1. Bölüm (düzenlendi)

Merhabalarrr

Nasılsınız

İlk okumaya başladığınız tarihi bırakırsanız çok sevinirim.

________

Sabah gözlerimi, annem ve babam olacak insanların bağrışma sesleriyle açtım.
Gerçi insan bir süre sonra her şeye alışmalıydı, değil mi? En azından ben öyle düşünüyordum. Fakat yok, bazı şeylere alışmak mümkün olmuyordu. Mesela, sabahın köründe uykunun en güzel yerindeyken bağrışlarla uyanmaya kim alışabilirdi ki?

Yatağımda birkaç saniye öylece kaldım. Tavana diktiğim gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım. Belki bu kez sesleri duymazdan gelebilirdim. Belki de günüm, her zamankinden biraz daha huzurlu başlayabilirdi.

Ama evde huzur denilen şey, benim için yalnızca başkalarının hayatlarında var olan bir kelimeden ibaretti.

Yorganı üzerimden atıp yataktan kalktım. Terliklerimi ayağıma geçirerek banyoya ilerledim. Aynadaki yansımama kısa bir bakış attım. Dağılmış saçlarım, uykusuzluktan hafifçe şişmiş gözlerim ve yüzüme yerleşmiş o alışıldık ifadesizlik...

On altı yaşındaydım ama bazen kendimi yaşımdan çok daha büyük hissediyordum. Sanki çocukluğum, yaşamam gereken yaşların çok öncesinde elimden alınmıştı.

Kısa bir duşun ardından okul formamı giyindim. Saçlarımı kurutup açık bıraktım ve birkaç tutamı geriye doğru attım. Son olarak çantamı kontrol edip odadan çıktım.

Mutfaktan hâlâ annemin sesi geliyordu.
Kapının eşiğinde bir an durdum.

Annem, mutfak tezgâhının önünde durmuş, bir yandan söyleniyor bir yandan da elindeki işleri öfkeyle yapıyordu.

Babam ise masanın başında oturmuş, kahvesinden bir yudum alırken telefonunu inceliyordu. Arada bir başını kaldırıp anneme laf yetiştirmeyi de ihmal etmiyordu.

Sanki her sabah aynı oyunun aynı sahnesini izliyordum. Oyuncular değişmiyor, replikler yenilenmiyor, perde bir türlü kapanmıyordu.
Yüzüme zoraki bir ifade yerleştirerek içeri girdim.

"Günaydın."

Annem başını çevirip beni gördüğü anda yüzündeki öfke daha da belirginleşti.

"Ooo, Prenses Hanım da uyanmış! İyi uyudunuz mu bari, hanımefendi?

Cevap vermedim. Bu sorunun cevabını gerçekten merak etmediğini ikimiz de biliyorduk.

"Kızım, saat olmuş kaç! Kahvaltı hâlâ hazır değil. Bir de babası bir taraftan, kızı bir taraftan... Allah'ım, nedir benim çektiğim bu çile?"
Daha sabahın ilk dakikalarında hakkımda söylenecek ne bulduğunu düşünerek içimden derin bir nefes aldım.

Buzdolabına yönelip kahvaltılıkları çıkarmaya başladım. Peynir, zeytin, domates... Her sabah yaptığım gibi, hiçbir şey söylemeden sofrayı hazırlıyordum.

Çünkü cevap verirsem tartışma çıkacaktı. Sessiz kalırsam en azından daha fazla şey duymak zorunda kalmayacaktım.

Annem bir süre daha söylenip durduktan sonra öfkeyle mutfaktan çıktı. Babam da kahvesini bitirince telefonunu eline alıp salona geçti. Televizyonun sesi kısa süre sonra evin içinde yankılanmaya başladı. Sofraya son tabağı da bıraktım.

"Sofra hazır," diye seslendim.
Beni duyan oldu mu, bilmiyordum. Zaten dönüp bakmalarını da beklemiyordum.

Çantamı omzuma asıp evden çıktım. Okulun yolunu tuttum.

Bu arada, kendimi tanıtmayı unuttum.
Ben Hayal Koral. On altı yaşındayım. Birkaç ay sonra on yedi olacağım. Lise ikinci sınıfa gidiyorum. Evin tek çocuğuyum. Gerçi bazen keşke olmasaydım, diye düşünüyorum. Belki bir kardeşim olsaydı kendimi bu kadar yalnız hissetmezdim.
Belki en azından evin içinde beni gerçekten anlayan biri ama bunların hepsi yalnızca birer ihtimaldi.

