1. Bölüm

İyi okumalar....

Bu hayatda sevgisiz büyüyün bir kaç çocuk vardır bende onlardan biriyim. Babam

Kadir Aydın ben daha 10 yaşındayken bizi terk edib başka bir kadına gitmişti arada bir beni ziyarete geliyor. Bu da annem Nil Özmen babama deliler gibi aşıktır o gittikten sonra alkol bağımlısı oldu bir gün pişman olur da geri döner diye

bekliyordu. Benimle hiç ilgilenmiyordu belki de bir kızı olduğunu unutmuştur. Bir kere başımı okşayıb kızım bu gün neler yaptın günün nasıl geçti diye hiç sormadı. Ben Mira Aydın evet o sevgisiz büyüyen kız bu da benim hayatım....

♡♡♡
Alarımın sesiyle uyandım okula hiç gitmek istemiyordum ama gitmek zorundaydım
en azından çalışmak için liseden mezun olmam gerek. Yerimden kalkıb banyoya
geçib rutin işlerimi hall edib tekrar odama dönüb okul ünüformamı giyib çantayı
sırtıma geçirib mutfağa geçdim. Buz dolabını açtım hiç birşey yoktu tam takırdı
“lanet olsun akşama ne yiyicem” diyib dolabı kapattı. Kapıya doğru giderken sert
şekilde çalındı. “Oha bu nasıl kapı çalma” diyib kapıyı açtı. Karşısındaki adamları
görünce “hayırdır Attila komser bir şey mi oldu” diyib onlara baktı.
“günaydın Mira” diyib gözlerini ayırmadan ona baktı. “günaydın komserim” diyib hala sorduğu sorunun cevabını bekliyordu.
“baban nerde haberin varmı” diye sordu. Attila komserim sen kaç senedir bu
mahallede yaşıyorsun ben kaç senedir bu mahallede yaşıyorum bilmiyormusun
babam gitti bir daha dönmediğini” dedi içindeki tüm biriktirdiklerini döktü.
“ama bir iki gün önce buraya geldi ve seninle vedalaşıb gitti dimi?” diyib üstüne
bastırarak söyledi.
“evet geldi benimle vedalaşıb hiç bir şey söylemeden gitti”.
“nereye gittiğini söyledimi?”
“hayır hiç bir şey.....” diyib durdu “bi dakika ya ne yaptı ki siz beni sorguluyorsunuz
burda acaba” dedi.
“iki kişiyi öldürüb, mafyanın parasını alıb ortadan kaybolmuş, her yerde babanı
arıyoruz mafyada peşinde onlardan önce bulmamız lazım, eyer yerini biliyorsan çok
geç olmadan söyle Mira”.
“benden niye soruyorsunuz gidib karısından, kızından sorsanıza.”
“Nil hanım evde mi, onada bir soralım belki biliyordur” diyib kapıdan içeri bakmaya
çalışdı. Mira sert şekilde kapıyı kapatıb “evde yok, yani dün geceden yok” diyib
gözünü ayırmadan ona baktı.
“eyer seninle iltibata geçerse bana haber ver” Mira başını sallayıb tam gidecekken
“ha bu arada eyer seni rahatsız eden olursa haberim olsun tamam mı?”
“tamam” diyib onların yanından süzülüb aşağı indi. Attila ve Zafer onun arkasından
aşağı inib arabanın yanına gidib durub giden Miraya baktılar. Mira kulaklıklarını
takıb okula doğru yürüdü. “Çaktırmadan takip et” dedi Doğan soğuk bir tavırla.
“Şimdi ne yapıcaz kız babasından umudu
iyice kesmiş”
“merkeze dönelim gözümüzüde ondan ayırmayalım kafaya koydum ben onu bulub
bütün patronlarını içeri tıkcam aha da buraya yazıyorum” diyib işaret barmağını
arabanın üzerine koyub geri çekib Mira ortadan kaybolana kadar arkasından bakarak
arabaya binib gittiler. Mira yolda yürürken etrafını 3-4 tane araba sardı.
“Bi bitmediniz a*k lar” diyib gözünü yumub açtı. Doğan arabadan inib kızın önünde
durub “Mira senmisin?” diyib yukardan Mira’ya baktı.
“sana ne” diyib gözlerini devirdi.
“Anladım sensin” diyib elini cebine koydu.
“baban nerde?”
Mira sırıtarak “yaklaş” dedi. Doğan ona yaklaşdığında “cehennemin dibinde” diyib
geri çekildi. Mira gülümseyerek geri çekilib “Mira, Mira, Mira düşünmeden cevab
veriyorsun bak tekrar soruyorum baban nerde?” diyib silahını gösterdi.
“belindekilne mi güveniyorsun” diyib hızlıca belindeki silahı alıb ona doğrulttu.
Doğanın adamları silahlarını Miraya doğrulttu. Doğan adamlarına dönerek “indirin
