Hayat Gibi Yorgun- Tanıtım

(ÖNEMLİ NOT; Bu hikayeyi umutsuzluğa kapılan her ruhu bir nebze canlı hissettirmek için yazıcam. Her bölümü beraber şekiendirecez, yorumlarda beni siz yönlendirin sizi ben hayata döndüreyim. Bu hikayedeki herkes biziz.)

Hayat gibi yorgun

Bazı insanlar uyumak için değil, biraz olsun her şeyi unutabilmek için gözlerini kapatır.
Herkesin içinde kimseye anlatamadığı bir hikâye, kimseye gösteremediği yaralar vardır.
Bazen insan, yaşadıklarından değil; yaşamak zorunda kaldıklarından yorulur. Gülümserken içinden ağlar, konuşurken susar, kalabalıkların ortasında kendini yapayalnız hisseder.
Bir genç kız düşünün…
Hayalleri yarım kalmış, umutları sessizce tükenmiş, omuzlarına yaşından büyük yükler binmiş.
Artık ne eskisi gibi hayal kurabiliyor ne de yarına eskisi kadar inanabiliyor.
Çünkü bazı yorgunluklar bir gece uykusuyla geçmez. Bazı kırgınlıklar özürle iyileşmez. Ve bazı insanlar, hayata tutunmaya çalışırken kendilerinden vazgeçer.
Peki insan, kendine bile yabancılaştığında yeniden kendini bulabilir mi?
Bu, sadece ‘musalla taşında’ yatan bir genç kızın hikâyesi değil… Belki de biraz senin, biraz benim, biraz da hepimizin hikâyesi.