Çünkü ben, annem ve babamla anlaşamayan bir kızdım. Hatta bazen aramızda bir anlaşmazlık olduğuna bile inanmıyordum. İnsanlar anlaşmazlık yaşadıkları kişileri yine de önemserdi. Bizim evimizdeyse sanki ben, fazladan var olmuş bir eşyaydım.

Bana neden böyle davrandıklarını hiçbir zaman anlayamadım. Bazen geceleri yatağıma uzandığımda aynı soruyu kendime soruyordum.
Acaba ben evlatlık mıyım?

Bu düşünce aklıma her geldiğinde kendimi azarlıyordum. İnsan sırf ailesi tarafından sevilmediğini hissettiği için böyle bir şey düşünür müydü?

Sonra aynaya bakıyor, annemle babamın yüz hatlarımı inceliyor ve aramızda belirgin bir benzerlik bulmaya çalışıyordum.

Annemin gözleri, babamın burnu, ikisinin de yüz ifadeleri... Hiçbirinde kendimi bulamıyordum. Üstelik yalnızca onlar da değil, akrabalarımızla da aramda belirgin bir benzerlik olduğunu söylemek zordu.

Yine de bütün bunlar, yalnızca benim kurduğum bir ihtimaldi.

Belki de gerçek, sandığımdan çok daha basitti.
Belki de beni sevmiyorlardı.

Annem son derece disiplinli ve katı bir kadındı. Okuldaki notlarımı düzenli olarak kontrol eder, öğretmenlerimle görüşür, hakkımda söylenen en ufak olumsuz bir sözü bile büyütürdü. Üstelik söz konusu olumsuzluk, gerçekten başarısız olduğum anlamına bile gelmezdi.

Örneğin bir öğretmenim, "Hayal fena değil ama biraz daha gayret ederse çok daha başarılı olabilir," dediğinde bile o gün benim için cehennem başlardı.
Bazen akşam yemeği yememe izin vermez, aç ve susuz bir şekilde odama gönderirdi. Bazen de günlerce süren cezalar verirdi.

Hiç unutmadığım bir gün vardı. Bir sınava çalışmamıştım. Çünkü öğretmenimiz sınav yapacağını söylememişti. Sınavdan yetmiş almıştım. Yetmiş!

Birçok insan için gayet makul bir nottu belki ama benim evimde bu not, affedilmesi mümkün olmayan bir suçtu.

O gün dayak yemiş, ardından iki gün boyunca tuvalet dışında odadan çıkmama izin verilmemişti. Üstelik önümde 2 bin soru ve çözmem gereken sayısız test vardı. Aç ve susuz kaldığım o iki gün boyunca tek düşündüğüm şey, ne zaman biteceğiydi.

O gün kendime bir söz vermiştim.
Bir gün büyüyecektim.

Bir gün bu evden gidecektim.
Ve bir gün, kimsenin sevgisini kazanmak için kendimi tüketmek zorunda kalmayacaktım.
Okulun girişine vardığımda düşüncelerimi bir kenara itmeye çalıştım.

Bugün de sıradan bir gün olacaktı. En azından ben öyle sanıyordum.

Sınıfa girdiğimde dersin başlamasına yaklaşık on beş dakika vardı. Koridorda birkaç öğrenci dolaşıyor, sınıflardan konuşma sesleri yükseliyordu.
Sıramın olduğu tarafa ilerlerken gözüm, başını sıraya koymuş bir şekilde uyuyan Emir'e takıldı.

Cidden mi? Daha ders başlamamıştı bile!
Yanına gidip kolunu hafifçe dürttüm.

"Ya sen ne kadar tembel bir insansın! Ders başlamadan uyumaya başladın. Kalksana be!"
Emir başını ağır ağır kaldırdı. Uykulu gözlerle yüzüme baktıktan sonra bana, sanki dünyanın en büyük suçunu işlemişim gibi bir ifade takındı.

"Salak mısın sen, Cemile?"

Kaşlarımı çattım.

"Cemile kim, oğlum? Sabah sabah kimi sayıklıyorsun?"

Emir gözlerini birkaç kez kırpıştırdı. Sonra beni tanımış olmanın verdiği rahatlıkla yeniden başını sıraya koydu.

"Kızım, bir izin ver uyuyayım ya! Gece gözümü bile kırpmadım."

