MEYDAN!

16.06.2001/ 08:35/ İSTANBUL.

Lal, o gün sekiz yaşındaydı.

Bir insanın hayatının değiştiği anı hatırlaması için büyümüş olması gerektiğini sanırdım. Meğer bazı anlar, insanın içine o kadar erken yerleşirmiş ki yıllar geçse de orada yaşlanmazmış.

O gün hava nasıldı, hatırlamıyorum.

Meydanda kaç kişi vardı, onu da.

Ama babamın arkasından yürüyüşünü hatırlıyorum.

Bize dönüp bakmadan uzaklaşmasını…

Bir de yanımda duran kardeşlerimi.

Küçüktüler. Benden daha küçük oldukları için mi, yoksa o an dünyada benden başka kimseleri kalmamış gibi hissettiğim için mi bilmiyorum; ikisi de gözümde olduğundan daha küçüktü.

Babamın arkasından baktım.

Belki döner diye.

Belki bir şey söylemek için durur diye.

Belki de yetişkinlerin bazen yaptıkları şeylerden vazgeçebileceğine hâlâ inandığım için.

Dönmedi.

İşte insanın çocukluğu bazen böyle bitiyormuş. Bir kapının çarpılmasıyla değil, birinin arkasından bakarken.

Kardeşim ağlamaya başladı.

Ona döndüm. Ne söyleyeceğimi bilmiyordum. Sekiz yaşındaki bir çocuğun, terk edilmek hakkında söyleyebileceği akıllıca bir sözü olmazdı.

Ama kardeşimi susturmam gerekiyormuş gibi hissettim.

O yüzden eğildim, gözlerinin içine baktım.

“Sakın ağlama.”

Sesim titredi mi, hatırlamıyorum.

“Ağlama… Bizi güçsüz görmesinler.”

O cümleyi söylerken kimi kastettiğimi bugün bile bilmiyorum.

Babamı mı?

Bizi izleyen insanları mı?

Yoksa hayatın kendisini mi?

Belki de sekiz yaşındaki bir çocuk, korktuğunu belli etmezse korkulacak şeylerin kendiliğinden geçeceğine inanıyordu.

Kardeşimin elini tuttum.

Sonra diğerinin.

Ve yürümeye başladık.

Nereye gideceğimizi bilmiyordum.

Yalnızca orada kalamayacağımızı biliyordum.

O gün kimse bana büyüdüğümü söylemedi.

Ama ben, bir daha hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını henüz anlamadan, çocukluğumdan bir parçayı o meydanda bıraktım.

O gün arkamda ne bıraktığımı bilmiyordum.