1. Bölüm

Etraftaki sesleri yalnızca bir uğultu olarak duyuyordum. Çiftli eleme atışlarının finalinin tam ortasındaydım.

Atışını yapan arkadaşım tek adımda atış çizgisinden bekleme çizgisine geçtiğinde, aynı şekilde ben de tek bir adımda atış çizgisine geçtim.

Sadağımdan oku çıkardığım esnada süreye baktım. 80 saniye kalmıştı. İlk okumu yatağa oturttum ve arkalığını kirişe taktım.

Kaldırıp çektiğim yayımın kirişini bıraktığım anda ok yatağından çıktı ve hedefe saplandı. 70 metrede olduğumuz için kaça saplandığını tam olarak göremiyordum. İkinci okumu ve üçüncü okumu da attım. Atışım bitince bekleme çizgisine geçtim ve yayıma bağlı olan ipi çıkarıp yayı ayaklığa koydum.

Ardından sayımlar yapıldı ve puanlar hesaplandı. Kazanan takımlar açıklandığında ben ve takım arkadaşım 2. olmuştuk yarışmada. Akşama doğru ödül töreni gerçekleştirildi ve yaylarımızı toplayıp evlerimize dağıldık.

Eve anahtar ile girdiğimde yine bağırış sesleri geliyordu. Annem ve babam her zamanki gibi kavga ediyor, birbirlerine bağırıp çağırıyorlardı. Onları boş verip ikizim Lina'nın yanına gittim.

Odasına girdiğimde Lina her zamanki gibi kulaklıkları ve boyalarıyla resim yapıyordu. Korkmaması adına yanımdaki kapıya sertçe tıklattım. Kulaklıktan dolayı duymuyordu. Tekrar sertçe tıklattığımda arkasını döndü ve beni gördü. Beni görmesiyle yüzünde beliren gülümsemeye canımı bile verirdim. Hayattaki tek varlığım ikizimdi.

Kulaklığını çıkararak yanıma geldi ve kapıyı kapattı. Ardından kollarını boynuma doladı. Gülerek sarılışına karşılık verdiğimde beni çekerek yatağa oturttu.

L: "Hoş geldinn, turnuva nasıldı?"

"Hoş buldum, güzelim. İyiydi, ikinci olduk."

L: "Hmm, tebrik ederim."

"Teşekkürler."

Kafamla içeriyi işaret edip sordum.

"Yine dertleri ne bunların?"

L: "Babam annemi yeni birisiyle aldatmış, annem de bu yüzden babamın en yakın arkadaşıyla yatmış. Babam ona sinirli."

"Peki, sana bir şey yaptı mı?"

Diye sordum korkuyla. Bana ne yaparsa yapsın kabulümdü ama Lina'ya temas dahi etmesine, tek bir kötü söz söylemesine katlanamazdım.

L: "Hayır. Turnuvaya gittiğini ve kafeden maaş günün olduğunu biliyor. Para alacağından hiçbir şey demedi. Ayrıca kendimi koruyabileceğimi biliyorsun. Bunu bana sen öğrettin. Yaman Hoca ile antrenman yapmaya da devam ediyorum hem."

"Tamam güzelim, biliyorum ama sen şimdi kapını kilitle, kulaklığını tak ve resmine devam et. Ben gidip bir bakayım, dertleri neymiş. Tüm binayı inlettiler."

L: "Altay, gitme. Seni gördüğü an tüm sinirini senden çıkarır, zarar verir sana. Olmaz, gitme."

Lina'nın gözlerini doldurmasıyla kendime çekip sarıldım. Bir elim saçlarında gezinirken diğer elim sırtını sıvazlıyordu.

"Şş... Ağlama güzelim."

Başını omzuma gömdü.

"Ne olursa olsun ben iyiyim. Sen yeter ki odandan çıkma."

L: "Altay..."

"Hı?"

L: "Kendini koru, olur mu?"

Boğazıma bir yumru oturdu.

