4.bölüm

"Ucube"

"Abim doğru söylüyor hem çağıl abi bu ucubeyi nerden bulup getirdin bari düzgün bir tip olsaydı"

"Anne onunla oynamak istemiyorum ya bende onun gibi dilsiz kalırsam"

"Yavuz artık seninle oynamamızı istemiyor oyunlarımızı bozuyorsun"

"Ne oldu ucube zoruna mı giti konuş hadi karşı çık bize"

"Anne ayperi artk normal bir çocuk değil diğerlerine göre eksik bir çocuk"

Zihnime dolan anılarımla titremeye başladım odadaki herkes gözü bana dikmiş acıyarak bakıyorlardı hayır hayır bana öyle bakmayın acınacak bir halde değilim hayır lütfen

Kendini kandırma ayperi seni ilk kez gören biri bile nasıl acınası olduğunu anladı sen busun

Kafamdaki sesleri susturamıyordum artık herşey iç içe girmeye başlamıştı

"Annem söyledi dilin yokmuş senin"

"Korkuyoruz senden geleme bir daha buraya"

Kendimi oturduğum sandalyeden zar zor atıp yere oturdum susun lütfen

Çağıl yanıma yaklaşmak için ayağa kalktığında ona elimle dur işareti yaptım

"Sende haklısın Kenan bu çocuk bakmaya değmez"

Kafamı sert bir şekilde duvara vurdum

"Abinde terk eti seni kim kurtarıcak şimdi seni benim elimden"

Sus artk

Kafamı tekrar duvara vurduğumda kanlarım gözüme dolmaya başladı

Çağıl korkarak bana doğru gelince onunla beraber odadaki herkes bana doğru gelmeye başladı

"Abicim parka gitme konusunda eminmisin kimse seni istemiyor gibi"

Kafamdaki kanı umursamadan kafamı tekrar duvara vurdum kanda acıda umrumda değildi yeterli kafamdaki sesler susun

"Ayperi dur yeter kafanı kırcaksın kızım!"

"Doktoru çağır atlas!"

"Kızım yalvarırım dur!"

Hangi ses kimden çıkıyordu bilmiyordum tek bildiğim iğrenç bir şekilde gürültü yaptıkları

Kendimi tekrar duvara vurmaya hazırlarken Biri bana sarılıp beni sertçe duvardan çekti

Yüzüne bakmak istedim ama gözüme giren kan ve dönenen başım buna izin vermedi

"Aktan oğlum nazik tut kızı"

Aktan bunu söyleyen her kimse umursamadı beni sıkı bir şekilde kucağına alıp kalktı

"Bir ruh hastasından kurtulduk yenisi geldi manyak bu kız baba bence eve götürmesekde olur"

✧⁠*⁠。

Başım ağrıyor

Neden acaba ayperi salak gibi duvara kafa atığın için ola bilir mi

Olabilir

Kolumda hala çok acıyordu

Kendimle didişmeyi kesip gözümü açmak istedim ağrıyan başım malesef buna müsaade etmedi

"Sence bu kızda Hazal gibimi abi"

Bu kimdi

"Bilmiyorum koçum tek bildiğim onun kadar deli olduğu görmedin mi nasıl duvara kafa atı"

Gözümü açmaktan vazgeçip onları dinlemeye başladım

"Babam bu olaydan sonra onu eve alırmı"

"Çağıl abim onu çok seviyor görmedin mi kafasını o halde görünce nasıl deliye döndü
Abim ne yapar eder bu kızı bizim eve getirir"

"Çok güzel değilmi"

"Öyle"

Derin iç çekişlerden sonrası oda sesizliğe bürünmüştü seslerinden anladığım kadarıyla dört kişiydiler ikisi beni istemeyen o adamlardı diğer ikiside muhtemelen onlarla odaya girenlerdi

Daha fazla dayanamadım zorda olsa gözlerimi açmayı başardım Ferah bir hastane odasındaydım tahmin etiğim gibi odada o dört kişi vardı

Neden burdaydılar beni istemediklerini söylemişlerdi

"Günaydın yüce prenses hazretleri"

Konuşan bana ucube diyendi ona bakmak istemedim odadan gitsin istedim başımın bu halde olmasının sebebi o ve kelimeleriydi

"Cevap vermeye bile tenezzül etmiyor"

Bilmiyordu

"Konuşamıyormuş abi çağıl abim söyledi ama sen dinlemeye tenezzül bile etmediğin için bilmiyorsun"

Konuşan çocuk benim yaşlarımdaydı bana benziydu hata fazla benziyordu ikiz falan olduğumuzu bile sana bilirdim

"Hadi be birde dilsizmi"

Tekrar terlemeya başlamıştım bu seferki uzun sürmedi bana laf atan çocuğun yanındaki adam ensesine bir tane vurmuştu

"Seymen sus artık abicim sus"
Ona sert olan bakışları bana dönünce yumuşamıştı
"Han ben eğer sonuç pozitif gelirse abininim" eliyle diğerlerini işaret eti bunlarda
"Bunlarda öyle" bana benzeyen çocuğu işaret eti "o hariç o senin ikizin olacak Alperen"

İkiz

Alpereni daha detaylı incelemeye başladım yakışıklı bir çocuktu onu incelemeyi bitirdikten sonra ufak bir şekilde tebessüm ettim bu bile kafamı acıtmaya yetmişti