"Kanka, sana bütün gece PlayStation oyna diyen mi oldu?"

"Benim hayatıma niye karışıyorsun?"

"Çünkü senin yerine beynini kullanmak zorunda kalıyorum."

"Çok konuşuyorsun."

"Sen de çok uyuyorsun."

Gözlerini devirip yüzünü koluna gömdü.
"Uyandırma beni."

Başımı iki yana salladım.
"Allah akıl fikir versin."

Emir, en yakın arkadaşımdı. Birbirimize laf sokmadan geçirdiğimiz tek bir gün bile yoktu. Bazen onunla konuşurken bütün dertlerimi unutuyordum.

Bu hayatta her şeyimi anlatabileceğim, beni sorgulamadan dinleyen iki insandan biriydi. İkincisi mi? Henüz onun kim olduğunu bilmiyordum. Ama o gün, hayatımın eksik parçalarından birinin bana doğru geldiğinden habersizdim.

Dersler nihayet bittiğinde kendimi okulun kapısına attım. Emir'le merdivenlerden yan yana inerken çantasını omzuna geçirip heyecanla bana döndü.
"Hadi bize gidelim. Hem PlayStation oynarız!"

O kadar hevesliydi ki sanki bana dünyanın en büyük eğlencesini teklif ediyordu.

"Oğlum, sabaha kadar oynadın zaten. Bıkmadın mı?"

Emir dudaklarını büzüştürüp kaşlarını çattı.
"Aaa, ayıp ama! İnsan PlayStation'dan bıkar mı hiç?"

"Senin bir gün o aletin başında uyuyup kalacağına yemin edebilirim."

"Harika fikir. O zaman uyurken de oynarım."

Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.
Tam ona cevap verecektim ki çantamın içindeki telefon çalmaya başladı.

Ekrana baktığımda babamın adını gördüm.
Bir an duraksadım.

Babam beni neden arıyordu?
Hayatım boyunca aramızdaki konuşmalar birkaç kelimeden ibaret olmuştu. Beni aradığı zamanların çoğunda da bir şey istemiş ya da bir konuda hesap sormuştu.

Emir, ekrana göz attıktan sonra yüzünü bana çevirdi.

"Hangi dağda kurt öldü de seni arıyor acaba?"
İçimi okumuştu resmen.

Omuzlarımı silkip telefonu açtım.
"Efendim?"

"Neredesin?"

"Okuldan çıktım. Eve gidiyorum."

"Neyse, hemen hastaneye gel."

Şaşkınlıkla durdum.
"Hangi hastaneye? Neden?

"Gel diyeysem gel. Çabuk!"

Telefon yüzüme kapandı.
Bir süre elimdeki ekrana baktım.

Ne bir açıklama yapmıştı ne de başka bir şey söylemişti.

Emir yüzüme bakarak kaşlarını kaldırdı.
"Ne diyor?"

"Bir hastaneye gelmemi söyledi."

"Niye?"

"Bilmiyorum."

"Bir şey mi oldu?"

"Herhâlde. Yoksa beni niye arasın?"

Emir'in yüzündeki alaycı ifade kayboldu. Yerini hafif bir endişe aldı.

"İstersen seninle geleyim."

Başımı iki yana salladım.

"Yok, sen merak etme. Ben hallederim."
"Emin misin?"

"Eminim."

Bir süre yüzüme baktı. Sonra iç çekti.

"Peki. Ama beni haberdar edeceksin. Tamam mı? Aramanı bekleyeceğim."

"Tamam, söz."

Ona küçük bir gülümseme verip oradan ayrıldım.
İçimde açıklayamadığım bir huzursuzluk vardı.
Sanki hayatımın sıradan akışı, henüz göremediğim bir yerde çatlamaya başlamıştı.

Taksi hastanenin önünde durduğunda ücretini ödeyip aşağı indim.

Büyük binanın önünde birkaç saniye durarak başımı kaldırdım. Giriş kapısından insanlar girip çıkıyor, sedyelerle taşınan hastaların yanından telaşla yürüyen görevliler geçiyordu.

İçeri girip danışmaya yöneldim.
"Fırat Koral'ın odasını öğrenebilir miyim?"
Görevli bilgisayarına baktıktan sonra başını kaldırdı.

"İkinci kat, sol taraftaki koridorun ikinci odası. İki yüz altı numara."

"Teşekkür ederim."

Merdivenlere doğru ilerledim.
Her basamakta içimdeki huzursuzluk biraz daha büyüyordu.

