bu adam yaşatmıştı.
Allah da belasını versin!
Adam kadının peşinden giderken yüzünü gördük.
— B-bu Çınar değil mi?
Sare'nin sorusuyla birlikte terlemeye başladım.
Nasıl yani?
Bütün bunları yapan Çınar mıydı? Beni aldatan, yan masadaki kıza evlilik teklifi eden kişi benim sevgilim miydi?
Biz onunla nişanlanmıştık. Ailelerimiz bile tanışmıştı. Nasıl yapabilirdi bunu bana? Ben onunla hayaller kurarken beni nasıl bir aptal yerine koyabilmişti?
Kimse böyle bir ihaneti hak etmezdi.
Ben masadaki kıza üzülürken meğer zaten o kızın durumundaymışım ama haberim yokmuş!
Vücudum soğuk terler dökerken hâlâ içinde bulunduğum durumu kavrayamıyordum. Aklımda kalan tek şey, Sare'nin "Bu Çınar değil mi?" diyen sesiydi.
Gerçekten de aldatılmıştım.
Meğer kızın acıdığı kişi benmişim!
Ben nasıl böyle bir adamla birlikte olmuştum? Ona nasıl inanmış, onunla kendime bir gelecek çizmiştim? O ise beni başka bir kızla aldatmıştı.
Onunla her buluştuğumuzda gözümde onunla birlikte çocuklarımız canlanır, kendimizi mutlu mesut bir aile olarak hayal ederdim. O ise bir gecede bütün hayallerimi yerle bir etmişti. Hem de onunla kurduğum hayallerimi...
Gerçekten, ona bunu yaptıran neydi? Bir kadın ona neden yetmiyordu?
Hızlıca tuvalete gidip yüzümü yıkadım. Ardından kendimi bir kabine kilitleyip ağlamaya başladım. Biliyorum, bu adama değmezdi ama yaşattıkları çok ağırdı. Ben gerçekten aldatılmıştım.
Kabinde ağlarken kapıya tekme atıyor, kendi kendime hâlimi sorguluyordum.
Sare koşarak geldi ve kapıya vurmaya başladı.
— Lavin, sakin ol, ne olur!
Benden sakin olmamı bekliyordu ama ben aldatılmıştım! Bunun başka bir açıklaması yoktu.
Kısa ve net: Beni aldatmıştı.
Ama benim nasıl biri olduğumu bilmiyordu. Benim ona neler yapabileceğimi tahmin bile edemezdi! Ona hak ettiğinden çok daha fazlasını yaşatacaktım. Bana yaptıklarından o kadar pişman olacaktı ki sonunda bana yalvaracaktı!
Ben Lavin Sancaktar'dım. Kimse bana ihanet edemezdi!
Ama o etmişti.
Yaptıklarının cezasını çekecekti. Benim dünyamda insanlara umut verip onları yarı yolda bırakanlara yer yoktu. Bana yaptıklarını burnundan getirecektim. Bunu hak etmişti.
Kabinden çıktığımda Sare, perişan bir hâlde bana bakıyordu. Gözlerimin altında maskara izleri vardı. Bu, beni daha da yıkılmış gösteriyordu. Üstümdeki kıyafetler buruşmuştu. Dışarıdan bakıldığında tamamen yenilmiş gibi görünüyordum.
Ama onların bilmediği bir şey vardı: Ben yıkılmışsam insanları daha fazla yıkardım. Bana bir çektiren, benden on çekerdi. Benim hayatım bunun üzerine kuruluydu.
Bana her sataşana tepki göstermezdim ama sınırımı aşarsa ona on katıyla karşılık verirdim. Benim bir sınırım vardı ve Çınar bu sınırı fazlasıyla aşmıştı.
Bana yaptıklarının hesabını verecekti. Bu hayatta asla affetmediğim ve en acımasız olduğum konu ihanetti. Özellikle de aşk konusunda yapılan ihanet...
Çınar bunları bana yaşatırken beni yeterince tanımadığından emindim. Yoksa başını böyle bir belaya sokmazdı.
Bu yaptıklarından sonra elini kolunu sallaya sallaya gideceğini mi zannediyordu?
Güldürmesin beni!
Bana yaptıklarından sonra gidecek hiçbir deliği kalmayacaktı. Onu doğduğuna pişman edecektim. Bana yaptıkları yanına kâr kalmayacaktı.
Onu kafaya takmıştım.
Gerekirse canı yanacaktı ama intikamımı alacaktım. Bunu hak ediyordu, hem de daha fazlasını! Bana bunları yaşatarak büyük bir hata yapmıştı. Ama merak etmesin, bunun karşılığını katbekat alacaktı.
Çınar'ı aramaya başladım.
Tam da tahmin ettiğim gibi masada, ellerini başının üstüne koymuş oturuyordu.
İçeri girer girmez Çınar'ın olduğu masaya doğru yürüdüm ve yüzüne atabildiğim en sert tokadı attım. O kadar şiddetli vurmuş olmalıydım ki yüzünde elimin izi kalmıştı. Ama ona zerre kadar acımadım. İçimdeki öfke hâlâ dinmemişti.