Ben kendimi koruyabilirdim. İstesem babamın elini bile kaldırmasına izin vermezdim. Ama o zaman olan yine Lina'ya olurdu. Bu evde karşılık vermek hiçbir şeyi çözmüyordu, sadece hedefi değiştiriyordu.

"Korurum." dedim gülümsemeye çalışarak.

Yalan söylediğimi ikimiz de biliyorduk.

Lina'nın alnına küçük bir öpücük kondurdum.

"Kapıyı kilitle."

"Tamam."

"Ben çağırmadan da açma."

Başını sessizce salladı.

Odadan çıkıp kapının kilitlendiğini duyunca derin bir nefes aldım.

Koridorda birkaç saniye bekledim. İçeriden gelen bağırışlar kesilmiyordu.

Annem ağlıyor, babam küfrediyor, kırılan eşyaların sesi bütün evi dolduruyordu.

Yavaş adımlarla salona doğru yürüdüm.

Kapının eşiğine geldiğimde yerde kırılmış tabaklar, devrilmiş sandalye ve cam parçaları vardı.

Annem mutfak tezgâhına yaslanmış ağlıyordu. Babam ise elindeki bardağı duvara fırlattı. Cam parçaları ayaklarımın dibine kadar geldi.

Beni fark ettiği an yüzündeki ifade değişti.

(B: Baba, A: Anne)

B: "Demek geldin."

Sessizce ona baktım.

B: "Turnuva bitmiş. Maaşın?"

"Evet."

B: "Kaç para kazandın?"

"Henüz yatırmadılar."

Kaşları çatıldı.

B: "Yalan söyleme."

"Yalan söylemiyorum."

Birkaç adımda yanıma geldi.

Burnuma ağır alkol kokusu çarptı. Gözleri kan çanağı gibiydi. Yine litrelerce alkol içmişti, belliydi.

B: "Bana sesini yükseltmeye mi başladın sen?"

"Sesimi yükseltmedim."

Cümlem biter bitmez yumruğu yanağıma indi.

Başım yana savruldu.

Kan tadını yine hissettim.

Hiçbir şey demedim.

Ne kadar sessiz kalırsam o kadar çabuk biteceğini öğreneli yıllar olmuştu.

Yakamdan tutup beni kendine çekti.

B: "Benim paramla geziyorsun, benim evimde yaşıyorsun, bir de bana karşı mı geliyorsun?"

"Gezmiyorum."

B: "Ne dedin?"

"Gezmiyorum. Çalışıyorum."

Bu kez tokat daha sert geldi.

Dengemi kaybedip dizimin üzerine düştüm. Babam saçlarımdan tutup başımı kaldırdı.

B: "Hah, çalışıyormuş."

Beni yere bıraktıktan sonra babam bir süre daha başımda durdu. Nefes alışverişi ağırdı, odanın içinde alkol kokusu ve öfke birbirine karışmış gibiydi. Yere çökmüş haldeyken gözlerimi kaldırıp ona baktım ama ne bir karşılık ne de bir tereddüt gördüm yüzünde. Sanki karşısında duran ben, oğlu değilmişim gibi, sadece bir engelmişim gibi davranıyordu.

Bir şey söylemedi.

Zaten uzun zamandır en tehlikeli şey onun bağırması değil, sessizleşmesiydi.

Bir adım geri çekildi, bakışlarını bir an bile benden ayırmadan ceketini aldı ve koridora doğru yürüdü. Ayakkabılarını giyerken evin içinde hiçbir şey değişmemiş gibi hareket ediyordu, sanki birkaç dakika önce yaşananlar sıradan bir günün parçasıymış gibi. Kapıya ulaştığında durdu ama arkasına bakmadı. Sadece kapının kolunu tuttu ve kısa bir an sonra evin içindeki hava tamamen boşaldı.

Kapı kapandığında çıkan ses bütün koridoru doldurdu ama hemen ardından gelen sessizlik çok daha ağırdı. O sesin ardından evde hiçbir şey kalmamış gibi hissettim; ne öfke ne bağırış, sadece bir boşluk.