Neden buradaydım?
Babamın başına bir şey mi gelmişti?
Annem hasta mıydı?
Yoksa yine bilmediğim bir şey yapmış ve bunun hesabını benden mi soracaklardı?
Kafamda onlarca ihtimal dönüp dururken iki yüz altı numaralı odanın önüne geldim.
Kapının önünde durdum.

Derin bir nefes aldım ve iki kez tıklattım.
İçeriden ses gelmeyince kapıyı açıp içeri girdim.
Odaya adım attığım anda bakışlarım içerideki insanları taramaya başladı.

Annem ve babam, pencerenin yakınındaki koltukta oturuyordu.

Karşılarında orta yaşlı bir kadınla bir adam vardı.
Kadının yüzü oldukça güzeldi. Omuzlarına dökülen kumral saçları, açık teni ve yüzündeki yumuşak ifade dikkatimi çekmişti. Bana baktığında gözlerinin dolduğunu fark ettim.

Yanındaki adamın saçlarına aklar düşmüştü. Yüzündeki ciddi ifadeye rağmen bakışlarında tarif edemediğim bir duygu vardı.

Pencerinin önünde ise uzun boylu, siyah saçlı ve yeşil gözlü bir genç duruyordu.
O kadar dikkat çekiciydi ki gözlerim istemsizce birkaç saniye üzerinde kaldı.
Beni fark ettiğinde başını hafifçe kaldırdı.
Göz göze geldik.
Sonra bakışlarımı kaçırıp boğazımı temizledim.

"Merhaba."
Annem hemen ayağa kalktı.
Yüzündeki ifadeyi görünce bir an için yanlış duyduğumu düşündüm.

Ama hayır.

Gülümseyordu.
Hem de hayatımda ilk kez beni gördüğünde değil, sanki uzun zamandır beklediği bir şey nihayet gerçekleşmiş gibi.

Bana doğru birkaç adım attı.
"Kurtuluyoruz senden, çok şükür!"

Sözleri kulaklarımda yankılandı.
Ne diyeceğimi bilemedim.

Yüzüne anlamsızca baktım. Bir cevap bekliyor gibiydi ama ben konuşamıyordum.
O sırada odadaki doktor boğazını temizledi.

"Herkes tamam olduğuna göre kan alma işlemine geçebiliriz."

Kaşlarım çatıldı.
"Bir dakika. Ne kanı? Kimden kan alıyorsunuz?"

Doktor yüzüme baktı. Ardından diğer insanlarla göz göze geldi.
Karşımdaki kadının gözlerinden yaşlar süzülmeye başlamıştı. Yanındaki adam elini kadının omzuna koyarken genç adamın çenesi gerildi.
Bir şeyler dönüyordu.

Ve nedense herkes benden başka her şeyi biliyordu.
Doktor sakin bir sesle konuşmaya başladı.
"Bundan yaklaşık on altı yıl önce, doğum sırasında iki bebeğin karışmış olabileceğine dair bir şüphe ortaya çıktı. Bugün de bu ihtimali kesin olarak açıklığa kavuşturmak için buradayız."

Bir an hiçbir şey anlamadım.
Sonra söyledikleri zihnimde yavaşça şekillendi.
İki bebek.

Karışma ihtimali.
On yedi yıl önce.
Dudaklarım aralandı ama sesim çıkmadı.

"Ne demek iki bebeğin karışması?"

Doktor açıklamaya çalışırken karşımdaki adam araya girdi.

"Biz kendi kızımızı bulduğumuza eminiz ama yine de testin sonucunu beklememiz gerekiyor."

Kendi kızları mı?
Bakışlarımı adama çevirdim.
Sonra kadına...
Ardından anneme ve babama baktım.
Birden içim ürperdi.

"Bir dakika..." dedim. Sesim titriyordu.

"Siz ne diyorsunuz? Benimle ne ilgisi var bunun?"
Kimse hemen cevap vermedi.

O sessizlik, duyduğum bütün kelimelerden daha korkutucuydu.

"Benim şimdiye kadar yaşadıklarım ne olacak?" diye sordum sonunda.

"Yaşadığım her şey... Çektiğim acılar... Bunların hepsi bir karışıklığın sonucu mu?"

Annem gözlerini devirdi.

"Abartma Hayal. Daha hiçbir şey kesinleşmedi."

"Öyle mi?" dedim, acı acı gülerek. "O zaman neden herkes burada? Neden bana kimse bir şey söylemedi?"