Tokadın etkisiyle sinirlenen Çınar, bana vurmak için elini kaldırdı. Ancak tam o sırada bir adam arkasından yetişerek bileğini yakaladı ve elini sertçe büktü. Çınar'ın acıyla bağırmasıyla birlikte adam onu daha da sert bir şekilde kendinden uzaklaştırdı. Ardından yüzüne bir yumruk attı.
İçimin yağları erimişti!
Adam durmadı. Çınar'ı tekmelemeye devam etti. Sonunda durup kan bulaşmış ellerine baktı. Korumasının uzattığı mendili alarak ellerini sildi.
Bir dakika...
Koruması mı?
Bu adam kimdi de koruması vardı?
Koruması arkasında durduğu için yüzünü ilk başta görememiştim. Mendili uzattığında ise adamı daha dikkatli inceleme fırsatı buldum.
Mendili alıp ellerini sildikten sonra yanıma geldi. Sebebini bilmediğim bir şekilde kalbim hızlanmaya başlamıştı.
Hafif dağınık siyah saçları, beyaz gömleği ve siyah kumaş pantolonuyla oldukça iyi görünüyordu. Kaşları hafifçe çatılmıştı. Bu da ona gizemli bir hava katıyordu.
Bana elindeki kartı uzattı.
— Ben Akyıldız Holding'in CEO'su Vedat Akyıldız.
Kartı alıp hızlıca göz gezdirdikten sonra ona döndüm.
— Neden beni Çınar'a karşı korudunuz?
Yorgun bakışlarıyla beni kısa bir süre süzdü.
— Neden olacak? Çok açık değil mi? O piç kurusu sana el kaldırıyordu. Ona engel olmasaydım sana vuracaktı. Bunu mu isterdin?
Bakışları alaycı bir ifadeye bürünmüştü. Kendimi savunurcasına cevap verdim.
— Beyefendi, kendimi zaten savunabilirdim. Sizin beni korumanıza ihtiyacım yok.
— Peki, öyle olsun. Ama yardıma ihtiyacın olursa karttaki numarayı araman yeterli. Ha, bu arada, ismin neydi?
Artık gözleri yorgun görünmüyordu. Aksine, sanki benimle ilgileniyormuş gibi bakıyordu.
Kısa bir an ismimi yanlış söylemeyi düşündüm ama sonradan yalanım ortaya çıkarsa açıklama yapmak istemediğim için bu fikirden vazgeçtim.
Uzattığı eli sıktım.
— Lavin Sancaktar, dedim ve içtenlikle gülümsedim.
Bu adam garip bi şekilde kendimi iyi hissetmemi sağlıyordu “kart için teşekkürler ayrıca çinar işine ben bakarım benim onunla verilicek bir hesabım var” vedatın kaşları çatıldı “sizin karışmanızı istemiyorum bu olayla ben ona gereken cezayı veririm” Vedat hakkında söylediklerimi geri alıyorum bu adam aptaldı anlamiyomuydu çinarin cezasını ben vermek istiyordum “söz konusu bile dahilinde değil çınarın cezasını vermesi gereken kişi benim beni aldatan.o siz değilsiniz onu kendi ellerimle cezalandırıcam “ peki sen bilirsin ama unutma Lavin bu konuda benden sakın yardım isteme” bir dakika bana ilk defa Lavin demişti itiraf etmeliyim ki bu hoşuma gitmişti umarım bundan sonra hep adımla seslenirdi bı anda çirkefleşip “sanki senin yardımına ihtiyacım var bana yardım etmek isteyen sensin hatırlatayım” onu boydan bir şekilde süzdüm “ayrıca ceketinde berbat” yalan söylemiştim ceketi pahali bi markanin ve üzerine çok yakışmıştı ama o bunu hiçbir zaman bilmeyecekti oda bana karşılık olarak “ seninde fuların berbat zaten çiçek desenli fular mı olur 1900 demisin” dalga geçer gibi onu süzdüm “artık en sevdiğim fularım bu ayrica banada çok yakıştı yalan söyleyeceğine iltifat edebilirsin” aynı şekilde onunda gözlerimde aşağılayıcı bir ifade oldu “bu sözlerin sana iltifat etmem için miydi o halde isteğini kirmiyim elbisen gercektende çok yakışmış sana büyük ihtimalle bi mankende görsem begenmezdim ama sana çok yakışmış” yanaklarim kipkirmizi olmuştu beni çok utandırmıştı okadar utanmistimki otomatikmen kafam aşaği düsmustum vedattan böyle bi şey beklemiyordum gerçektende beni şaşırtmıştı ona teşekkür etmemi saniyosa yaniliyordu gözlerimi onun gözlerine kitleyip “senden iltifat falan istediğim yok kendi kendine biseyler uydurmayı bırak” daha deminki iltifatı kaldiramadigim için koşarak lavoboya gittim arkamdan gülme sesi geldiğinde dahada utandım benim arkamdan gülmustü kendimi lavoboya atmamla nefes nefese kalmam.bir oldu o'kadar utanmistimki maraton koşar gibi lavoboya atmıştım umarım bir daha bunu yapmazdı

Lavobodan çıkıp sareyle eve gitmeyi planlıyordumki lavobonun çıkışında vedatı görmeyi planlamıyordum neden beklemişti ki yüzümün kızardigina emindim
“Giderken görusuruz demeyi unuttun hatırlatiyim dedim