1. bölüm - anlatım.

*lioran'ın dilinden.*

Ben son zamanlarda sabahları kendime gelmekte zorlanıyordum. Gözlerimi açtığım an uykudan çok daha ağır bir şeyin içinden çıkıyormuşum gibi hissediyordum. Odaya bakıyordum ama sanki o oda bana ait değilmiş gibi duruyordu. Birkaç saniye boyunca nerede olduğumu anlamaya çalışıyordum, sonra yavaş yavaş her şey yerine oturuyordu ama içimdeki o ağırlık hiç gitmiyordu.

Bedenimdeki morluklar artık alıştığım bir şey haline gelmişti ama bu alışmak iyi bir şey değildi. Çünkü insan alıştığı şeyi sorgulamayı bırakır. Ben de öyle yapmaya başlamıştım. Ama yine de her sabah yeni bir iz görmek içimde küçük bir rahatsızlık bırakıyordu. Sanki biri geceleri beni fark etmeden bir yere çekiyor ve sabah hiçbir şey olmamış gibi geri bırakıyordu.

En tuhafı ise rüyalar değildi. Rüyalar net değildi zaten, sabah uyanınca kayboluyorlardı. Ama bende durum farklıydı. Sanki rüyanın bir parçası uyanınca da benimle kalıyordu. Bazen bir ses, bazen bir his, bazen de açıklayamadığım bir korku. Ama ne olduğunu asla tam hatırlayamıyordum.

O gün okula giderken yine aynı şey oldu. Kalabalığın içinde yürürken kendimi biraz fazla sessiz hissettim. İnsanların konuşmaları bana uzak geliyordu, sanki arada ince bir cam vardı ve ben onların dünyasının biraz dışında kalmıştım. Koridorda yürürken durdum çünkü biri dikkatimi çekti.

Duvarın yanında duran bir çocuk.

Onu daha önce görüp görmediğimi bilmiyordum. Aslında yüzü çok dikkat çekici değildi ama bakışında bir şey vardı. İnsanlar genelde etrafa bakar, bir şeye odaklanır ya da tamamen dalgın olur. O ise sanki birini bekliyormuş gibi duruyordu ama bunu fark ettirmemeye çalışıyordu.

Göz göze geldik.

İkimiz de bakışı kaçırmadık. Bu garipti çünkü normalde insanlar hemen bakışlarını çeker. O ise sadece beni izliyordu gibi değildi, beni ölçüyordu gibi de değildi, daha çok “doğru mu?” diye kontrol ediyordu sanki.

Sonra ben yürümeye devam ettim.
O yerinden kıpırdamadı.

Koridordan uzaklaşırken içimde küçük bir rahatsızlık kaldı. Adını bilmiyordum, kim olduğunu bilmiyordum ama sanki onu ilk kez görmemişim gibi bir his vardı. Bu his güçlü değildi, sadece zihnimin kenarında duran zayıf bir düşünceydi. Ama yine de oradaydı. Belki de bazı insanlar hayatına girmez. Sadece zaten oradaymış gibi görünür. Ya da önceden tanıyormuşsun gibi hissedersin ama hiç bağ kurmamışsındır. Bilmiyorum. Tek bildiğim fazlasıyla değişmem.

__________________
öylesine yazdım beğenilirse 2. bölüm’ü yazarımm 🫶🏻