Düşünce Kışıyla Kapanan Çiçekler

Siz zihninizden her geçirdiğinizi işliyor musunuz? Ben çeyreğinden azını yapıyorum galiba. Sadece karşımdakini kırmamak için ağzımı kapatıyorum aklımdan geçenleri söylesem beni kırdığından daha çok kıracağım biliyorum çünkü ah bi o sözcükler dilimden dökülse rahatlayacağım ama karşımdakini kırma düşüncesi ne kadar üzülürsem üzülüyüm hep önüme geçiyor. Biliyorum bu yüzden insanlar üzerime geliyor ancak artık insanlar karşısında yaptığım tek bir hareket var o da susmak. Ne kadar susarsam onlar da o kadar konuşmaktan sıkılıyor. Yine de kimse sustuğumu içime kapanıp sessizleştiğimi anlamıyor. Bu küçük bir çocuk için de böyle değil midir? Ailesi kızdığında ya da arkadaşlarıyla anlaşamadığında direk içine kapanıyor tıpkı kış gelince kapanan bir çiçek gibi. İnsanların buz gibi sözleri renkli düşüncelerimize kış getiriyor.
Benim ilkokulda adını söylemek istemediğim bir arkadaşım vardı. Ben çocukken de insanlara kolay kolay ısınamadığım için arkadaş edinmeyi pek sevmezdim. Zaten dışarda oynamayı da sevmezdim özellikle yakan top gibi oyunlardan nefret ederdim. İşte neyse bu arkadaşım ne zaman onunla böyle oyunları oynamak istemesem bana “seni artık sevmiyorum arkadaş değiliz” gibi notlar bırakıyordu masama. Şu an gülüp geçiyorum o günleri anarken ama o zamanlar çok üzülüyordum böyle saçma sapan nedenlerden arkadaşlığımızı bitirmesi sonra da yanıma gelip özür dilemesi cidden bi garip geliyor. Aslında bu saçma anımı anlatıp söylemek istediğim daha küçücük bir çocukken bile o soğuk düşünceler benim renkli dünyama kışı getiriyordu. Üzüyordu kırıyordu sonra gelip özür diliyordu. Şu an ki aklım olsa daha bu davranışları başladığı anda onu hayatımdan çıkarırdım. Haddime değil ama size bir tavsiye sürekli zıtlaştığınız kafanızın uymadığı sizi üzen kim varsa hayatınızdan çıkarın.