1.bölüm

Uyarı;kitaba geçmeden önce bu kitapta şiddet,taciz sözleri, küfür, cinsellik ve yapışkanlık doludur. Ve piskolojik kaldırmıyorsa lütfen okumanı tavsiye etmem.
—
Bir hikayenin başrolü olmak güzeldir. Peki ya yan karektersen? Ve birden baş rol olmaya zorlanırsan? Yıl 1921 yıldı. Herkes'in saygı ve korkulan bir prens yada kralla evlenmek?

Bu benim hikayem. Adım Anastasia. Anastasia Marlowe.

Belki şuan kafanız karışmış olabilir ama bu hikayede herşey net anlaya bileceksiniz. Ama herşey tam olduğu gibi değildi.. Yaa siz ben olsaydınız ne yapardınız? Korkulan bir adamla mı evlenmeyi tercih edersiniz yada eğlenece bilecek bir adamı mı tercih edersiniz?

Ben; 19 yaşında, 1,72 boyunda, sen nazik ve saygılı biriyim ama haksızlığa ve hakaret yediğinde içimden kötü insan çıkıyor yoksa benim görünüşüm masum ve nazik. Çok güzel bir bedene ve yüz oranına sahipim. Vücudum kum saatti, pürüsüz cildim, buğday tenliyim.
Yüz oranım ise; dolgun pembesi dudaklarım, orantılı ama ince kaş oranım, uzun kiprik yumuşak elmas renkte gözlerim, kıvrımlı mükemmel burnum.

Yaa herşey bir anda değişirse? Artık duruma ve hikayeme başlayalım.

⚔️

Şuan bir odada 6 erkek 5 kız vardı tanıtmak gerekirse sağımda oturan ailem;
Ben Marlowe prenses'iydim. Ailem;
Annem, Adeline Marlowe yaşı 51,boyu 1,69, sana karşı nefret dolu ve sürekli sana vuran.
Babam, Ethan Marlowe 54 yaşında, 1,85 boyunda, işine düşkün. Güç sever. Güç için her şey yapar.
iki büyük abim Leo Marlowe 27 yaşında, 1,89 boyunda,seni seviyor mu sevmiyor mu belli ettirmez.
James Marlowe. 25 yaşında, eğlenceli, kadınları sever, senle eğlenmeyi yani uğraşmayı sever. Ama sana karşı pozitif değildi.
Ailen seni pek önemsemezdi. Her şeyi işlerini yürütmek için yaparlardı.
—
Solumda olanlar ise Romanov ailesi;
Baba (hasta); Valentino Romanov 59 yaşinda,1,90 boyunda, soğuk kanlı, sert ve sevdiklerine karşı yumuşak.
Anne; Maria Romanov. 52 yaşında, boyu 1,68, nazik ama haksızlığa susmas (benim gibi) sevdiklerine karşı sevecen ve koruyucu.

İkiz kız kardeşler; Sofia Romanov ve Vienna Romanov. 30 yaşındalar, nazik ve kibarlar, saygılı ama bir o kadar dik başlılar. Sofia nın boyu 1,71 Vienna nın ise 1,72

İki erkek; Nicholas Romanov 38 yaşında, 2,00 metre boyunda, soğuk ve korkusuz, sakin, sert, dik başlı, saygısızlığı hiç sevmez. Sinir problemleri var hiç kimse onu sakinleştiremez.
ve Edward Romanov 34 yaşında, 1,94 boyunda, senle iyi anlaşıyor, komik ama nerde ne yapcağını biliyor. Eğlenmeyi sever. Balo davetlerinde eğlenmeyi sever.

⚔️
İki büyük baba konuşurken ben yabancılıkla etrafıma bakıp saygılı ve nazik duruyordum. Annemin bana uyarıcı bakışlarını gördükçe daha da geriliyorum. Başımı eğip dizlerimin üstüne koyduğum ellerimi oynayıp avucumun içine tırnaklarımı battırıyordum.