silahları indirin indirin” diye sakince konuşuyordu. Adamlar silahlarını aşağı
indirdirdiklerinde “Bi sakatlık çıkacak ver şu silahı bana hem kullanmasını bile
bilmiyorsun” diye alayla gülünce etrafındaki adamlarda gülüdü. Mira silahın
emniyetini açıb Doğanın arkasındaki arabanın aynasına ateş etti ve silahı ters çevirib
ona uzattı. Doğan ve adamlar şaşkınca Miraya bakıyordular. Göz kırpıb tam
giderken kolundan tuttu. “Böyle silah kullanmayı babanmı öğretti?”
“tamamen acemi şansı” diyib gülümsedi.
“Hmm peki seni tekrar görmeye gelicez bir yere kaybolma”
“hay hay beklerim” diyib kolunu ondan kurtarıb iki parmağını şakağına koyub
“eyvallah” diyib okula doğru yürdü. Doğan elleri cebinde arkaya dönüb “görüşücez
Mira hanım görüşücez.. hadi gidelim” diyib arabalara binib Miranın peşinden
gittiler.
Ders çoktan başlamıştı Mira kapıyı açıb izin almadan içeri girib yerine doğru
giderken “gelmezsin diye umut etmiştim ölmüşsündür falan” Mira yerine oturarak
“henüz değil malesef” diyib başını masaya koyub uyudu. Hoca neyse diyib dersine
devam etti. 2-3 ders uyuduktan sonra başının üstünde birilerini hissedib gözünü açıb etrafa bakmaya çalıştı. Parla, Miranın başının üstünde “şştt katilin kızı kalk hadi”
diye kışkırtmaya çalışıyordular.
Mira başını kaldırıb “ne oluyor be” diyib yarım açmış gözü ile Parla’ya bakıyordu.
“kalk hadi katilin kızı” diye üstüne basarak söyledi. Mira kendine gelib ayağa kalkıb
Parla’nın üstüne giderek “ne dedin sen” diye üstüne yürüdü.
“Yalan mı katilin kızısın işte” diyib güldü.
“Sus kızım babası gelib bizi de öldürür” diyib güldüler.
“Nereye öldürüyor bu ülkede polis var hemen tıkarlar içeri zaten her yerde aranıyor
eninde sonunda yakalancak nereye kadar kaça bilir ki zaten” diyib sinsi bir gülüşle
Miraya bakıyordu.
Mira sinirden gözünü yumub açıb Parlayı arakaya sert şekilde itince sırtı duvara
deydiğinde yere oturub acıdan zor nefes alıb verdi.
Pınar araya girib “ne yapıyorsun kızım hastamısın” diyib Parla yavaş yavaş yerden
kalkıb 1-2 adım ileri gidib durdu. Miraya bakarak kısık sesle “piskopatmısın sen”
diyib öylece baktı karşısındaki kıza. Mira saçını düzeltib “sen kaşındın... bana bak
benimle uğraşma zaten okuldan atılmak üzereyim burdan seni öldürmeden
gitmeyim. Parla onu kışkırtmak için daha da konuşub “sen bana ne yapabilirsin ki..
ha yapta görelim” dediğinde Mira dayanamayıb onun boğazından tutarak duvara
sıkıştırdı her kes durub onları izliyor ve kayda alıyordular hiç bir şey yapmayıb
onları iziliyordular. Melis araya girib “hey ne yapıyorsun bıraksana kızı” Mira hiç
kimseyi dinlemeyib hala sıkmaya devam ediyordu. Melis, Parlanın morardığını
görüb kalın kitapla Miranın kafasına vurunca elini onun boğazından çekib başını
tutdu. Burnundan kan geldiğini görüb burnunu eliyle silib Melise doğru dönüb elini yalayıb gülüdü. Çocuklardan biri “hoca geliyor” demesiyle Mira çantasını alıb
koşarak sınıftan çıkıb koşarak onların arabasının yanından geçip gitti.
“nereye gidiyor şimdi bu?” diye homurdandı Doğan.
“belki babasının yanına gidiyordur” diye yorum yaptı Altay.
Yusuf instagramda gezinirken Miranın videosu çıktı karşısına gülümseyib Doğan
bunu görmen lazım” diyib telefonu ona uzattı. “neyi” diyib telefonu alıb videoyu
izledi “kim bu?” diye sordu. “Mira işte kavga çıkarmış belli ki o yüzden koşarak
gitti.”
“güzel şimdi bunu acilen Yasin babaya yolla o karar versin ne yapacağımızı alalım
mı? yoksa bırakalım mı? Yusuf tamam diyib dediğini yapdı çok geçmeden Yasin
den haber geldi “kızı alın ama ben haber verdiğimde” diye mesaj atmışdı. Yusuf
