1.Bölüm

Deliçıkın sesiyle irkildim. Savanın üstünden zorla doğrularak pisliktn dışarısı görülmeyen camdan dışarı bakmaya çalıştım. Gün doğmuştu. Bir tarafına birşey batmış gibi ciyak ciyak bağırıyordu Deliçık. Bir gün bu horouzun kafasını kesecektim

"Anne benim gömleğim nerde?"
"
Zeyranın odasına bak"

" O aptalın odasına neden koyuyorsun!? Kördür kıyaftlerinin arasına koymuştur şimdi git ara bul işin yoksa"

Sensin kör gerizekalı!

Kapı sertçe açıldı.
Böyle açan Vahaptan başka bir gerizekalı olamazdı. Kalkıp küremin ışığını kapattım. O bile uyumama yatdım etmiyordu. 6 gezegenden oluşam kürem gece tavanı aydınatıyordu.
4 aydır doğru düzgün uyuyamıyordum
2 defadan sonra gidememiştim hekime. O kadar parayı veremezdik ona.
Devlet tarafından atanmamıştı. Köyde durumu ciddi olan hastalar vardı. Halk onu burada tutmak için kendi aralarında para toplar öyle verirdi maaşını. Tıpkı imamımız gibi o da kadrolu değildi yine halk tarafından ödeniyordu maaşı.

"Ver şu gömleği bana"

Vahapın sesi ile kendime geldim. Küreyi kenara bırakıp işaret ettiği yöne baktım.

"Kime diyorsm görmüyorsun dimi kör"

Gölerimi devirerek önüme döndüm. Gözlerimi kısıp gözlüğümü aramaya giriştim.

"Niye hala evde duruyorsan"

Ben de aynı şeyi senin için düşünüyorum vahap neden 25 yaşında hala evdeve işsissin

Onu kale alıp cevap vermedim. Sedirin üstündeki gömleği alıp elin attım. Çok muhatap olmadan gitmişti.

Vahap çıkınca camın önündeki sepete gittim. Mor eskimiş elbiseyi üstüme geçirerek yazmayı attım başıma.

Aşağı indiğimde babamla Ako kapıda konuşuyorlardı. Merdivenlerden başımı eğerek indim son iki basamak kala Akoya döndüm. İki kez gözlerini kapatp açtı. Demkki istediğimi getirmişti. Anama görünmeden mutfak kapısından çıkıp çukura gittim. Evin arka tarafında bitkilerden görünmeyen karanlık bir yerdi. Zorla bitkilerin ordan geçerek oturdum. Bana sadece Akoyu beklemek kalmıştı.

10 dakika geçmedi ses geldi. Ako cüssesi sebebiyle zar zor geçmişti.

Yanıma oturup yeşil gözleriyle süzdü beni. En çook da gözlüğümü nefret ediyordu koca gözlüğümden. Gözlerimi gizliyormuş.

Elini gözlüğüme atıp yavaşça çıkardı.

"Yanımda kaç defa takma şu gözlüğü dedim"

" Ne yapayım ako görmüyorum"

Güldü ben de güldüm.

"Ee Ako bey ne getirdin bana bugün?"

"Bugün Enkaz var"

Gülümsedim elimi uzatıp Aldım mavi kapaklı kitabı elinden
Gülerek"yi ne kimin canı yanmış" dedim
.
O da güldü.

" Bugün de aşık bir kız için ağlıyoruz be Zeyram"

Kokusunu içime çektim kitabın

"Teşekkürler Ako"

"Ne demek Zeyra kız"

Bir süre ben elimdeki kitaba o bana baktı.

"Zeyram"

"Efendim Ako"

Başka birşey diyecekti sanki ama vazgeçti

" Uyuyabildin mi dün gece?"

"Hayır Ako kürem bile artık işe yaramıyor"

4 ayı aşkındır geceleri 3 saattn fazla uyuyamıyordum. Nasıl başladı onu bile hatırlamıyordum.

"Zeyram yorsan kendini tüm gün öyle olur belki ha?

Parlak gözlerle bana bakıyordu

" Denedim Ako olmuyor"

"Belki de gerçekten yorulmamşsındır diyerek yüzüme üfledi"

Anlamayan gözlerle Akoya bakarken Ako yaklaşarak zeyranın omzunu öptü. Boynuna giderken

"Ako hayır"

"Zeyram diye fısıldadı. Ardından zorlamıcam diyerek yanağından öptü genç kızı.

Zeyra ona gülümsedi tam yaklaşacakken yakınlardan bir ağıt yükseldi.

" Bu da mı gelecekti başıma ahhh! "