Kafasını diğer tarafta çevirdi gülmseyince çirkin mi duruyordum

Han kardeşinin yaptığı hatayı telafi etmek ister gibi bana gülümsedi "sana diğerlerini de tanıtayım"

Gözleri odadaki en büyük adama döndü beni kapının önüne koyacağını söyleyen adamda "Aktan en evin en büyüğü"

Tepkisizce beni izliyordu ilk zamanki gibi öfkeyle bakmıyordu korktuğum için ona fazla bakmadan kapının önünde duran çocuğa baktım oda bana bakıyordu han onu tanıtmadan o kendisini tanıtı "selim ben" kafamı hafiçe salayıp bana sürekli laf atana döndüm ama ona bakmadım korkutuyor şu beni Aktan dan bile daha kotkutucuydu

"Seymen ben prenses" alaycı bir şekilde sırıtı
"E sende kendini bize tanıt sesini duyalım hep sus sus nereye kadar hiç yorulmuyormusun" üzülmüş gibi baktı pişman değildi benimle oynuyordu "pardon unutmuşum dilsiz olduğunu"

Belki Seymen beni duymayacaktı ama ben o an öyle büyük bir yemin ettim ki
Eğer ki bir gün deli gibi pişman olsa bile onu afetmeyecektim

"Oğlum senin derdin ne lan"
Aktan benimi savunmuştu
"Eğer test pozitif gelirse bu kız senin öz kardeşin aynı evde kalıcaksınız ona göre konuş"

Seymen abisine alaycı bir şekilde baktı

"Böyle konuşmak kolay abi sen bizimle kalmadığın için böyle rahatsın"

Aktan ona cevap vermeye bile tenezzül etmedi şu an odada kimse kimsenin yüzüne bakmıyor du diğerleri nerdeydi

Sorunumun cevabı çok hızlı gelmişti içeri çağıl anne baba atlas ve benden kan alan doktor girmişti

"Test sonuçları geldi" doktor odanın ortasına geldi ve elinde tuttuğu zarfı açtı "aldığımız örnekler 99.9 uyumlu ayperi öz kızınız"

Şu an o kadar mutluydumki havalara uça bilirdim ama odada benden daha mutlu biri vardı çağıl

Sonuçları öğrendiği an hemen yanıma gelmiş kafama zarar vermiyicek şekilde bana sarılmıştı

"Peri kızı artık seni bizden kimse alamaz"

"Oğlum çekilde annenle bende sarılarım kızımıza" onlarda bana sarılmaya gelirken atlas araya girdi

"Altay Amca ayperinin üvey ailesi gelmiş bağırıp çağırıyorlar bir bak istersen"

"Çağıl sen benimle gel Aktan sende kardeşlerini eve götür ha birde ayperiye evi tanıt onun odası yapılana kadar misafir odasını onun kulana bileceği hale getir"

Bu fikir çağılın hoşuna gitmemiş olucaki babasına sertçe karşı çıktı

"Kardeşim kendi evinde misafir odasında kalmayacak abi sen ayperiyi benim odama yerleştir ben de seymenin odasında kalırım Seymen de başının çaresine bakar"

"Bu iş niye bana giriyor"

"Ne abi gel beni döv ben dayak yemek istiyorum mu"

Seymen çağıla korku dolu bakışlarla bakıyordu çağıl onun aksine gayet rahattı

"Selim bu gece koynunda bana her aç"

"Lan geri zekalılar gitsenize"

✧⁠*⁠。

Arabada Seymen ve Alperenin arasında kalmıştım

Seymen benden iğreniyormuş gibi yüzüme bakmadan dışarıyı izliyor du

Alperen için galiba arabada değildim ne yüzüme bakmıs nede tek bir kelime etmişti

Selimde Alperenin yanında oturuyor du onu göremediğim için nasıl bir tepki verdiğini bilmiyordum

Han ve Aktanda öndeydi yol boyunca kimse ağzını açmamıştı tek ses Selim'in mırıldandığı şarkıydı

"Toz pembe hislerle
Kafayı bozdun sen o düşlerle
Koz bende acele etme
Yasak aşkın emin ellerde"

"Hayırdır oğlum bu manifest aşkı ne zoktay mı olucaksın"

Selim abisini kınarcasına bir ses çıkardı

"Yazıklar olsun abi ben Hilalim
Mommy big boss mommy kraliçe"

Aktan onunla daha fazla uğraşmaya karar vermemiş olmalı ki sustu

"Geldik"

Araba lüks büyük bir evin önünde durmuştu çok büyük ve kesinlikle kenanın evinden daha güzeldi

"Sonunda"

Seymen arabadan inerken kolunu sanki çarpmış gibi kafama vurmuştu acı araba koltuğuna yapıştım

"Pardon yanlışlıkla oldu" yanlışlıkla yapmadığını beli eden bir alayla bana bakıp eve yürüme başladı

"Ulan bu çocuk bir gün elimde kalacak" Han seymenin arkasından sinirle bağırdıktan sonra beni kucağına alıp bana hem kurtuluş hemde cehennem olacak o eve yürüme ye başladı

✧⁠*⁠。
Selam balarımmmm

Bölümü nasıl buldunuz

Ayperi bu bölüm seymene çok sesiz kalmış ola bilir ama diğer bölüm seymene haddini biliricek rahat olun

Bu arada ayperi sizce çağandan sonra hangi abisine yakın hissedecek

Bu da bu bölümde ki ayperi (ortam bekleme odası)