Giriş / Acı

GİRİŞ
Acı

To Build A Home ♪ The Cinematic Orchestra
Dünyadan Uzak ♪ Sakiler

Bazı sabahlar güneş doğmaz; yalnızca karanlığın rengi lacivertten kirli bir griye döner.

Saat kaçtı, bilmiyordum. Aslında bilmek de istemiyordum. Zamanın akıp gitmesi, hastanede gördüklerimin bir kabus değil, gerçeğin ta kendisi olduğunu kanıtlıyordu çünkü. Göğsümün ortasında, nefes almayı bile imkansız hale getiren devasa bir ağırlık vardı. Sanki kaburgalarım içe doğru çökmüş, soluk boruma demirden bir el kapanmıştı. Ne ağlayabiliyor ne de bu sessizliğe ayak uydurabiliyordum; sadece içten içe ufalıyor, eksiliyordum.

Sokak lambalarının sarı, titrek ışıkları altında yürüyordum. Üzerimde, acil servisten apar topar çıkarken giydiğim hastane kıyafetleri hâlâ duruyordu. Kasım ayının o acımasız, bıçak gibi keskin ayazı doğrudan tenime işliyordu. İnce kumaşın koruyamadığı omuzlarım titriyor, ama bu üşümenin havadan ibaret olmadığını çok iyi biliyordum. İçimdeki o dipsiz boşluk, dışarıdaki buz gibi havayla yarışıyordu.

İstanbul henüz uyanmamıştı. Devasa cam binaların gölgesinde kaybolan loş sokaklarında, nereye gittiğimi bilmeden ilerliyordum. Ayaklarım beni değil, ben sanki ayaklarımı peşimden sürüklüyordum. Şehrin sokakları her zamanki yerindeydi. Binalar yükseliyor, kaldırımlar uzanıyor, rüzgar aynı soğuklukla esiyordu. Değişen tek şey bendim. Birkaç saat önce sahip olduğum hayatla şimdiki hayatım arasında, hiçbir adımla aşamayacağım kadar büyük bir mesafe vardı.

Geceden kalan yağmurun asfaltta bıraktığı çamurlu su birikintilerinden kaçmaya bile çalışmıyordum. Botlarımın çamura batması da pantolonumun paçalarının lekelenmesi de umrumda bile değildi. Kollarımı göğsümde sıkıca çaprazlayarak kendime sıkıca sarılmış, buz tutmuş parmaklarımı ısıtmaya çalışmıştım.
Her nefes verişimde havada beyaz bir buhar bulutu oluşuyor, ama göğsümdeki yangını bir türlü söndüremiyordum.

Kulaklarımda hâlâ o gecenin yankısı vardı. Sirenlerin kulak tırmalayan o uzun çığlığı, koridorda yankılanan telaşlı ayak sesleri, birilerinin bağırarak verdiği talimatlar ve tüm o kargaşanın ortasında kendi nabzımın şakaklarımda attığı o ağır, boğuk ses... Zihnim o anın içinde kilitli kalmış gibiydi; ne yöne dönsem, neye baksam o sesler zihnimin duvarlarına çarpıp yeniden yankılanıyordu.

Zaman kontrolümden çıkmış gibi geriye doğru kaymaya başladı. Zihnim beni o birkaç saat öncesine, kabusun tam ortasına, hastanenin acil servisine geri fırlattı.

Nöbetin en ağır saatleriydi. Antiseptik maddelerin keskin kokusu ve nöbetin getirdiği yorgunluk havada asılı kalmıştı. Tam o sırada acil servisin çift kanatlı otomatik kapıları büyük bir gürültüyle açıldı. Dışarıdan içeri dolan soğuk hava dalgasıyla birlikte acil servisteki hareketlilik bir anda kaosa dönüştü.
"Kırmızı alan! İki dakika önce getirildi, vital bulguları kritik!"

Paramediklerin eşliğinde içeri alınan sedyeyle birlikte koridordaki hareketlilik bir anda arttı. Hemşireler ve doktorlar bir anda sedyenin etrafını sardı. Ben de mesleki bir refleksle, ne olduğunu tam anlamadan adımlarımı o tarafa doğru attım. Bir hastaya müdahale etmek, bir hayatı tutmaya çalışmak için harekete geçmiştim.

Fakat sedyeye yaklaştığımda dünya bir anda yörüngesinden çıktı.

Sedyenin üzerinde yatan yüzü gördüğüm an, ayaklarım zemine çivilendi. Elimdeki tıbbi malzemeleri tutan parmaklarım gevşedi, ciğerlerimdeki bütün hava bir anda çekildi.

O solgun, hareketsiz yüzde tanıdık bir yaşam vardı. Hayatımın en karanlık dönemlerinde bana güneş olan, kahkahasıyla içimdeki bütün karanlığı dağıtan kişi, şimdi gözlerimin önünde sessizliğe gömülmüştü.

