7.bölüm”kontrol yok”

Ece bir adım attı.
Sonra bir adım daha.
Bora kolunu uzattı ama dokunamadı. Sanki dokunursa geri dönüşü olmayan bir şey başlayacaktı. Ece’nin yürüyüşü düzensizdi. Ayağı takıldı ama düşmedi. Düşmesi gerekiyordu aslında. Ama düşmedi.
Yiğit araya girdi.“Bora, geri çekil.”
“Hayır,” dedi Bora. “Bırakamam.”
Ece birden durdu.Omuzları titredi.Eli boğazına gitti.
“Nefes alamıyorum,” dedi.Ama nefes alıyordu. Hızlıydı. Çok hızlıydı.
Elif ağlamaya başladı.“Ece lütfen…”
Ece başını kaldırdı.Gözleri dolu değildi.Ama parlıyordu.
Bir ses çıktı boğazından. Uzun, kırık bir inleme. Kendi sesi gibi değildi. Sanki başka biri deniyordu.
Arya Atlas’ın arkasına geçti.“Atlas…” dedi fısıltıyla.
Ece bir anda döndü.
Hareket çok hızlıydı.
Nisa çığlık attı. Yiğit Ece’nin önüne geçti ama Ece onu itip geçti. Güçlü değildi ama kararlıydı. Hedefi yoktu. Ya da vardı ama bilmiyordu.
Bora arkasından bağırdı.“Ece! Bana bak!”
Ece durdu.
Bu kez gerçekten durdu.
Bora ona yaklaştı. Ellerini kaldırdı.“Buradayım,” dedi. “Tamam mı? Yalnız değilsin.”
Ece’nin yüzü kasıldı. Dişlerini sıktı. Gözlerinden yaş geldi.“Git,” dedi. “Yapma bunu.”
Bora bir adım daha attı.
Ve o anda Ece bağırdı.
Çığlık değildi.İnsan sesi de değildi.
Ece başını geriye attı, boğazından boğuk bir ses çıktı. Elleri titredi, parmakları kasıldı. Dizlerinin bağı çözüldü ama yere düşmedi. Sanki bir şey onu ayakta tutuyordu.
Yiğit bağırdı:“Tutun!”
Ama kimse tutamadı.
Ece aniden Bora’ya doğru hamle yaptı.
Bora geri çekildi ama geç kaldı. Ece ona çarptı, ikisi yere düştü. Ece’nin yüzü Bora’nın yüzüne çok yakındı. Çok yakındı.
Bora nefesini tuttu.
Ece bir an durdu.
Gözleri Bora’nın gözlerine kilitlendi.“Özür dilerim,” dedi fısıltıyla.
Sonra başını sertçe yana çevirdi.
Atlas ve Yiğit aynı anda Ece’yi çekti. Ece çırpındı. Gücü düzensizdi ama tehlikeliydi. Elif çığlık atıyordu. Arya gözlerini kapatmıştı.
Ece sonunda kendini kurtardı.
Ayağa kalktı.
Bir adım geri attı.Sonra bir adım daha.
“Yaklaşmayın,” dedi.Sesi ikiye bölünmüş gibiydi.
Bora ayağa kalktı.“Ece—”
Ece başını salladı.“Artık değil.”
Ve arkasını dönüp koşmaya başladı.
Koridorun karanlığı onu yuttu.
Kimse peşinden gitmedi.
Alarm sesi bir anda sustu.
Sadece Bora’nın nefesi kaldı.Ve boşluk.
Yiğit sessizce konuştu:“Artık geri dönüş yok.”
Bora yere çöktü.
Atlas duvara yaslandı.
Ve herkes aynı şeyi düşündü ama kimse söylemedi:
Bir sonraki kim olacaktı?
Ece bir adım attı.
Sonra bir adım daha.
Bora kolunu uzattı ama dokunamadı. Sanki dokunursa geri dönüşü olmayan bir şey başlayacaktı. Ece’nin yürüyüşü düzensizdi. Ayağı takıldı ama düşmedi. Düşmesi gerekiyordu aslında. Ama düşmedi.
Yiğit araya girdi.“Bora, geri çekil.”
“Hayır,” dedi Bora. “Bırakamam.”
Ece birden durdu.Omuzları titredi.Eli boğazına gitti.
“Nefes alamıyorum,” dedi.Ama nefes alıyordu. Hızlıydı. Çok hızlıydı.
Elif ağlamaya başladı.“Ece lütfen…”
Ece başını kaldırdı.Gözleri dolu değildi.Ama parlıyordu.
Bir ses çıktı boğazından. Uzun, kırık bir inleme. Kendi sesi gibi değildi. Sanki başka biri deniyordu.
Arya Atlas’ın arkasına geçti.“Atlas…” dedi fısıltıyla.
Ece bir anda döndü.
Hareket çok hızlıydı.
Nisa çığlık attı. Yiğit Ece’nin önüne geçti ama Ece onu itip geçti. Güçlü değildi ama kararlıydı. Hedefi yoktu. Ya da vardı ama bilmiyordu.
Bora arkasından bağırdı.“Ece! Bana bak!”
Ece durdu.
Bu kez gerçekten durdu.
Bora ona yaklaştı. Ellerini kaldırdı.“Buradayım,” dedi. “Tamam mı? Yalnız değilsin.”
Ece’nin yüzü kasıldı. Dişlerini sıktı. Gözlerinden yaş geldi.“Git,” dedi. “Yapma bunu.”
Bora bir adım daha attı.
Ve o anda Ece bağırdı.
Çığlık değildi.İnsan sesi de değildi.
Ece başını geriye attı, boğazından boğuk bir ses çıktı. Elleri titredi, parmakları kasıldı. Dizlerinin bağı çözüldü ama yere düşmedi. Sanki bir şey onu ayakta tutuyordu.
Yiğit bağırdı:“Tutun!”
Ama kimse tutamadı.
Ece aniden Bora’ya doğru hamle yaptı.
Bora geri çekildi ama geç kaldı. Ece ona çarptı, ikisi yere düştü. Ece’nin yüzü Bora’nın yüzüne çok yakındı. Çok yakındı.
Bora nefesini tuttu.
Ece bir an durdu.
Gözleri Bora’nın gözlerine kilitlendi.“Özür dilerim,” dedi fısıltıyla.
Sonra başını sertçe yana çevirdi.
Atlas ve Yiğit aynı anda Ece’yi çekti. Ece çırpındı. Gücü düzensizdi ama tehlikeliydi. Elif çığlık atıyordu. Arya gözlerini kapatmıştı.
Ece sonunda kendini kurtardı.
Ayağa kalktı.
Bir adım geri attı.Sonra bir adım daha.
“Yaklaşmayın,” dedi.Sesi ikiye bölünmüş gibiydi.
Bora ayağa kalktı.“Ece—”
Ece başını salladı.“Artık değil.”
Ve arkasını dönüp koşmaya başladı.
Koridorun karanlığı onu yuttu.
Kimse peşinden gitmedi.
Alarm sesi bir anda sustu.
Sadece Bora’nın nefesi kaldı.Ve boşluk.
Yiğit sessizce konuştu:“Artık geri dönüş yok.”
Bora yere çöktü.
Atlas duvara yaslandı.
Ve herkes aynı şeyi düşündü ama kimse söylemedi:
Bir sonraki kim olacaktı?