Bir süre olduğum yerde kaldım. Dizlerimin üstündeydim hâlâ ve yerin soğukluğu vücudumdan yavaş yavaş yukarı doğru çıkıyordu. Nefes almak zor geliyordu ama alışmıştım buna, bedenimin nasıl acıya tepki verdiğini ezbere biliyordum artık.

Kendimi zorlayarak ayağa kalktım ve mutfak dolabına tutundum çünkü bir adım daha atsam düşecekmişim gibi hissediyordum.

Başımı kaldırdığımda annem hâlâ aynı yerdeydi. Ne bana yaklaşmıştı ne de babamın ardından bir şey söylemişti. Sadece orada duruyordu, gözleri boş bir noktaya kilitlenmiş, sanki evin içinde olup biten hiçbir şey onu gerçekten ilgilendirmiyormuş gibi. Bu ilgisizlik, bağırışlardan bile daha tanıdıktı.

A: "Lina'yla toplayın evi, ben uyuyacağım."

Dediklerini hiç takmadan arkamı döndüm. Koridora doğru yürüdüm. Adımlarım yavaş ve dengesizdi ama durmadım. Lina'nın kapısına yaklaştığımda içeriden hiçbir ses gelmiyordu, bu sessizlik onun hâlâ içeride olduğunu doğruluyordu.

Lina'nın kapısına aralıklı şekilde 4 kere tıklattığımda içeriden sesler geldi. Ben de beklemeden kendi odama geçtim.

Aramızda bir şifreydi her şey bittiğinde, güvenli olduğunda aralıklı 4 vuruş.

Birkaç saniye içerisinde odamın kapısı çalındı. "Gel." dediğimde karşımda dudağının bir kenarını ısıran, elleri yumruk olmuş bir adet Lina vardı.

Lina içeri girdiğinde kapıyı yavaşça kapattı. Kilitlemedi. Sadece kapının arkasında durdu. Bir süre konuşmadı.

Gözleri yüzümde gezdi. Şişmiş yanağımda, dudak kenarımda kurumuş kan izinde, omzumdaki gerginlikte durdu. Nefesi değişmedi ama bakışı sertleşti.

"Yine..." dedi kısık sesle.

Cümleyi tamamlamadı.

Ben de bir şey demedim. Dememe gerek yoktu.

Lina yanıma yaklaştı. Acele etmedi. Ellerini kaldırdı ama dokunmadan önce durdu. Sanki yanlış bir harekette daha çok canım acıyacakmış gibi.

Sonra kolumdan tuttu. Yavaşça yatağa oturttu beni.

"Pansuman yapacağım," dedi.

Sesi titriyordu ve gözleri dolmaya başlamıştı.

Bir şey söylemedim. Sadece başımı hafifçe salladım.

Lina dolaptan küçük ilk yardım çantasını aldı. Sessizce geri döndü.

Lina yanıma yaklaştı. Gözleri önce şişen yanağıma, sonra dudak kenarımdaki kurumuş kana kaydı.

"Başın dönüyor mu?" diye sordu.

Başımı iki yana salladım.

"Miden bulanıyor?"

"Hayır."

"Gözün çift görüyor mu?"

"Hayır güzelim. Sadece bir iki yumruk."

Derin bir nefes verdi.

"Sus..."

Çantayı açıp steril gazlı bez, antiseptik solüsyon ve soğuk kompres jelini çıkardı.

Gazlı bezi antiseptikle hafifçe ıslattıktan sonra dudağımın kenarındaki kanı dikkatlice temizledi.

Canım yansa da kıpırdamadım.

"Acıyor mu?"

Sesindeki kırgınlık bana değil, yaşadıklarımaydı. Buz jelini ince bir havluya sardı. Yanağıma usulca bastırdı.

"Hayır, acımıyor."

"On beş dakika böyle tut."

Sonra çenemi hafifçe sağa sola çevirdi.

Göz bebeklerime baktı. Telefonunun fenerini açıp kısa süre ışığı gözlerime tuttu. Refleksi kontrol ediyordu.

