Yağmur ve Şemsiye

O gün hava kapalıydı, gökyüzü gri bulutlarla doluydu. Lara okul çıkışı, ağır adımlarla yavaşça yürüyordu. İçindeki karmaşa, üzerindeki soğuk yağmur damlalarından daha derindi.

Birden bastıran yağmur, herkesi koşturup saklanmaya zorladı. Lara, elinde olmayan bir sebeple ıslanıyordu, saçları ve kıyafetleri ıslanınca kendini daha çaresiz hissetti.

Tam o anda, Sarp ortaya çıktı. Yanında kırık ama sağlam duran eski bir şemsiye vardı. Sessizce yaklaştı, şemsiyeyi Lara’nın üzerine açtı.

“Beni neden hep yalnız bırakıyorsun?” dedi Lara, gözleri dolu dolu.

Sarp bakışlarını yere indirdi, sonra “Senin yanında olmaya çalışıyorum. Kendi karanlığımı sana bulaştırmak istemiyorum.”

Yağmurun sesi ikilinin sessizliğine karışıyordu. Lara, Sarp’ın şemsiyesinin altına sığınmıştı artık. Belki de ilk defa gerçekten birbirlerine dokunuyorlardı; bir umut ışığı gibi.

O an, şemsiyenin altında başlayan sessizliğin, aslında en güzel sözlerden daha güçlü olduğunu anladılar.