Gizlice yapıyordum ki kimse fark etmesin. Karşımdaki iki kızın bana merakla ve hayranlıkla bakışıyla daha da utangaçlık ve yabancılık çekiyordum. Kendimi şuan niyese kötü hissediyordum.

Nefesim hızlanmıştı. Sakin kalmaya çalıştım. Ama yüzüm çok sakin ve dik kalırken içimde üzüntü vardı. Onlara baktım. İki büyük bir birbiriyle konuşurken iki büyük kadınlar da konuşuyordu. İkiz kızlarda aralarında bişeyler konuşuyordular. Abimlerim ve Romanow erkekler konuşuyorlardı.

Birden Nicholas ile bakışlarımız kesişti. Soğuk bakışı gözlerime bakması ile kendim daha gerginleştim. Hızla bakışımı kaçırdım. Şuan boğazım düğüm leşmiş gibiydi. Duvarların üstüme üstüme geldiğini hissediyordum. Sakın olmalıydım. Neden şuan güçsüzleşmiş gibi hissediyorum ki? Ama ben bu değilim ki.
Ben şuan özgüvenimi yansıtırdım... Neden bu kadar iğrenç bir özgüvensiz bir insana dönüşmüştür ki.. Başım eğik ve yere bakarken düşüncelere dalmış şekildeydim. Ne yapacağını bilmeyen özgüvensiz bir ezikmiydim ben şuan? İç çektim. Ve birden yüz kere ismimi seslenilmesiyle hızla başımı kaldırıp kendime gelip onlara bakıp,
"Hı?"
Diye mırıltı çıkartıp onlara baktım ne dediklerini bilmiyordum. Onlara boş boş baktım.
"Anastasia, iyi misin?"
Diyen Sofia ydı. Yutkundum. Kendine gelip sakın kalıp hızla başımı aşağı yukarıya sallayıp
"Hıhı" Diye onaylayıcı mırıltı çıkartım. Ama hayır. İyi değildim. Neden değildim? Yine panik atak mı geçircem? Yine herkesin önünde? Ben ne biçim prensestim? Herkes çok özelden ben ye kendimi özel hissetmiyorum ki?
"Su ister misin?"
Diye önerdi Vienna. Herkes'in bakışı bana dönünce gerildim. Panik atak geçirirken mi görecekler.. Çok zavallı bir şey olarak görünürdüm şuan. Sakın kalmaya çakışarak.
"H-hayır. İyim ben"
Diyerek önüme döndüm. Herkes'in bakışı üstündeyken başım dönüyordu. Neden birden panik yapıyordum ki? Anlayamıyorum neden şuan? Tanrı aşkına lütfen sakin kalayım. Eski özgüvenimi istiyorum. Şuan kendimi aptal hissetmek ve acı çekiyormuş gibi durmak istemiyordum. Annemin ban acınası şekilde bakarken, babamın beni umursamayacak Nicholas'ın babası ile konuşmaya çalışıtken iki ağabeyim ise benim alay ederek Romanow kardeşlerle konuşuyordu. En sonunda ayağı kalkıp hiç bir şey demeden hızla oradan uzaklaştım. Romanow larda şaşkın ama bir o kadar kontrolcü vakışlarla arkamdan izlediklerini hissedebiliyordum.

Odadan çıkıp koşarak dışarıya çıktım. Nefesim hıp hızlı. Elim göğsümün ortasında nefesimi kontrol altına almaya çalışırken gözümden yaş aktı. Ama bunun nedeni ise 1 saat önceki açıklamaydı. Benim Nicholas lâ evlenmemdi. Ama ben kraliçe olmak istemiyorum ki..

Ben... Ben doktor olmak istiyordum. Kendimi iğleştirdikten sonra diğer herkesi iğleştirmeyi düşünüyordum. Gözlerimden yaşlar akıyordu. Makyajım akmış durumdaydı. Göz uaşımı silsem de ardından almaya devam etmişti. Bende ormana doğru koştum ağlarken.