Güneş.

Yüzü bembeyazdı; dudakları morarmış, o neşe dolu gözleri sıkıca kapanmıştı. Etrafındaki sağlık ekibi damar yolu açmaya, monitör kablolarını bağlamaya çalışıyor, bir yandan da durum değerlendirmesi yapıyordu. Kimse onun kim olduğunu bilmiyordu; onlar için o acil gelen kritik bir vakaydı.

Ama benim için hayatın ta kendisiydi.

İnsan bazen birinin hayatındaki yerini, onu kaybetme ihtimaliyle değil, yokluğuyla yüzleştiğinde anlıyordu. Güneş benim için yalnızca bir arkadaş değildi; karanlığa alıştığım yıllarda yeniden aydınlığa inanma sebebimdi.

Gözlerimin önünde devam eden yoğun müdahale, manitörden yükselen kesintisiz alarm sesi ve etrafdaki bağırışmalar bir anda boğuklaştı. Zaman durdu. Geride yalnızca o soğuk sedyede yatan Güneş'le başucunda donakalmış ben kalmıştık.

Bu hatıra zihnime yeniden canlandığında, hastanenin keskin kokusu burnuma kadar geldi sanki. O gece hissettiğim çaresizlik, aradan geçen zamana rağmen hala aynı yerde duruyordu. Güneş'i kaybettiğim gerçeği, zihnimin kabullenmekte en çok zorlandığı şeydi.

Adımlarım beni bilinmezliğe sürüklerken, sokak lambalarının sarımtırak ışığı yavaş yavaş soluyor, gökyüzü ise şafak sökmeden önce en koyu, en kirli griye bürünüyor. Zihnimdeki o acı verici anıdan kaçmaya çalışır gibi başımı önüme eğmiş, rüzgarın yüzüme çarpan soğuğuna aldırmadan adımlarımı hızlandırmıştım.

Tam o sırada, kaldırımın hemen sağ tarafında, devasa beton binaların arasına sıkışmış, unutulmuş gibi duran küçük bir park çıktı karşıma.

Park, yılların ve kışın getirdiği hüzünle adeta zamana yenik düşmüştü. Tel örgüleri paslanmış, giriş kapısının boyaları dökülmüştü. İçerideki oyuncaklar ise sanki neşe kavramını çoktan unutmuş gibi boynu bükük duruyordu. Mavi renkli eski bir kaydırak, gıcırtıyla sallanan iki tane paslı salıncak ve boyası kalkmış, tahtaları çatlamış bir tahterevalli vardı.

Sokak lambasının solgun ışığı, parkın girişindeki boyaları dökülmüş tabelaya vuruyordu. Derin bir nefes aldım; havada keskin bir demir ve nem kokusu vardı. Birkaç saniye boyunca etrafı kontrol ettim. Sokakta benden başka kimse yoktu. Yalnızca rüzgarın binaların arasında yarattığı uğultu duyuluyordu.

Yavaşça oraya ilerledim ve parmaklarımın ucuyla hafifçe aralanmış paslı kapıyı itip içeri girdim. Çakıl taşlarının botlarımın altında çıkardığı hışırtı, bu sessizliği bozan tek şeydi. Yavaş adımlarla, zamanın ortasında unutulmuş gibi duran oyuncakların arasına doğru yürüdüm.

Tam ortada, zincirleri pasla kaplanmış ve hafifçe yana eğilmiş sarı salıncak duruyordu.

Bir süre salıncağa baktım. Güneş'in çocuksu neşesi ve kahkahaları bir an zihnimde yankılandı. Titreyen ellerimle üzerindeki soğuk pası umursamadan salıncağın zincirlerini tuttum. Titrek bir nefes alarak salıncağa yavaşça oturdum. Hafifçe öne doğru sallandım; zincirler kulak tırmalayan, acı bir gıcırtıyla inledi. Gözlerimi kapattığımda, bu soğuk ve sessiz parkta bile onun sıcak sesini hâlâ duyabiliyordum.

Gözlerim kapalı, rüzgarın yüzümde bıraktığı dondurucu hissi duyumsarken düşüncelerimin arasında kaybolup gitmiştim.

Tam o anda, dizime hafifçe dokunan, soğuktan buz kesmiş küçük bir el hissettim.

İrkilerek gözlerimi açtım.

Başımı hızlıca sağa çevirdiğimde, yanımdaki salıncakta oturan küçük kızı gördüm. Soluğum boğazımda düğümlendi. Orada, paslı zincirlere sıkıca tutunmuş küçük bir kız çocuğu oturuyordu. Üzerinde kalın, kırmızı boğazlı bir kazak; altında lekesiz beyaz bir pantolon vardı. Kestane rengi, gür saçları sıkı bir at kuyruğunda toplanmıştı.

Bu çocuk... altı yaşındaki benden başkası değildi.

