İç 𝚂𝚊𝚟𝚊ş

Adım vera , hep yanlızımdır. hep çekingen duran soğuk bir tipim, çok arkadaşım yok. hobilerim yok, iyi olduğum bir alan ve yeteneğim yok. İşte bu yüzden silik biriyim. Yani sürekli unutulan göz ardı edilen biriyim. Bu beni çok etkilemiyor, hatta umrumda bile değil. Öyle sanılıyor. Ama asla öyle olmadı, hep bir köşede bekledim. Farkedilmeyi, ciddiye alınmayı. kısaca insan yerine konmayı. Ailem beni seviyor, Neden biliyormusunuz çünkü sorun çıkarmayan çok sıradan bir kızım. Asla onlar için yanlış olan onları utandırıcak bir şey yapmadım. Hiç onları gururlandırmadım da. Hiçbir konuda fikrim sorulmaz. Ailede dört kişiyiz. Ben,Abim,Annem,Babam
En ufak şeyde bile abime danışırlar,Annemin eve alıcağı koltuğun rengi gibi. Ama bana benim için alınan bir çantanın bile hoşuma gidip gitmediği sorulmaz. Okulda aynı şekilde, Hoca soru sorarken bile beni görmez. Arkadaşlarım yanlarında olsam bile benim hakkımda rahatca konuşur. Sevdiğim kişi, ilk aşkım. Benim varlığımı bile fark etmedi. Bunu değiştirmek benim elimdeydi, Bunu fark ettiğimde ne olursa olsun buna bir son getireceğime aynada gözlerime bakarak bir söz verdim. Bu söz o kadar derindi ki, Resmen kendime bir savaş açmıştım. Buna hazırmıyım bilmiyorum...