1.Bölüm

Hazırdım, ama Yağmur bir türlü gelmiyordu. Gelmesi gereken zamandan 5 dakika gecikmişti. Ben Yağmura karşı çok dakik bir insandım ama Yağmur, en az 10 dakika geç kalırdı. Yani daha 5 dakikam vardı. Yinede bir şansımı denemek için Yağmuru aradım.
Çalıyor...
"Efendiim"
"Yağmur, nerdesin sen? 5 dakika geciktin."
"He, ne? He, hee şey ben şey çıkıyorum şimdi evden!"
Tabiki bu sözüne inanmamıştım
"Hızlı ol"
Arama sonlandı..
Bu arama gerçekleştikten sonra yarım saat sonra geleceğini anlamıştım.
Yarım saat sonra..
Evet, tamı tamına yarım saat geçmişti.
Ve o anda kapımın önünde bir korna sesi duydum. Hemen kapının önünde beklemekten filizlenmiş çantamı alıp hızlıca evden çıktım. Sanki arkadan biri kovalıyormuşcasına arabaya atladım. "Günaydın, Larin!" "Günaydın, sen neden bu kadar geciktin? Aradığında çıktığını söylemiştin." Sebebini bilmiyormuş gibi sordum. "Ee şey, şey işte, şey ya, ee t-trafik! Evet trafik, trafik vardı da o yüzden." "Hee anladıım, yani benle konuşurken yataktan yeni kalkmamıştın, öyle mi?" "Ne?! Nerden çıkardın onu, tabii ki böyle birşey olmadı! Trafik diyorum ya, trafik işte!" Hafifçe kıkırdadım. Üzgünüm Yağmur ama o an yalan söylediğini herkes anlayabilirdi.
Biraz zaman geçtikten sonra piknik bölgesine vardık. Evet, grupca piknik yapmaya geldik. Grubun geri kalan herkes orada ellerindeki yükleri yere bırakmış öylece dikilip oflaya puflaya konuşuyorlardı. Yağmur arabayı park etti ve bagajdan eşyaları aldık. Tam o sırada diğerleri bizi gördü ve "Sonunda!" Dermişçesine bakıp yanımıza doğru hızlıca yürüdüler. Ege, bize bakarak, "Nerdesiniz siz?! Ağaç olduk meyve verdik burda." Yağmur güldü, "Ağaç olup meyve mi verdiniz? Abartmayalım sadece 35 dakika geciktik o kadar." İrem öne atıldı, "Tamam arkadaşlar kim ne kadar geç kaldıysa kaldı. Biz şuan burda beraberiz ya, o yeter. Hadi yürüyünde masamızı kuralım." İremin bu sözünden sonra herkes sustu ve eşyaları alarak piknik bölgesine doğru yürümeye başladık. Vardığımızda herkes elindeki eşyaları çuval gibi yere fırlattı. Daha sonra eşyaların hepsini güzel bir şekilde yerleştirdik ve oturduk. Herkesden önce Doruk oturdu, "Oh be, sonunda oturabildik." Ardından Ege oturdu, "Gerçekten ya. Sizi beklerken k*çımız başımız ağrıdı utanmıyor musunuz?!" Derken parmağıyla Yağmurla beni işaret etti. İroni yaptığını biliyorduk. Gülmeye başladı, bizde öyle. Herkes oturduktan sonra sohbet, muhabbet, çay, kahve derken, zaman su gibi akıp geçti. Saat gece 2'ye yaklaşmıştı ve biz hala saati 8 buçuk falan sanıyorduk. Emir, "Saat kaç oldu ya?" Diyerekten kolundaki saate baktı. Bir anda yerinden fırladı, "Noluyo be!" Diyerekten Emirle beraber ilkilerek kalktı İrem. Emirin, "Saat iki olmuş!" Demesiyle hepimiz bir anda yerimizden hopladık. "Ne!" Diye bağırdım, "Hadi hemen toplanın!" Derkende etrafı toplamaya başlamıştım bile. Diğerleride benimle birlikte etrafı toplamaya başladılar. Biri dışında, İrem. İrem öylece donup kalmıştı, bir anda yere oturuverdi ve ağlamaya başladı. Hepimiz durumu anladık ve yanına koştuk.
Dün akşam..(İrem'in dilinden)
Telefonum susmak bilmedi. Bakayım bari.

Whatsapp
"Evdehataydürüm" grubundan 8 yeni bildirim

Emir: Yarın piknik?
Ege: Olur.
Yağmur: Benim annemlerden izin almam lazım.
Larin: Ben gelirim, ama beni Yağmurun alması gerekiyor.
Doruk: Niye Yağmur? Bende alırım.
Larin: Kes bi çeneni.
Doruk: Ay tamam ya. Neyse, ben gelirim.
Emir: İrem?

Piknik planı mı? Bu çok riskli. Eğer 1 dakika bile geç kalırsam bu hayatımın sonu olur. Neyse 1 saat erken çıkarım, trafik falan olur garantiye aliyim.