Her seferinde aynı şeyi yapıyordu.

Kendi isteği ve ilgisiyle ilk yardım eğitimi almıştı ve katılabildiği tüm seminerlere, eğitimlere katılmıştı. İlk yardım sertifikası da vardı.

İlk yardım eğitiminden sonra en ufak darbede bile önce kafa travması belirtilerini kontrol etmeyi alışkanlık hâline getirmişti.

İç çekti.

"Bunu yapmasına izin verme artık. Çok acıyor mu?" diye sordu.

"Hayır," dedim.

Yalan değildi. Alışmıştım.

Lina bir an durdu. Parmakları titredi.

Sonra tekrar devam etti. Yanağımı temizledi, dudak kenarına baktı.

"Bunu yapmasına izin verme," dedi.

Sert değil. Ama kararlıydı.

Başımı hafifçe çevirdim.

"Onu durdurmanın tek yolu bu güzelim, sen de biliyorsun."

Lina çantayı kapattı. Bir süre yerde oturdu. Sonra başını kaldırdı. Gözleri hâlâ doluydu ama düşmemişti.

L: "Biliyorum ama Altay, nereye kadar daha? Öldürteceksin kendini. Zarar veriyor sana, yapmanı istemiyorum."

"Tek yolu bu güzelim."

Gerçekten de tek yolu buydu. Şu ana kadar bir sürü çözüm yolu aramış ama hepsinde başarısız olmuştuk. Ne polis ne de tedavi işe yaramıştı. Adam kötüydü bir kere, hiçbir şey onu iyi yapamıyordu.

Lina'ya saldırmamasının tek yolu da ona daha cazip bir şey, dikkatini çekecek bir şeye saldırmasıydı. O şey de ben oluyordum. Kardeşime zarar vermesinden bin kat daha iyiydi.

Lina bir süre daha sessiz kaldı.

Bakışları yerdeydi. Parmakları ilk yardım çantasının fermuarıyla oynuyor ama aklı bambaşka bir yerdeydi.

"Bugün resim yaptın mı?" diye sordum, konuyu değiştirmeye çalışarak.

Başını hafifçe salladı.

L: "Yaptım."

"Bitirdin mi?"

L: "Hayır."

"Neden?"

Bir süre sustu.

L: "İçimden gelmedi."

Cevabına şaşırmadım.

Bu evde hiçbir şeyin içimizden geldiği gibi olduğu yoktu.

Lina yatağın kenarına oturdu. Odanın içinde birkaç dakika sessizlik oldu.

Sonra başını kaldırıp bana baktı.

L: "Yarın işin var mı?"

"Okuldan sonra kafeye geçeceğim. Maaşımı aldıktan sonra da çıkacağım işten. Şu kalan son iki ayı en azından sana destek olarak ve biraz daha fazla ders çalışarak geçiririm."

L: "Tamam, peki, antrenman?"

"Akşam."

L: "Dinlenmeden yine bütün gün dışarıda olacaksın."

Omuz silktim.

"Mecburum."

Başka bir cevabım yoktu.

Çalışmazsam eve para girmeyecekti. İşten çıkmak için birkaç aydır kenarda para biriktiriyordum. Ayrıca ek işler yapmıştım. Bu sayede bir iki ay çalışmasam da evi geçindirebilirdim.

Antrenmana gitmezsem kendimden geriye kalan tek şeyi de kaybedecektim. İkisini de sürekli olarak bırakamazdım. Sınavdan sonra tekrar bir iş bakacaktım.

Lina derin bir nefes aldı.

L: "Keşke biraz dinlenebilsen."

"Bir gün."

O da benim gibi bunun yakın zamanda olmayacağını biliyordu. Ayağa kalktı, ilk yardım çantasını yerine koydu.

L: "Ben odama geçeyim."

Başımı salladım.

"Geç. Çok geç yatma."

L: "Sen de."

Kapıya geldiğinde kısa bir an durdu.

L: "İyi geceler, Altay."

"İyi geceler, güzelim."