Doktor araya girdi.

"Hayal, şu an kesin bir şey söyleyemeyiz. Kan örnekleri alınacak, ardından sonuçları değerlendireceğiz."

Başımı salladım.

İçimdeki korkuyu bastırmaya çalışarak kolumu uzattım.

"Tamam."

Kan alma odasına geçtiğimizde hemşire gerekli hazırlıkları yaptı.

İğnenin koluma girdiği anı hissettim ama canımın acıması umurumda bile değildi.
Bundan çok daha kötü şeyler...

Bundan çok daha kötü şeyler yaşamıştım.
Üstelik şu an canımı acıtan şey kolumdaki küçücük iğne değildi.

Hayatım boyunca gerçek sandığım her şeyin bir anda sorgulanmaya başlamasıydı.
Kan örnekleri alındıktan sonra tekrar odaya döndük.

Doktor, sonuçların yaklaşık üç saat içinde çıkacağını söyledi.

Üç saat.

Hayatımın belki de en uzun üç saati olacaktı.
Beklerken kimseyle konuşmadım.

Annemin yüzüne bakmamaya çalışıyordum ama gözlerim her ona kaydığında dudaklarının kenarındaki memnuniyeti fark ediyordum.
Sanki beklediği bir haber vardı.

Sanki benden kurtulacağı günü yıllardır hayal ediyordu.

Babamın yüzündeyse hiçbir ifade yoktu.
Her zamanki gibi...

Bana hiçbir şey olmamış gibi davranıyordu.
Üç saat sonra doktor elindeki sonuç kâğıdıyla odaya girdi.

Herkes ayağa kalktı.
Ben olduğum yerde kaldım.

Kalbim öyle hızlı atıyordu ki sesini odadaki herkesin duyabileceğini düşündüm.

Doktor önce karşımdaki çifte, sonra bana baktı.
"Yapılan DNA testi sonucuna göre Hayal Koral ile Çetin Arslanoğlu arasında yüzde 99,9 oranında biyolojik ebeveyn-çocuk uyumu tespit edilmiştir."
Bir an dünya durdu.

Yüzde 99,9...
Çetin Arslanoğlu benim biyolojik babamdı.
Peki ya Fırat Koral?

Doktor kâğıda tekrar baktı.
"Fırat Bey, ne yazık ki biyolojik kızınızın doğum sırasında hayatını kaybettiği anlaşılıyor. Bu nedenle yıllar önceki karışıklık ihtimali doğrulanmış oldu."
Babam başını ağır ağır salladı.

Sanki kendisine sıradan bir haber verilmişti.
Sanki karşısında, on altı yıldır aynı evde yaşadığı kız çocuğunun bütün hayatı birkaç cümleyle parçalanmamıştı.

Çetin Bey, gözleri dolu bir şekilde konuştu.
"Biz kızımızı yanımızda istiyoruz."
Kızımız.

Bu kelimeyi duyduğumda içimde bir şey koptu.
Benim kızım olduğumu söyleyen bir adam vardı karşımda. Beni hiç tanımamış, çocukluğumda yanımda olmamış, düştüğümde elimden tutmamış, geceleri korktuğumda başımı okşamamış bir adam...

Ama yine de bana kızım diyordu.
Annemle babam birbirlerine baktılar.
Ardından Fırat Bey başını salladı.

"Tamam. O hâlde biz gidelim."
Hepsi bu kadardı.

On altı yıllık hayatım, birkaç saniye içinde bir anlaşmaya dönüşmüştü.

Beynimden vurulmuşa dönmüştüm.

"Bir dakika!" diye bağırdım.
Sesim odanın içinde yankılandı.

"Siz ne yapıyorsunuz ya? Ben bir eşya mıyım? Biriniz büyüttü, şimdi diğeriniz alacak... Böyle mi konuşuyorsunuz?"

Nefesim hızlanmıştı.

Göğsüm sıkışıyor, parmak uçlarım uyuşuyordu.
Annem yanıma yaklaştı. Yüzünde en ufak bir pişmanlık yoktu.

"Bu zamana kadar seni ben yetiştirdim. En iyi şekilde okuttum. Şimdi kendi başının çaresine bakmayı öğren. Beni anneliğimle beğenmiyordun ya, hadi bakalım, bensiz yaşamayı öğren."

Son cümlesini söylerken dudaklarında küçük, soğuk bir gülümseme belirdi.
O an yüzüne baktım.

