Unutmak, Alışmak, Kabullenmek

Bazı anlar vardır ya, bazı olaylar, yaşanmışlıklar. Kısa da sürse iz bırakan insanlar. Unutmak istemediğiniz ama buna mecbur bırakıldığınız şeyler. Hayatınızda sadece tecrübe olarak kalacağını bildiğiniz ama kabullenmek istemediğiniz insanlar. Sevdiğinizi, sevildiğinizi hissettiğiniz ve severek, sevilerek bırakmak zorunda kaldığınız kişiler. Anladınız siz :)

Yapılan hatalar, geri dönüşü olmayan sözler, yaşanan gurur kırıcı olayların arasında değişmeyen tek şeyin ona olan sevginiz olduğunu farketmek ne acı di'mi? Unutamamak, unutsan bile alışamamak, alışsan bile kabullenmek istememek. Fark ettiyseniz kabullenememek demedim, kabullenmek istememek dedim. Çünkü bu uzun ömrümüzde nankör ruhlarımızın kabullenemeyeceği bir şey yok maalesef. Eninde sonunda O'nsuzluğu kabulleneceksin. Ne kadar istemesen de yaşanacak olan senaryo bu. Evet zor ama ne kolay ki şu hayatta :)

Söylenememiş, içinde kalmış cümlelerin, keşkelerle dolu kalbinin ağırlığı, son defa olduğunu bilmeden öptüğün dudaklar, baktığın gözler, sarıldığın kollar...

Bir yerde okumuştum; insan beyni uykudan uyandıktan sonraki birkaç saniyede görülen rüyayı gerçek sanırmış. İşte o birkaç saniye keşke bir ömür sürse diyor bazen insan. Çünkü bazı şeyler sadece rüya olarak kalıyor. Uyandığında telefona baktığın zaman ekranda yazan "bildirim yok" yazısının ne kadar ağır geldiğini bilirsiniz. Çünkü oralarda genelde Neymar olurdu :)

Bazen insanlar konuşur;
"Bununla gelsin, geçsin"
"Unutursun zamanla"
"Büyük bir hatadan döndün"
"Nasip değilmiş"
"İyi oldu, boşver"
Haklı olduklarını bilirsin ama içten içe bilmek istemezsin ya, hah işte onu diyorum.

Çünkü bazen insan doğru kararı verdiğini bilir ama doğru kararı vermek isteyip istemediğini bilmez. Hata olsa bile yaşamak ister sadece. Çünkü yaşanamayan daha ağır gelir.

Demek istediğim her şey gelir geçer de, biz bir daha buna izin verir miyiz? Gelsin ama geçmesin, kalsın isteriz. Hep orada dursun, hep aynı kalsın, değişmesin isteriz. Ama insanın her istediği olmuyor işte :)