Kapı sessizce kapandı.

Odam yeniden sessizliğe gömüldü.

Üzerimi bile değiştirmeden yatağa uzandım.

Tavana bakarken yüzümdeki sızı her geçen dakika biraz daha artıyordu.

Ama yorgunluk daha ağır basmıştı.

Gözlerimi kapatmamla birlikte ne zaman uykuya daldığımı fark etmedim.

.

.

.

Telefonumun alarmı saat altıda çalmaya başladığında gözlerimi istemsizce araladım.

Yüzümdeki ağrı ilk hareketimde kendini hatırlattı. Yatağın kenarına oturup birkaç saniye öylece bekledim.

Bugün de dünden farklı olmayacaktı.

Okul...

İş...

Antrenman...

Ve akşam yine aynı eve dönüş. Bir döngünün içerisinde gibiydim.

Düşüncelerimi bir kenara bırakıp hazırlanmaya başladım. Tüm işlerimi hallettiğimde çantamı aldım ve Lina'nın kapısını tıklattım.

Dün akşam odama geçip biraz dinlendikten sonra kalkıp salon ve mutfağı toplamıştım. Seslere Lina da gelmişti. Hiç konuşmadan etrafı toplamış, sonra tekrar odalarımıza geçmiştik.

L: "Geldim."

Kapıyı açtığında saçlarını aceleyle toplamış, uykulu gözlerini bana çevirmişti.

İlk işi yanağıma bakmak oldu. Şişliğin biraz indiğini görünce derin bir nefes verdi.

"Nasıl?"

"İdare eder."

Kaşlarını çattı.

"İdare eder ne demek? Akşam eve gelince tekrar bakacağım."

İstemsizce gülümsedim.

"Tamam, doktor hanım."

Dudaklarını büzdü.

"Dalga geçme."

Birlikte aşağı indik.

Annem hâlâ odasından çıkmamıştı. Masayı Lina hazırlamıştı.

Sessizce kahvaltımızı yaptık.

Kahvaltı bitince tabakları makineye yerleştirdik. Çantalarımızı alıp evden çıktık.

Sabahın serinliği yüzüme çarparken derin bir nefes aldım.

En azından birkaç saatliğine o evden uzaklaşacaktık.

.

.

.

Okula vardığımızda zilin çalmasına birkaç dakika vardı.

Lina kendi sınıfına çıkarken bana sarıldı.

"Akşam dikkat et."

"Sen de."

Koridorda birbirimize gülümseyip ayrıldık.

Dersler her zamanki gibi geçti.

Öğretmenlerin anlattıkları kulağıma giriyor ama aklımda kalmıyordu. Kafam çok doluydu ve bu aralar tüm sinirim, öfkem içimde birikmişti.

Zil çaldığında çantamı omzuma takıp okuldan çıktım.

.

.

.

Otobüsten indikten sonra doğruca kafeye geçtim.

Üzerimi değiştirip önlüğümü taktım.

Sipariş aldım.

Masaları topladım.

Kahveler hazırladım.

Saatler müşterilerle birlikte akıp geçti.

Mesai sonunda önlüğümü çıkarıp dolabıma astım.

Patronla çıkışını konuşup vedalaştıktan sonra çantamı sırtıma geçirip otobüs durağına yürüdüm.

Bugünün en sevdiğim kısmı şimdi başlıyordu.

Antrenman.

Uzun zamandır da yarışmalar ardı ardına geldiğinden ringe çıkmamıştım ama tüm yarışmalarım bitmişti ve 2 ay içerisinde hiç yarışmam yoktu. Bu da ringe çıkmak için iyi bir fırsattı. Biraz daha oyalamaya çalışırsam o şerefsizler Lina'ya zarar verebilirlerdi.

.

.

.

Spor salonunun kapısından içeri girdim.

Hedeflerin dizili olduğu salon, kiriş sesleri ve okların hedefe saplanırken çıkardığı tok ses...

Burası kendimi gerçekten ait hissettiğim tek yerdi.

"Geç kaldın."