Beni gerçekten hiç sevmemiş miydi?
Bütün bu yıllar boyunca ona ne yapmıştım?
Neden bana bir kez olsun sarılmamıştı?
Neden bir kez olsun, yalnızca bir kez olsun, beni sevdiğini hissettirmemişti?
Babam kapıya yöneldi.

"O hâlde biz gidelim."

Ve gittiler.

Ne arkasına baktı ne de tek bir kelime söyledi.
Kapı kapandığında olduğum yerde kaldım.
Ayaklarım yere çivilenmiş gibiydi.

Gözlerim kapıda, ellerim yanlarımda asılı duruyordu.

Biraz önce annem ve babam sandığım insanlar beni terk etmişti.

Hem de hiçbir şey hissetmeden.
"Hayal..."

Yumuşak bir sesle adımın söylenmesiyle irkildim.
Başımı kaldırdığımda karşımda o kadını gördüm.
Özge Hanım.

Biyolojik annem.
Bu kelimeyi zihnimde tekrarlamak bile tuhaf geliyordu.

Özge Hanım ellerimi tutmak için uzandı ama parmaklarımın titrediğini fark edince hareketini yavaşlattı.

"Kızım, lütfen... Bize bir şans ver. Seni tanımak istiyoruz. Senin de bizi tanımanı istiyoruz. Söz veriyorum, seni hiçbir şeye zorlamayacağız. Bize alışamazsan, bizimle yaşamak istemezsen, on sekiz yaşına geldiğinde kendi kararını verebilirsin. Ama ne olur, bize seni tanımamız için bir fırsat ver."

Gözleri yaşlarla dolmuştu.
Ben ise ne yapacağımı bilmiyordum.
Bir yanım koşarak oradan uzaklaşmak istiyordu. Diğer yanım, hayatım boyunca beklediğim bir şeyin tam karşısında durduğunu söylüyordu.
Bir aile...

Belki de beni gerçekten isteyen insanlar.
Ama ya onlar da bir gün benden vazgeçerse?
Ya bu sefer de sevilmediğimi öğrenirsem?
Nefes alamıyordum.

Göğsümün ortasında görünmez bir el varmış gibi hissediyordum. Hızla nefes almaya çalışıyor ama ciğerlerime yeterince hava dolduramıyordum.
Ellerim daha çok titremeye başladı.

"Ben..."

Cümlemi tamamlayamadım.
Bir adım geri çekildim.

Sonra bir adım daha.
"Benim biraz... Hava almam gerekiyor."

Kimsenin cevap vermesini beklemeden kapıya yöneldim.

Koridora çıktım, merdivenleri indim ve kendimi hastanenin dışına attım.
Nereye gittiğimi bilmiyordum.
Yalnızca uzaklaşmak istiyordum.
Her şeyden.
Herkesten.
Kafamın içindeki seslerden bile.
Hastaneyle sahil arasında fazla mesafe yoktu.
Ayaklarım beni oraya götürürken gözyaşlarım dinmek bilmiyordu.

İnsanların bana bakıp bakmadığını fark etmiyordum bile.

Sahile vardığımda kayalıkların üzerine oturdum.
Deniz dalgalıydı. Rüzgâr saçlarımı yüzüme savuruyor, tuzlu hava yanaklarımdaki yaşları kurutuyordu.

Ama içimdeki fırtına dinmiyordu.

On altı yıl...

Tam on altı yıl boyunca sevilebilmek için çabalamıştım.

Daha iyi notlar almak, daha az konuşmak, daha sessiz olmak, istenileni yapmak...
Belki bir gün annem bana sarılır diye.

Belki babam bir kez olsun başımı okşar diye.
Belki bir gün, hiçbir sebep yokken bile, birinin gözlerinin içine bakıp kendimi güvende hissederim diye.

Ama şimdi öğreniyordum ki bütün bunları yaparken yanlış insanların sevgisini kazanmaya çalışmış olabilirdim.

Yoksa mesele gerçekten yanlış insanlar mıydı?
Bilmiyordum.
Bildiğim tek şey, o evde geçirdiğim her yılın içimde bir yara bıraktığıydı.

Ve şimdi o yaraların üzerine yepyeni bir hayatın kapısı açılmıştı

Ne yapacağımı bilmiyordum.
Nefesim giderek sıklaştı. Çantamı aceleyle açıp astım ilacımı bulmaya çalıştım. Parmaklarım titrediği için fermuarı bile doğru düzgün tutamıyordum.

