Hedefim Sensin

İnsanlar beni ilk gördüğünde genelde iki şey düşünür.
Bir: Tehlikeli değil.
İki: Yanılıyor olamam.
İkisi de yanlış.
Ben Liva Arman.
Ve bu akşam bir adamı öldürmek için hazırlanıyorum.
Bu cümleyi bu kadar sakin kurabilmem, sanırım beni asıl korkutucu yapan şey. Çünkü çoğu insan “öldürmek” kelimesini düşündüğünde kalbi hızlanır, elleri titrer, midesi bulanır. Bende ise sadece bir kontrol listesi açılır. Zihnimde, madde madde.
Saat.
Mekân.
Kaçış rotası.
Ve hedefin nefes almayı ne zaman bırakacağı.
Bu geceki hedefim: Karan Veysel.
İstanbul’un gecelerinde adı fısıltıyla söylenen adam.
Mafya lideri.
Silah, para, bilgi… hangisini istersen onda fazlası var.
Ve evet, onu öldürmek isteyen ilk kişi ben değilim. Sadece… muhtemelen son kişi olacağım.
Aynaya bakıyorum. Üzerimde sade, siyah bir elbise var. Ne çok iddialı ne de dikkat çekici. Saçlarım açık, makyajım “tesadüfen güzel” kategorisinde. İnsanlar genelde suikastçıları ya deri ceketli ya da tamamen ruhsuz hayal eder. Oysa ben bir davete gidiyor gibi görünmeliyim.
Çünkü gidiyorum.
Masamın üzerindeki küçük cam şişeyi alıyorum. İçindeki sıvı yeşile çalıyor. Kimya harikası. Renksiz, kokusuz ve on iki dakika içinde kalbi durduracak kadar nazik. Şişeyi çantama yerleştirirken dudaklarımda istemsiz bir gülümseme beliriyor.
“Planlarım kusursuzdur,” diye mırıldanıyorum.
“Duygularım hariç.”
Bu cümleyi ilk kez söylemiyorum. Ama her seferinde biraz daha anlam kazanıyor.
Mekân, Boğaz’a bakan eski bir yalının içindeki özel davet. Karan Veysel’in “iş dışı” göründüğü nadir gecelerden biri. Sanat, bağış, sosyete… Üzerine biraz da yalan. Tam benlik.
Girişteki güvenlik beni baştan aşağı süzüyor. Gözlerinde o tanıdık bakış var: Tehlikeli mi, değil mi?
Gülümsüyorum. İnsanlar gülümseyen kadınları daha az sorgular.
İçeri girdiğim an, ortamın ağırlığı üzerime çöküyor. Karanlık takım elbiseler, pahalı parfümler, fısıltıyla konuşulan tehditler. Burada kimse masum değil. Sadece rolünü iyi oynayanlar var.
Ve sonra…
Onu görüyorum.
Karan Veysel, salonun tam ortasında değil. Kenarda. Gölgede. İnsanların en çok hata yaptığı yer. Güçlü adamlar hep merkezde sanılır. Oysa gerçek güç, izler.
Uzun boylu. Düzgün duruşlu. Bakışları sabit. Elinde içki var ama içtiğini sanmıyorum. Göz göze geliyoruz. Sadece bir saniye. Ama o bir saniyede içimde garip bir şey oluyor.
Planlarımda olmayan bir şey.
Kaşlarımı hafifçe kaldırıyorum.
“Saçmalama,” diyorum kendi kendime. “Bu sadece bir hedef.”
Bara doğru ilerliyorum. Barmenle göz göze gelip sipariş veriyorum. Çantamdaki şişenin ağırlığını hissediyorum. Birkaç dakika sonra, uygun bir anda, uygun bir bardağa… ve biter.
Kolay.
“Kolay,” diye tekrarlıyorum içimden.
Hayatımda en çok yalan söylediğim kelime olabilir.
“Bu içki sana ait değil.”
Ses arkamdan geliyor. Düşük, sakin ve fazla kendinden emin. Dönmeden önce iç çekiyorum. Çünkü kim olduğunu biliyorum.
Karan Veysel yanımda duruyor. Yakından bakınca fotoğraflardan daha… gerçek. Daha tehlikeli. Gözleri doğrudan yüzüme değil, ellerime bakıyor. İnsanların çoğu ellerimi fark etmez. O etmiş.
“Öyle mi?” diyorum, sakince. “Barmen öyle düşünmüyordu.”
Dudaklarının kenarı kıpırdıyor. Gülümsemek değil bu. Uyarı.
“Barmen burada düşünmez,” diyor. “Ben düşünürüm.”
O an fark ediyorum.
Bu adam beni sadece izlemiyor.
Beni okuyor.
Kalbim hızlanıyor mu?
Hayır.
Ama zihnim alarm veriyor.
“Adın ne?” diye soruyor.
“Bu bir sorgu mu?”
“Henüz değil.”
Henüz.