...
İrem: Olur ama benim hem izin almam gerekiyor hemde izin alırsam 1 saat erken dönmem gerekiyor. Nedenini biliyorsunuz zaten.
Emir: Tamaam
Ege: E irem erken döneceksen beni kim bırakıcak?
Emir: Kendin dönsene. Otobüse atla git işte.
Ege: Emir sus.
Emir: Ne?
Emir: Niyeki?
Emir: Yardımcı olmaya çalışıyorum sadece.
Ege: EMİR!
Emir: Ya ne var ya?!
Emir: He
Emir: Hee
Emir: Anladiim.
Emir: Evet İrem, Egeyi şimdi kim bırakıcak?
İrem: Emir ve Ege
İrem: Siz beni m@l mı sanıyorsunuz!?
Emir: Estağfurullah
İrem: Emir ağzımdan kötü şeyler çıkacak.
Emir: Tamam ya pardon.
Ege: İrem bence sen bişeyleri yanlış anlıyorsun
İrem: Öyle mi olmuş?
Ege: Evet, aynen.
İrem: Hee anladıım.
İrem: EGE SEN BENİMLE T@$$@K MI GEÇİYORSUN!
Ege: İ-irem?
Larin: EVVET, bu iş fazla uzadı hadi herkes ailesine sorsun bakalım.
İrem: Seninle sonra görüşücez Ege.
Ege: Görüşelim.
İrem: Ege.
Ege: Tamam tamam

Telefonu sinirle yatağa fırlattım. Ama sakinleşmem gerekiyordu çünkü babama bu piknik olayı için bir sunum yapmam gerekebilirdi. Odamdan çıktım ve salona gittim. Her zamanki gibi, babam elinde bir şişe içki ile koltukta haberleri izliyordu, Her zamanki gibi.
Yanına geldiğimde bana ters ters baktı.
"Ne istiyorsun." Demesiyle yanına oturdum. "Baba, yarın arkadaşlarımla pikniğe gitmek istiyoru-" "İzin vermiyorum" daha sözümü bitirmeden reddedince uzun nefes aldım, "Sadece arkadaş ortamı ıssız bir yere gidicez zaten. Sadece biz ve orman. Başka kimse olmaya-" "Sana izin vermiyorum dedim!" Tekrardan aynı senaryo yaşandığında dudaklarımı içe kıvırıp burnumdan nefes verdim, "Ama baba bir kereci-" "Sana, olmaz, DEDİM!" Bu sefer heceleyerek ve daha yüksek sesle söylediğinden ne kadar ciddi olduğunu anlayabiliyordum. Tekrar sordum, tekrar sordum, farklı nedenler türettim, kendimce şartlar koydum ve koyulabilecek en katı kurallar ile izin aldım. Kurallardan en dikkat etmem gereken kural, 11'de evde olmam gerektiğiydi. 11'i 1 bile geçmeyecekti...
2 yıl önceki arkadaş buluşması..
...
"Arkadaşlar hava baya kararmış bakalım saat kaç?" Dedim usulca. Telefonu açtım ve saate baktım
23.22
Saate baktığım gibi çığlığı bastım ve kimseye birşey demeden kafeden çıkıp eve doğru koşmaya başladım minibüs bekleyebilirdim ama bu daha uzun sürerdi bu yüzden sadece koştum eve vardığımda saat 23.34'tü titreyerek kapıyı çaldım. Kapı açıldığında karşımda, elinde içkisiyle bana sinirle bakan babam vardı. İçkisinden büyük bir yudum aldı ve kenara bıraktı elini havaya kaldırıp saçımdan tuttuğu gibi yere fırlattı. Çığlık attım "Yardım edin!" Diye bağırdım ama beni duyan sadece babamdı ağzımı yüzümü dağıttıktan sonra yakamdan tuttu ve havaya kaldırdı, "Nerdesin sen!" "B-ben ş-şey" zırvalamaya başladığımda havada tokadı tekrar yapıştırıverdi. Kapıyı açtı ve ve beni dışarı attı "Yarın sabah 11'de burada olucaksın ama şuan seni evden atıyorum!" Dedi ve 1 saniye beklemeden kapıyı yüzüme kapattı. O andan itibaren tamamiyle dakik bir insan olmaya ant içmiştim.

Şimdi...(Larin'in dilinden)
"İrem, ne olursa olsun halledicez. Merak etme, lütfen sakin ol." Dedim ama bir faydası olmadı. İrem, "Ben babamım istediği gibi biri olamadım, ben dakik bir insan olamadım, babam için hiçbir zaman yeterli olamadım, ben berbat biriyim!" Diye zırvalamaya başlarken onu sakinleştirmeye çalışıyorduk. İrem aniden başını kaldırdı, bize baktı, ve "Ben neden hala burdayım!" Diyerekten çantasını aldı ve arabaya doğru koşmaya başladı. Ama araba yoktu. Etrafa bakındı ve arabayı bulamadı birbirimize baktık ve İrem'in yanına koştuk. "Araba nerde?! Buraya park etmiştim!" Dedi İrem. "Belki yanlış hatırlıyorsundur." Dedi Doruk ve *Gelin, hadi* anlamında bir el işareti yaptı ve bizde peşinden koştuk. Bütün park alanına baktık ama ne bizim araba vardı ne de başkasının. Korkmaya başlamıştık. İrem'i az da olsa sakinleştirmiştik ama fazla uzun sürmedi. "Tamam öyleyse" diyerekten ağaçların dışına koşmaya başladı. Ama orası ormana çıkıyordu. İrem, orman olduğunu anlayınca geri döndü. Heryere baktı, ama çıkışı bulamadı. Heryer ormandı. Bizde korkmaya başlamıştık çıkış neredeydi?
İrem aniden büyük bir hızla nefes almaya başladı. Sanki atak geçiriyor gibiydi. Hemen yanına koştuk bembeyaz olmuştu. Bişeyler yapmaya çalışırken bir anda geriye doğru bayıldı.
"İREM!"