İlacımı çıkarmaya çalışırken görüşüm bulanıklaştı.
Şimdi değil.

Lütfen, şimdi değil.

Elim çantanın içinde çaresizce dolaşırken yanımda bir hareket hissettim.

Birisi dizlerinin üzerine çöktü.
"Hayal, bana bak."

Sesi tanıdıktı.

Hastanede pencerenin önünde duran genç adamdı.
Siyah saçları rüzgârda dağılmış, yeşil gözleri endişeyle yüzüme odaklanmıştı.

Çantamdaki ilacı bulmama yardım etti. Solunum cihazımı kullanabilmem için beni destekledi ve nefesimin düzene girmesini bekledi.

Birkaç dakika boyunca konuşmadı.
Yalnızca yanımda kaldı.

Ben yavaş yavaş kendime gelmeye başladığımda gözlerimi araladım.

Genç adam hâlâ yanımdaydı. Bir eliyle dengemi korumama yanımdaydı. Bir eliyle dengemi korumama yardımcı oluyor, diğer eliyle yüzüme düşen saçlarımı nazikçe kenara çekiyordu.

"İyi misin?" diye sordu.

Sesi, hastanedeki karmaşanın aksine, son derece sakindi.

Başımı hafifçe salladım.
"Evet... Teşekkür ederim."

Dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
"Rica ederim, kardeşim."

Kardeşim.
Bu kelimeyi duyduğumda kalbim tuhaf bir şekilde sızladı.

Bütün hayatım boyunca bir kardeşim olmasını istemiştim. Şimdi karşımda, bana kardeşim diyen biri vardı.

Üstelik bunu söylerken yüzünde en ufak bir yapmacıklık yoktu.

"Niye peşimden geldin?" diye sordum.
Genç adamın gülümsemesi hafifçe silindi.

"Çünkü iyi olmadığını gördüm. Bir de..." Duraksayıp gözlerime baktı. "Seni tek başına bırakmak istemedim."

Başımı eğdim.
Bir süre yalnızca dalgaların sesini dinledik.
Sonra konuşmaya başladı.

"Bak, biliyorum. Bugün senin için çok zor geçti. Her şey bir anda oldu. Birkaç saat önce başka bir hayatın vardı, şimdi ise öğrendiğin şeylerle ne yapacağını bile bilmiyorsun."

Gözlerimi ona çevirdim.
"Özür dilerim," dedi.

Şaşırdım.
"Neden?"

"Bu zamana kadar yanında olamadığım için. Seni tanıyamadığım, büyürken elinden tutamadığım, kötü günleride yanında bulunamadığım için..."
Sesi sonlara doğru titredi.

"Bunların hiçbirini telafi edemeyeceğimi biliyorum. Ama inan bana, seni tanımadığımız için değil, seni kaybettiğimizi sandığımız için bu kadar uzun süre senden uzak kaldık."

Gözlerim yeniden doldu.
"Biz yıllarca öldüğünü bildiğimiz kız kardeşimizin yasını tuttuk," diye devam etti. "Ailemizin eksik parçasını bulduk. Şimdi senden tek istediğimiz, bizi hemen sevmen değil. Bize bir şans vermen. Seni tanımamıza izin vermen. Sana aile olmayı öğrenmemize izin vermen."

Başparmağıyla yanağımdan süzülen bir damla yaşı sildi.
"Bizi sevmek zorunda değilsin, Hayal. Hemen güvenmek zorunda da değilsin. Ama ne olur, bizi de daha tanımadan hayatından çıkarma."

Dudaklarımı birbirine bastırdım.
Çünkü hayatımda ilk defa biri bana bir şey için baskı yapmıyordu.

Benden yüksek notlar almamı istemiyordu.
Daha sessiz olmamı söylemiyordu.
Bir hata yaptığımda sevgisini geri çekmekle tehdit etmiyordu.

Yalnızca bir şans istiyordu.
Benden.

"Tamam," diye fısıldadım.
Genç adamın gözleri bir anda parladı.

"Gerçekten mi?"
Başımı salladım.

"Evet. Ama... Her şey benim için çok yeni. Ne yapacağımı bilmiyorum."

"Biliyorum, güzelim. Hiçbir şeyi hemen yapmak zorunda değilsin."
Bir an durdu. Sonra yüzünde çekingen bir ifade belirdi.