Sesin geldiği tarafa döndüm.

Antrenörüm kollarını göğsünde bağlamış bana bakıyordu.

Kolumdaki saate göz attım.

"Üç dakika."

"Üç dakika da geç kalmaktır."

Başımı hafifçe eğdim.

"Özür dilerim, hocam."

Bakışları yüzümdeki morluğa kaydı.

Kaşları hafifçe çatıldı.

"Yüzüne ne oldu?"

İçimden derin bir nefes aldım.

"Düştüm."

Bana birkaç saniye daha baktı.

İnanmamıştı ama şu an salon kalabalıktı. Başlangıç eğitimindeki öğrenciler vardı. Profesyonel takımdan bir tek ben vardım bugün.

"Isınmaya başla."

"Tamam, hocam."

Depodan çantamı aldım ve yayımı kurmaya başladım. Gövdeyle kanatları birleştirip rotları ve nişangâhı taktığımda yayın kirişini de kurup ayaklığa koydum ve ısınmamı yaptım.

Korumalıklarımı ve sadağımı taktığımda yayımı alıp atış çizgisine yerleştirdim. 18 metrede atış yapacaktım. Hedef kâğıdını ve çivileri alıp hedefin önüne yürüdüm. Hedef kâğıdını taktım ve tekrar çizginin önüne geldim. Yayı elime alıp yerime geçtim.

Sadağımdan çıkardığım oku yatağa yerleştirip kirişe taktım. Yayı kaldırdım ve çektim. İlk atışı yapmamla omzumdaki ağrı kendini yeniden hissettirdi.

Canım yanıyordu.

Ama yayı elimden bırakmadım.

İkinci oku kirişe taktım.

Nefesimi düzenleyip hedefin tam ortasına odaklandım.

Bıraktığım anda ok yine sarının içine saplandı.

Omzumdaki sızı her atışta biraz daha artıyordu.

On beş seriyi tamamladığımda kolumu kaldırmak bile zorlaşmıştı. Tam yayı ayaklığa koyacakken arkamdan antrenörümün sesi geldi.

"Altay."

Dönüp baktım.

"Buraya gel."

Yayı yerine bırakarak yanına gittim.

Yüzüme kısa bir süre baktı, ardından omzuma göz attı.

"Atış sırasında yüzünü ekşitiyorsun. Ve yayı düşürürken kolunu indiriyorsun."

"Bir şeyim yok, hocam."

"Omzun."

Sessiz kaldım.

"Beni kandıramayacağını bilecek kadar iyi tanıyorsun."

Başımı yere eğdim.

"Dün biraz düştüm."

"Yüzündeki de, omzundaki de o düşüşten mi?"

"Evet."

İnanmadığını bakışlarından anlayabiliyordum. Ama üzerine gitmedi.

"Sakatlıkla inatlaşılmaz."

Başımı kaldırıp ona baktım.

"Yarışmalar bitti, hocam. İki ay boşum."

"Biliyorum."

Bir an sustu.

"Antrenmanı bitir. Önümüzdeki bir hafta ben olmayacağım, şehir dışına çıkacağım. O yüzden bir hafta antrenman yok. Gruba da yazarsın."

"Tamam, hocam."

Yayımın kirişini bozup tavanda asılı olan yay askılığının üstüne taktım. Tüm yaylar orada asılı duruyordu.

Soğuma hareketlerini de yapıp salondan ayrıldım.

Lina'ya antrenmanın bittiğini haber verdiğimde bir yandan da Yaman Hoca'ya mesaj atmıştım. Dövüşlerle ilgilenen hocam Yaman Hoca'ydı. Aynı zamanda Lina'nın koçluğunu da yapıyordu.

Ateş Hoca yarışmalarla birlikte dövüşmeme izin vermiyordu. Eğer sakatlanırsam atış yapamazdım. Ama beni engelleyemeyeceğinin farkında olduğu için yarışmaların olmadığı bir ara izin veriyordu sadece.

----------------
Hikayede geçen herşey tamamı ile hayal ürünüdür.