Yüzündeki o tanıdık masumiyet, yıllar önce bir yerlerde unuttuğum kendimi karşıma çıkarmıştı. Henüz hayatın insanın elinden neleri alabileceğini bilmeyen, büyümenin yalnızca boyunun uzaması anlamına geldiğini sanan küçük bir kız çocuğu...

Küçük kız, iri kahverengi gözlerini yüzümde gezdirdi. Dudakları hafifçe aralandı ve ince, çocuksu bir sesle sordu.

"Sana ne oldu?"

Gözlerim doldu ama ağlamamak için kendimi zorladım. Yavaşça eğilip dizimdeki o minik, buz gibi eli tuttum. Avucumun sıcaklığıyla onu ısıtmaya çalışırken dudaklarımda hüznün gölgelediği hafif bir tebessüm belirdi.

"Çok sevdiğim birini kaybettim," dedim, sesimin titremesine engel olamayarak. "Yine."

Küçük kız kaşlarını çattı. Yüzündeki şaşkınlık o kadar içtendi ki...

"Yine mi?" diye sorduğunda sesindeki merak, bir an ne diyeceğimi bilememe neden oldu. O an tek istediğim, salıncaktan kalkıp çocukluğuma sıkıca sarılmak, onun henüz kırılmamış masumiyetine sığınarak avazım çıktığı kadar ağlamaktı.

Küçük kızın o masum sorusu havada asılı kaldı. Cevap vermedim; çünkü o soruyu sesli olarak yanıt verseydim, kaçmaya çalıştığım bütün o acı gerçekler, zihnimin en karanlık köşelerinden çıkıp doğrudan karşıma dikilecekti. Sessizliğim parkın üzerindeki ağır hüzünle bütünleşti.

Çocuk hâlim, suskunluğumu yanlış anlamış gibi üzüntüyle gözlerini benden kaçırdı. Minik parmakları elimi biraz daha sıkı kavradı; sanki beni bu soğuk dünyadan ve içimdeki fırtınadan korumak ister gibiydi.

Gözlerimin içine baktı ve o çocuksu sesiyle yeniden konuştu.

"Sana sarılabilir miyim? Belki sarılmaya ihtiyacın vardır."

O an, içimde biriktirdiğim ne varsa taşmaya başladı. Gözümden süzülen tek bir damla yaş, yanağımdan süzülüp soğuk toprağa düştü. Daha fazla dayanamayarak oturduğum salıncaktan hızla kalktım ve çakıl taşlarının üzerine, küçüklüğümün tam önüne diz çöktüm. Kollarımı ona doladım; kendimden bile sakladığım hıçkırıkları serbest bırakarak çocukluğuma sarıldım.

Küçük kız, kollarını boynuma doladı ve başını omzuma yasladı. Soğuktan kızarmış minik elleri dağılmış saçlarımın arasına uzandı. Parmakları saçlarımın arasında yavaşça ve şefkatle dolaşmaya başladı. Yıllardır başkasından beklediğim şefkati, şimdi kendi çocukluğumun kollarında buluyordum.

Belki de yıllardır beklediğim şey, birinin gelip bütün yaralarımı iyileştirmesi değildi. Yalnızca birinin hiçbir şey sormadan yanımda kalmasını istiyordum. Bütün güçlü görünme çabalarımın ardında, hâlâ teselli edilmeyi bekleyen küçük bir kız çocuğu vardı.

Kulağıma doğru eğilerek fısıldadı.

"Her şey daha iyi olacak diyemem... ama her şeyin daha iyi olması için çabala. En azından sevdiklerin için."

O an, içimde tuttuğum bütün bentler yıkıldı. Yıllardır içime attığım ne varsa, o tek cümleyle birlikte dışarı taştı.

O soğuk parkta, kimsenin göstermediği şefkati bana sunan yine kendimdim. Saçlarıma kondurulan o minik, masum öpücükleri veren yine kendi dudaklarımdı. Dünya koca bir kalabalıktan ibaretti ama ben, bütün o kalabalığın ortasında yapayalnızdım.

Orada kendime sarılarak ne kadar süre kaldığımı bilmiyorum. Ruhumun taşıdığı yükün ağırlığını ve ne kadar zaman geçtiğini artık kestiremiyordum.

Yavaşça gözlerimi açtığımda kendimi hâlâ paslı sarı salıncakta otururken buldum. Soğuk rüzgar yüzümdeki gözyaşı izlerini kurutmuş, tenimi sızlatıyordu.

Başımı sağa çevirdiğimde yanımdaki salıncak boştu. Az önce duyduğum küçük ses, omzumda hissettiğim minik eller ve saçlarımın arasında dolaşan parmaklar... Hepsi bir anının sisine karışarak gözlerimin önünden silinip gitmişti. Geriye yalnızca soğuk demirler ve benimle birlikte sallanan sessizlik kalmıştı.