Gülümsüyorum. Sarkastik, kontrollü, olması gerektiği gibi.
“Liva,” diyorum. “Sen?”
Cevabı biliyorum ama oyunun bir parçası bu.
“Karan.”
İşte bu noktada planımda olmayan ikinci şey oluyor.
İçimde bir ses, çok net bir şekilde şunu söylüyor:
Bu adam seni öldürmeye gelmedi.
Bu adam seni çözmeye geldi.
Ve asıl sorun şu ki…
Ben onu öldürmek için buradayım.Karan’ın bakışları üzerimdeyken içkimi alıyorum. Parmaklarım cam bardağın etrafında sabit. Titreme yok. Zaten olsaydı, bu oyunu çoktan kaybetmiştim.
“Buraya ilk gelişin mi?” diye soruyor.
Bu sorunun masum bir versiyonu yoktur. Özellikle onun ağzından çıktığında.
“Hayır,” diyorum. “Ama ilk kez bu kadar… kalabalık.”
Doğru. Yalan değil. En sevdiğim tür.
Başını hafifçe yana eğiyor. İnsanlar bunu ilgilenme sanır. Ben ölçme biçtiğini biliyorum.
“Kalabalıklar insanı saklar,” diyor. “Ama aynı zamanda ele verir.”
“Derin bir söz,” diyorum. “Bunu bardakla mı öğrendin, yoksa hayatla mı?”
Bu kez gülümsüyor. Gerçek bir gülümseme değil ama bana doğru atılmış ilk adım.
“Senin gibi biri için fazla rahat konuşuyorum,” diyor.
“Benim gibi biri nasıl olurmuş?”
“Tehlikeli görünmeyen.”
Ah. İşte bu.
“Tehlikeli insanlar genelde sessiz olur,” diyorum. “Bağıranlar sadece korkuyordur.”
Gözlerimde bir şey arıyor. Bulduğunu sanmıyorum ama şüphe tohumunu ektiğim kesin.
Yanımdaki sandalyeyi çekip oturuyor. Mesafeyi bilerek azaltıyor. Bu, güç gösterisi. Geri çekilmemi bekliyor.
Çekilmiyorum.
“Buraya neden geldin, Liva?” diye soruyor.
Şimdi.
Bu soruya yanlış cevap verirsem…
Bu geceki planım değişir. Ve plan değişirse, ölüm şekli de değişir.
“Meraktan,” diyorum. “İnsanlar senin hakkında çok konuşuyor.”
“İnsanlar beni sevmez.”
“Sevgi değil,” diyorum. “Korku daha popüler.”
Bir an sessizlik oluyor. Salonun gürültüsü aramızda eriyor. Sanki görünmez bir fanusun içindeyiz. Ve ben ilk kez bir hedefle bu kadar uzun süre konuşuyorum.
Normalde bu noktada içki çoktan değiştirilmiş olurdu.
Normalde bu noktada kalp sayımı başlardı.
Ama içimde bir şey beni durduruyor.
Bu adam…
Sandığımdan daha zeki.
“Biliyor musun,” diyor aniden, “son zamanlarda biri beni öldürmek istiyor.”
Bakışlarımı kaçırmıyorum. Bu bir refleks artık.
“İstanbul’da yaşıyorsan bu normal,” diyorum. “Trafik kadar sıradan.”
Gülümsüyor ama gözleri gülmüyor.
“Bu kişi farklı,” diyor. “Sessiz. İz bırakmıyor. Kimyayı seviyor.”
İçimde bir kapı kapanıyor.
“Kimya mı?”
“Evet,” diyor. “Zehirler, kazalar… çok temiz işler.”
Kalbim hâlâ sakin. Ama zihnim hızlanıyor.
Demek biliyor.
En azından tahmin ediyor.
“Beni mi anlatıyorsun?” diyorum, yarı şaka.
“Henüz değil,” diyor tekrar. “Ama anlatıyor olabilirim.”
Bu “henüz” kelimesini sevmediğimi fark ediyorum.
Ayağa kalkıyor. Ben de kalkıyorum. Benden bir adım önde duruyor. Bu, bana sırtını dönmeyecek kadar temkinli olduğunu gösteriyor.
“Bu gece misafirim olmanı istiyorum,” diyor.
“Bu bir teklif mi?”
“Bir test.”
“Ya reddedersem?”
“Reddetmezsin.”
Bunu bir tehdit gibi söylemiyor. Bir gerçek gibi söylüyor.
Çantamdaki şişe ağırlaşıyor.
Bu gece onu öldürmek için buradaydım.
Ama şimdi… onun evine gidiyorum.
Bu, planlarımda yoktu.
Ama hayatımda ilk kez şunu düşünüyorum:
Belki de en tehlikeli hedef, öldürmek zorunda kaldığın değil…
öldüremediğindir.
Karan Veysel bana kapıyı açarken, içimden sessizce fısıldıyorum:
“Merak etme,” diyorum.
“Bu oyun daha yeni başladı.”