Ormanın çalıları koluma çarpıp rüzgarın saçlarımı savurmasına izin veriyordum. Ama arkamda 'Anastasia' diğe bağıran kalın ve bir o kadar geri sesle durdum. Oydu. Nicholas.. Arkamı dönmedim. O hızla ilerlediğini duyabiliyordum.
"Ne istiyorsun?"
Dedim acı ve ağladığımdan dolayı boğuk çıkan sesimle. Yanıma gelince onun boyu yüzünden Başımı kaldırmak zorunda kalıp ona baktım. Onun sert ve duygusuz siyah gözlerine baktım. Hala gözümden yaş akıyordu.
"Ağlama"
Dedi net ve emir şeklinde Başımı kaldırıp ona baktım. Ama hala göz yaşlarım akıyordu. Dişlerini sıktığını görebiliyordum.
"Ağlama."
Dedi bu kez sert bir emir ve başka tuhaf bir hisle. Onun dedikleriyle sinirle,
"Sanane! Sanane! Ağlarım! Ağlamam! Sana mı sorcam!?"
Sinirle ona bağırmıştım. Onunda sinirlenmiş olacak ki o da sinirle bağırmaya başladı. Kalın sesiyle.
"Sen artık Romanow olucaksın! Ve Romanow ailesinin başına ben geçeceğim için evet! Bana soracaksın. Ne olursa olsun! Her şeyi anlatacaksın bana!"
Diye sinirle beni ağaç kenarına itip sırtımın ağaca çarpmsıyla dengemi tutmaya çalışarak. Sinirle ona baktım.
"Beni itme!"
Dedim kendimi savunarak. Bana yaklaşıp iki elini ağaça yaşlanan benim iki yanıma koyup,
"Ne yapacağımı sana söylemem, küçük."
Sinirle ona bakarken.
"Bana 'küçük' deme. Çünkü küçük değilim."
Dedim sinirle. Ama o sinirimle eğlenerek alayla,
"Küçüksün"
Dedi alaycı bir ifadeyle sinirle omzuna vurup.
"Sensin o pislik bırak beni!"
Dedim sinirle. Sonradan hızla kolunun altından sıyrılarak kaçmayı düşünürken aniden sertçe kolumdan tutup kendine çekmesiyle vücutlarımız bir birine çarptı. Sert ve uyarıcı bakışlarının altında kendimi rahatsız hissedip gerildim. Ama yüzüm sinirliydi.
Kulağıma yaklaşmasıyla gerildim. Kaşını kaldırıp sertçe kolunu belime dolayıp kendine bastırdı. Sonra yüzüme daha doğrusu tam dudağıma yaklaşıyorfu ki tam tersini yapıp beni kışkırtıp kulağıma fıdıldadı, tehdit ve uyarıcı bir sesle konuşmuştu. "Nereye kaçtığını sanıyorsun küçük?" Kaşımı kaldırıp ona sinirle baktım "sensin o küçük! Beni sinir etme."

Alaycı bir tavırla bana baktı. Çok yakındı hemde çok. Sinirle çırpınıp kollarımla onun gözüne vurup ittir meye çalıştım. "bırak beni" Dedi ama hiç umursamadı hiç hareket bile etmedi. "Sâbit dur" Dedi iki kolumu tek koluyla tutmasıyla yukarıya çekip kollarımı kafamın yanlarına koydu. Şuan kollarım ağalar dayanık ve kafamı iki yanındaydı.

Sinirle iç çektim sakın kalıp "bunu sen istedin" Diyip kasığına tekme attım yani diz kapağımla kasığına vurmuştu. Acıyla gerilemesiyle. "Demiştim ben" Diyip hızla ormana doğru kaçtım. Bu ormanda genelde içen sapıtan olduğunu hatta bugün genelde çok olduğunu bilmiyordum. Birden karşıma bir adam çıktı. Çok ağır içki kokuyordu. Neredeyse yirmili yaşlarındaydı. Birden irkildim.

Bölüm sonu..
—
Bu kitap bir rüyamda görmem ile yazmaya kararlaştırdığım ve devamını brn yazmak istediğim için yazdığım bir kitaptır. Çalıntı değildir.