Bölüm 3: Hayallerin Gölgesi

O gece Luna evine döndüğünde odasının kapısını kilitledi.
Yatağının üzerine oturdu. Önünde boş bir defter vardı. İlk sayfaya büyük harflerle şunu yazdı:
HAYAL ETTİKLERİM
Altına da üç şey ekledi:
Mavi bir kelebek.
Penceremin önünde bir yıldız.
Gerçekleri anlatan bir cevap.
Gözlerini kapattı.
Birinci hayalini düşündü. Kelebek masanın üzerinde belirdi.
İkinci hayalini düşündü. Pencerenin önünde küçücük, parlayan bir yıldız oluştu. Yıldız gökyüzünden düşmüş gibi avucunun içine süzüldü.
Üçüncü hayaline geldiğinde ise hiçbir şey olmadı.
Luna yeniden denedi.
Olmadı.
Daha çok odaklandı.Yine olmadı.
Tam vazgeçecekken defterin sayfaları kendiliğinden çevrilmeye başladı. Boş sayfaların üzerinde siyah harfler belirdi.
Her şeyi yaratabilirsin, Luna.
Ama her şeyi bilemezsin.
Her Luna yavaşça başını çevirdi.
Dışarıda kimse yoktu.
Ama camın üzerinde, içeriden değil dışarıdan yazılmış gibi görünen bir isim vardı.
LUNA.
Ardından ikinci bir kelime belirdi.
KAÇ.
Luna kapıya koştu. Tam kapıyı açacakken arkasından bir ses duydu.
Kaçarsan seni bulurlar.
Luna dondu.
Odasında kendisinden başka kimse yoktu.
Kimsin sen? diye fısıldadı.
Yatağının altından bir cevap geldi.eyi değiştirebilirsin.
Ama her değişiklik senden bir seçim ister.
Luna defteri kapatmak istedi. Fakat sayfanın en altındaki son cümleyi gördü:
"SENİN HAYAL ETTİĞİN DÜNYADA, BİZİM GERÇEK DÜNYAMIZ YOK OLMAYA BAŞLAYACAK."
Birden pencereye üç kez vuruldu.
Tak.
Tak.
Tak.Luna kapıya koştu. Tam kapıyı açacakken arkasından bir ses duydu.
Kaçarsan seni bulurlar.
Luna dondu.
Odasında kendisinden başka kimse yoktu.
Kimsin sen? diye fısıldadı.
Yatağının altından bir cevap geldi.
Ben, senin henüz hayal etmediğin şeyim.
Luna yavaşça eğildi.
Yatağın altında küçük bir çocuk oturuyordu. Luna'ya tıpatıp benziyordu. Aynı saçlar, aynı gözler, aynı yüz...
Ama bu çocuğun gözleri tamamen gümüştü.
Sen kimsin? diye sordu Luna.
Çocuk gülümsedi. Ben, senin on üç yaşındaki hâlinim.
Luna'nın boğazı düğümlendi.
Ama ben zaten on üç yaşındayım.
Çocuk başını iki yana salladı.
Takvimde öyle yazıyor. Ama senin gücün henüz uyanmadı.
Nasıl yani?
Çocuk yatağın altından çıktı ve Luna'nın defterini eline aldı.
Sana anlatmam gereken bir şey var. Doğum gününde bir kapı açılacak. O kapının ardında istediğin her şeyi bulabilirsin.
Peki istemediğim şeyler?
Çocuğun gülümsemesi kayboldu.
Onlar da seni bulabilir.Luna bir adım geri çekildi.
Ben bunu istemiyorum. Normal bir hayat istiyorum.
Çocuk defteri yere bıraktı.
İşte bütün mesele bu. Sen normal bir hayat istediğin için, dünya seni seçti.
O sırada evin bütün saatleri aynı anda durdu.
Saat tam 23.13'tü.
Çocuk, Luna'nın elini tuttu.
Yarın gece seni almaya gelecekler.
Kimler?
Çocuk pencereye baktı.
Sokağın karşısında üç siyah araba duruyordu.
Arabaların farları yanmıyordu. İçlerinde kimse görünmüyordu.
Ama her arabanın camında aynı işaret vardı: Ortasında küçük bir göz bulunan gümüş bir ay.Çocuk son kez Luna'ya döndü.
Sakın, sakın bir kapı hayal etme.
Neden?
Çocuk gözlerini kapattı.
Çünkü onlar kapıdan girmeyecekler.
Luna'nın odasının duvarında ince, siyah bir çizgi belirdi.
Çizgi yavaşça uzadı.
Sonra iki yana ayrıldı.
Ve duvarın ortasında bir kapı oluştu.
Luna nefesini tuttu.
Kapının öte tarafından biri üç kez vurdu.
Tak.Tak.
Tak.
Ardından annesinin sesi duyuldu.
Luna, kapıyı aç canım. Ben geldim.
Luna kapıya koşacakken yanındaki çocuk kolunu tuttu.
Dur!
Ama bu annem!
Çocuk korkuyla başını salladı.
Hayır, Luna. Annen şu anda aşağıda, mutfakta.
Kapının öte tarafındaki ses tekrar konuştu.
Luna, beni içeri al.
Bu kez ses değişmişti.
Artık annesinin sesi değildi.
Kendi sesiydi.Kapının arkasındaki şey, Luna'nın sesiyle fısıldadı:
Çünkü ben, senin yarattığın ilk hatayım.
Ve kapı yavaşça açılmaya başladı.
Devam edecek...