Yalancı iftirası

Dünya'daki en kötü yalan. Eğer karşındaki çok sevilen biriyse doğru söylesen bile sana inanmazlar. Hayatımın hatasını yaparak o kozu onlara verdim.
Matematik dersinde yedim. Rehberlik öğretmenim ve bana iftira atan kız. Bana "Kumsal kızım gel diye çağırdılar. Biraz korkuyordum çünkü hayatımda hiç rehberliğe gitmemiştim. Kızın ismi Ada mıydı neydi tam bilmiyorum ama bana alaycı gözlerle bakıyordu. Rehberlik koridorun sonundaydı. Bizim sınıfsa koridorun başında. Rehberliğe gidene kadar içimden dua ediyordum bir şey olmasın diye ama olacak gibiydi. Kapının önüne geldik. Önce içeri kız geçti sonraysa ben en son rehberlik hocası Kezban hoca, kapıyı yavaşça örttü. Çok korkuyordum ama belli etmemeye çalışıyordum. Çünkü Kezban hoca çok sinirli bir hocaydı. Kaşları çatık bana ve Ada'ya bakıyordu.
Kezban hoca "Kızım sen niye kavgayı kışkırttın" diye hesap soruyordu. Ben o gün kavgada olmadığımı, kavgadan haberim bile olmadığını belirtsemde dinlemedi. "Bana niye yalan söylüyorsun kızım" diyordu. Bende kavgayı bilmediğimi söylesemde dinlemedi. Ada'da "Hocam kavgada vardı hatta iki tarafında kışkırttı" diyordu. Ben ne kadar yapmasam desemde bana inanmıyorlardı. Ada pişkin pişkin bana bakıyordu. Sarı ve uzun saçları tam yolunmalıktı. Ben Ada'ya sinirli sinirli bakarken Kezban hoca "Suçunu itiraf etmediğin için kınama cezası veriyorum" dedi. Benim ağzım açık kaldı. O çıkarken bile hala hocanın söyledikleri içimi kemiriyordu. Kezban hoca koltuğundan kalktı ve bana soğuk bir tonla gel dedi. Mecbur gittim. Yürüyordum sadece yürüyordum boşlukta gibi nereye gittiğini bilmiyorum. Ayaklarıma bakıyordum. Sonra hocanın durduğunu farkettim. Kafamı kaldırdığımda müdürün odasına gelmiştik. Müdürümüz çok samimi ve sempatik biriydi. Kezban hocayla odanın bir köşesine gittiler. Bir şeyler konuşuyorlardı. Korkuyordum kınamadan değil ailemden