İcaz

Bazı şeyleri değiştiremeyeceğimizi anladığımız anda savaşımız biter.

Herkes aynı anda geceyi yaşar ama herkesin karanlığı farklıdır.

O anlardan sadece birkaç dakikayı hatırlıyorum. Bir yaz günüydü ve denizde fazla zaman geçirdiğimiz için hava
kararmıştı, kimse kimseyi seçemiyordu.

Sadece birkaç saniyeliğine çimlere yatmıştım. Kalktığımda kimseyi göremediğim için annemlere seslenmeye başladım ama kimseden ses seda yoktu.
Sadece denizde bir el görmem ile çığlık atmam çok uzun sürmedi. Denize tekrar korka korka girdim. O el çok uzakta değildi o buz gibi eli çekip karaya çıkardığım anda boğazıma bir yumru oturdu.
Bağırmam gereken yerde sadece susuyordum. Benden sadece 2 yaş küçük olan tek kardeşim boğulmuştu.
Ağızı beyaz köpüklerle doluydu ve gözleri açıktı, ben ilk defa bir bakışta bu kadar çaresizlik görmüştüm.
Normalde sıcak olan su bana ilk defa buz gibi gelmişti.
Suya tekrar girdiğimde Annem ile Babamı el ele tutuşmuş ve boğulmuş bir şekilde yatarken gördüm ama gidemedim çünkü bende ölürdüm.
Ama keşke gitseymişim.
Sonra kardeşim Bengü’nün cansız ve dondurucu gibi olan bedenine sarılmaktan başka hiçbir şey yapamadım. Son hatırladığım sadece ağlayarak “BENGÜÜ” diye bağırışımdı. Aradan 16 yıl geçti ama bu an hâlâ dün gibi hafızamda.

Ben Bengi Bergüzar Atay, işte o an büyüdüğümü hissettim…