Üzülmek

Üzülüyorum bu aralar ama her şeye. Ağlama krizlerim de var. İki cümle yazdım ve bölümün ismi üzülmek değil de mental çöküş olmalı bence. İnsan bazen kendini bok gibi hisseder. İçinde hiç umut kalmamış gibi. Ya da yaz gelmiş ama hevesin kalmamış gibi. Ben üzgünüm ama yaşamak galiba beni sadece üzüyor. Herkes yaşamak için doğmaz ki. Yaşamak ve var olmak farklı şeyler zaten. Nefes almakta bile zorlanıyorum. Bu satırları bile partlayacak oldum diye yazdım. Ve kendimi çok yalnız hissidiyorum. Sanki kimse beni anlamıyor. Sonra çok sonra sakinleşiyorum ve yalnız olmadığımı kötü bir dönemde olduğumu hatırlıyorum. Ve eğer sende kötüysen yalnız değilsin merak etme. Belki bir kişiye iyi gelir. uzak mesafeden de sarıla biliriz🫂 . Bazense sanki dünya siyah ve beyaz oluyor. Herşey anlamını yitiriyor. Deniz bile keyfimi yerine getirmiyor. Oğuz Atay'ın söylediğine güvenmek istiyorum .Elbet geçer efendim... Bazısı teğet geçer, bazısı deler geçer, bazısı parçalar geçer; ama mutlaka geçer. Umarım haklıdır. Nefes almam daha da zorlanmadan geçmesi gerek.

PS: Umarım iyisindir ve her şey daha iyi olur.