Kırılmak

Kırılmak
Kırılmak, bir nesnenin parçalanması veya bir insanın gücenmesine denir. İnsan bazen istemediği durumlarla karşılaşabilir. Bazı durumlar insanı üzebilir veya incitebilir.
Kırılmak öyle herkes için geçerli bir kavram değildir. Hayatta hassas insanlar vardır. Her şeye üzülebilirler, alınabilirler, incinebilirler. Her şeyi en ince ayrıntısına kadar düşünebilirler. Aslında saf insanlardır. Herkesi kendileri gibi görürler. Sonra, tek safın kendileri olduklarını anlarlar.
Bazı insanlar hassas insanları zayıf görürler. Onları güçsüz sanırlar. Ama farkında değillerdir. Hassas insanlar, hayattaki bütün zorlukları atlatmış ve ayakta durabilen insanlardır. Onlar sadece akıllarını kullanmaz, aynı zamanda duygularını da kullanırlar. Hem akıllarını hem de kalplerini idare ederler. Bu yüzden güçlü insanlardır.
Hassas insanları hafife almayın. Onlar en güçlü bireylerdir.
İnsan en çok sevdiğine kırılır. Çünkü sevdiği insan, onun gözünde kusursuzdur. Sevdiğimiz insanın bizi üzmesi, bizi daha fazla incitebilir.
Bir insanı kırmayı pek önemsemeyen, ağzına geleni söyleyen, kimseyi umursamayan insanlar var. Bu insanlar duygusuz ve düşüncesizdir. Böyle insanlar hiç yara almamış insanlardır.
Kırılgan insanları bilerek kıran insanlara ne demeli? Böyle insanlar kendilerini çok yüce görürler. Karşılarındaki insanın duygularını asla önemsemezler. Bazı insanlar böyle büyümüşlerdir. Hayatımızda aldığımız bir insanın böyle biri olması da mümkündür ve özellikle sevdiğimiz insan böyle düşüncesiz olabilir.
Düşüncesiz insanlara tahammülümüz yok ama böyle insanlar çok.
Kırılmak aslında çok yoğun ve ağır bir duygu, özellikle tekrarlanıyorsa. Bir konu hakkında kırıldığınızı düşünün. Konunun tekrar tekrar yaşanması sizi çok ağır bir psikolojiye sürükleyebilir. Bazı şeyleri yapmak istemezsiniz, içinizden hiçbir şey yapmak gelmez, içine kapanırsınız, hiçbir şeye hevesiniz kalmaz.
Çünkü yorulur insan. Hem ruhen hem de fiziksel açıdan yorulur. İnsan boğulur aslında.
Kırıldığında kalbi ağrır, canı acır, sessizleşir. Bu hissiyatlar, beklemediğin insanların seni kırmasıyla olur genellikle. Kalbinin üzerine bir ağırlık çöker, sanki kalbini sıkıştırıyorlarmış gibi.
İnsanlar neden beklemediği insanlar tarafından kırılır?
Çünkü sevdiği insanı kendi içinde kusursuzlaştırır. O kişinin seni seveceğini düşünürsün. Sonra sana kıyamayacağını, senin zaaflarını bildiği için seni kırmayacağını düşünürsün. Ama o insan tam da senin zaaflarından vurur.
Aslında seni sevmediğini anlarsın. Hatta senin duygularının onun için bir önemi olmadığını anlarsın. Seni kırmaktan çekinmediğini, seni kaybetmekten korkmadığını görürsün.
İşte o zaman ışığını kaybedersin.
Seni önemsemediğin insanlar seni önemsiyor. Senin önemsediğin insanlar seni önemsemiyor.
Bu çok ağır. Çok can acıtır bunlar.
Seni sevmemesi seni mahveder ve sen bir süre sessizleşirsin. Düşünürsün. Bütün taşlar yerine oturur ve şunu dersin kendine:
“Zaten beni seven beni kırmazdı. Çünkü seven, sevdiğini kırmaz; kırmaya kıyamaz.”
Bu ilişkide tek sevenin sen olduğunu anlarsın. İlişkiyi ayakta tutanın sen olduğunu fark edersin ve sonra kendine gelirsin.
Senin duygularını önemsemeyen, seni kırmaktan çekinmeyen insanları affetme.
Herkes hata yapabilir. Herkes affedilebilir ama kimse ilk günkü gibi güvenemez.
Ama seni kıran ve seni bile bile inciten insanları affetme.
Sen sen ol ve seni hiç olarak gören insanları hayatından çıkar.
Bak, herkesi hayatından çıkar demiyorum. Seni önemsemeyen insanları hayatından çıkar.
Hayatından çıkardın diye de üzülme. Çünkü onlar senin için destek değil, yüktür...