1-ilk nota

İstanbul’un akşamı, hafif serin bir esintiyle Boğaz’ın üzerinde dalga dalga yayılıyordu. Lisenin bahçesi, yıllardır düzenlenen geleneksel bahar şenliğinin en büyük etkinliği için hazırlanmıştı: Dolu Kadehi Ters Tut canlı konseri. Okulun gençleri, yıllarca bekledikleri bu anı iple çekmiş, kalabalık giderek büyümüştü.

Sahne, rengarenk ışıklarla donatılmış; gitarların telleri, davulların ritmi, vokalistin sesiyle birleşerek okul bahçesini dolduruyordu. Dolu Kadehi Ters Tut, şarkılarını üst üste çalacak, gençlerin coşkusunu doruğa çıkaracaktı.

Hera Parlak, kalabalığın arasında, küçük bir alanda arkadaşlarıyla birlikteydi ama gözleri sürekli sahnedeydi. Okul etkinliklerine genelde kayıtsız kalırdı; sıkıcı ve tekrarlayan gelirlerdi ona. Ama bu gece farklıydı. Dolu Kadehi Ters Tut’un enerjisi, sözleri ve müziği onun ruhuna dokunmuştu.

Kulaklarında "Yapma Nolursun"un gitar riffleri çalarken, arkadaşlarına dönüp seslendi:
"Okul etkinliklerini normalde umursamam ama bu grubu duyunca koşarak geldim. Çok severim bu grubu."

Tam o anda, kalabalığın içinde, uzun boyu ve karizmatik havasıyla Barış Dağlarca da yerini almıştı. Barış’ın gözleri sahneden ara ara Hera’ya kayıyordu.bu kızda anlamadığı bir şey verdi sanki kendine çekiyordu. Müzik onun için de önemliydi ama pek az kişi bu yanını bilirdi. Bir an cesaretini topladı ve Hera’ya yaklaştı.

"sohbetinize kulak misafiri oldum," dedi hafifçe gülümseyerek, "Ciddi olamazsın, ben de çok severim. En sevdiğin şarkısı hangisi?"

Hera, biraz mahcup ama gözleri ışıldayarak Barış’ın gözlerinin içine baktı:
"Her Şeyim Ol."

Barış, gözlerindeki o samimiyeti görünce hafifçe gülümsedi:
"Çok güzel... Yani şarkı gerçekten çok güzel. Ben de 'Dilerim Ki' şarkısını çok severim."

Şarkılar devam ederken, ikili arasında kelimeler azalmış, ama aralarında kelimelerden daha güçlü bir bağ oluşmuştu. Sahne ışıkları altında, İstanbul’un akşam serinliğinde, gençlik heyecanları ve müziğin büyüsü onları sarmıştı.