gönderilen mesajı Doğana gösterince “hadi gidelim” diyince Atlas arabayı çalıştırıb
Miranın evine doğru gittiler. Mira evinin yakınındaki bakkala girib çaldığı parayla
ekmek ve salam alıb eve doğru gitti. tam içeri girecekken arkasından Atilla’nın
seslenmesiyle durub arkasına dönüb “ne var” diye sordu. Atilla ona doğru yaklaşıb
“okulda kavga olmuş sen iyimisin” diye çekincen bir şekilde sordu.
“hmm peki benim çıkardığımıda söylediler mi?”
“evet”
“eee peki buraya niye geldin beni tutuklayacakmısın?”
“tabiki hayır”
“eee o zaman niye geldin senin benim babamı bulman gerekmiyormu?”
“seni merak ettim”
“etme kendi işinle ilgilen git suçluların peşinde dolan benim değil"
Atilla, Miranın dediği onca şeyden sonra sadece “kaşın kanıyor” dedi.
“istersen oraya pansuman yapa bilirim?” diye sordu.
“gerek yok” diyib dönüb apartman girdi. Atilla tersizin ucuyla başını kaşıyıb
onun arkasından baka kaldı.
Herzaman ki gibi Altay sevgilisiyle mesajlaşıyor, Yusuf uyuyor, Atlas telefonda
oyun oynuyor, Tefik’de sadece bomboş önüne bakarken, Doğan komserle Miranın
arasındaki olayı çözmeye çalışıyordu. Araba çok sessizken Doğanın taramalı silah
sesindeki telefonu çalınca Yusuf uykusundan korkmuş halde uyanıb
“yaa Doğan sana kaç kere şunun sesini değiştir demedimi aklımı aldın yaa” diyince
Doğan, Altay ve Atlas güldülür.
“oğlum sende her sessiz bulduğun yerde uyuma” diyib telefonu açtı.
“efendim baba”
“kız ne alemde”
“şuan evinede senden haber bekliyoruz”
“atdığımız videoyu gördün mü?”
“evet gördüm o kızı istiyorum o kız bizim işimize çok yarayacak”
“baba ben hala bu kızdan ne istiyoruz anlmadım”
“anlayacaksın evlat anlayacaksın kız hem güzel, hem zeki”
“evet baba öyle”
“tamam benden haber bekleyin o zaman”
telefonu kapatıb “hadi” diyib hepsi aşağı inib Miranın evine doğru çıktılar. Mira
üstünü değiştirib aldıklarını hazırlayıb televizyonda oynayan DEHA dizisini açıb
izleyerk yemeyini yiyordu. Kapının sert çalınmasıyla yerinden sıçrayıb ayağa kalkıp kapıya doğru giderek kendi-kendine söylenerek kim bu alıcaklı gibi çalan” diyib
kapını açdığında Doğanı karşısında görüb kapatmaya çalışdı ama ayğını kapının arasına
koyub kapnmasını engeleyen Doğan kapıyı ardına kadar açıb içeri girib yüzünde
alaycı gülüşüyle Miraya baktı. Mira umursamaz şekilde yerinde oturub yemeğine
devam etti. Doğan gözünü ondan ayırıb etrafa baktı.
“babandan haber var mı Miracım?”
“yok” diyib ağzına bir lokma atıb Doğana döndü.
“hmm peki bir şey sorucam niye senin hiç küçüklük ya da ailenle bir fotoğrafın yok
bakıyorum anca annenle babanın fotoğrafı var?”
“ben çocukluk mu yaşadım fotoğrafımda olsun” Doğan Miranın söylediklerine hiç
bir şey söylemeyib etrafı biraz daha incelemeğe devam etti.
“peki annen nerde şimdi?”
“bu saatlerde barda içiyordur... neyse” yemeğine devam etti.
Doğan ona bakaraken telefon çaldı çeketinin iç cebinde telefonu alıb Yasinin
babanın aradığını görüb açtı.
“nerdesiniz”
“kızın yanında”
“güzel alıb gelin”
“tamam” diyib telefonu kapatıb iç cebine koydu.
“evet Miracım hadi kalk gidiyoruz”
“nereye?”
“baban ortaya çıkana kadar bizimle geliyorsun”
“ben sizinle hiç bir yere gelmiyorum"
“gelmiyormusun şimdi”
“hayır”
“peki” diyib bir hışınla omzuna aldı.
“güzellikle gelmiyorsan böyle götürüm işte yürüyün lan” diyib kapıdan çıkıb aşağı
arabanın yanına indiler, Mirayı arka koltuğa oturdup kendiside yanına oturdu.
“bunu yapmana hiç gerek yoktu 2-ci kez sorsaydın gelirdim” diyib trip atar gibi
başını sola çevirdi. Doğan gülümseyib başını iki yana salladı.
“hadi” diyib gittiler.

Nasıldı yorumlarınızı bekliyorum eyer kötüyse yinede siz yorum yapın arkadaşlar.