"Sana sarılabilir miyim?"
Bu soruyla birlikte kalbimin bir yerinde ince bir sızı hissettim.

Bana sarılmak için izin isteyen biri...
Oysa hayatım boyunca sarılmanın bile hak edilmesi gereken bir şey olduğunu düşünmüştüm.

Başımı hafifçe salladım.
O da beni dikkatlice kendine çekti.
Başımı göğsüne yasladığımda kolları etrafımda kapandı. Sarılışı sıkıydı ama canımı acıtmıyordu. Beni bir yere hapetmiyor, kaçmama engel olmuyordu.

Yalnızca oradaydı.
Yanımdaydı.
"Teşekkür ederim," diye fısıldadı saçlarımın üzerine. "Teşekkür ederim, kardeşim."

Gözlerimi kapattım.
"Ben hep yanında olacağım," dedi. "Seni koruyacağım. Sana destek olacağım. Elimden geldiğince seni mutlu etmek için uğraşacağım. Söz veriyorum."

Bir an durdu.
"Abi sözü."
O iki kelimeyi duyduğumda gözyaşlarım yeniden akmaya başladı.

Çünkü ilk defa biri bana, bir şeyleri yapmam karşılığında değil, yalnızca ben olduğum için yanında kalacağına dair söz veriyordu.
Ben de ona sarıldım.

Belki de hayatımda ilk defa, birinin kollarında kendimi bu kadar savunmasız ama aynı zamanda bu kadar güvende hissediyordum.
Bir süre sonra genç adam geri çekildi ve ayağa kalkmama yardım etti.

"Bu arada," dedi, yüzüne yeniden o sıcak gülümseme yerleşirken, "ben Murat Arslanoğlu. Bundan sonra en büyük abin ve seni en çok seven insanlardan biri olacağım, prenses."
Kaşlarımı hafifçe çattım.

"En büyük derken?"
Murat kahkaha attı.

"Evde başka abilerin de var, güzelim."
Olduğum yerde durdum.

"Ne?"

"Evet, yanlış duymadın. Birkaç abin daha var."
Kocaman gözlerle ona baktım.

"Kaç tane?"
Murat, sanki dünyanın en doğal şeyinden bahsediyormuş gibi omuzlarını silkti.
"Eve gidince öğrenirsin."

"Murat!"

"Efendim, şaşkın bebek?"

"Benim neden bu kadar çok abim var?"
Gülümsemesi daha da büyüdü.

"Çünkü bizim aile biraz kalabalık."

"Biraz mı?"

"Tamam, bayağı kalabalık."

İstemeden güldüm.
O gün ilk defa, içimden gelerek gülmüştüm.
Murat bunu fark etmiş olacak ki yüzü yumuşadı.
"İşte böyle. Seni gülerken görmek çok güzelmiş."
Bakışlarımı kaçırdım.

"Abartma."

"Daha yeni tanıştık. Abartma hakkımı sonuna kadar kullanacağım."

Başımı iki yana salladım.
"Sen kesin çok konuşan birisin."

"Evdeki en sessiz kişi olduğumu söylesem inanır mısın?"

"Hayır."

"Akıllı kız."

Gülerek hastaneye doğru yürümeye başladık.
İlk defa birinin yanında sessiz kalmak zorunda hissetmiyordum kendimi.

İlk defa yanlış bir şey söylemekten korkmuyordum.
Belki de bir aileye sahip olmak, tam olarak böyle bir şeydi.

Henüz emin değildim.
Ama öğrenmek istiyordum.

Hastanenin önüne geldiğimizde büyük, siyah bir cipin yanında duran Çetin Bey'le Özge Hanım'ı gördüm.

Özge Hanım ağlıyordu. Çetin Bey onu kollarının arasına almış, sakinleştirmeye çalışıyordu.
Bizi gördüklerinde hemen yanımıza geldiler.
Özge Hanım gözlerime baktı.

Yüzünde öyle büyük bir endişe vardı ki ne diyeceğini bilemediğini anlayabiliyordum.
"Kızım... İyi misin?"

Kızım.
Bu defa kelimeyi ondan duymak, içimde farklı bir his uyandırdı.
Başımı hafifçe salladım.

"İyiyim."
Sesim hâlâ zayıftı.

Özge Hanım elini yanağıma götürmek istedi ama son anda durdu. Sanki bana dokunmak için bile iznimi bekliyordu.

Bu küçük hareket, nedenini bilmediğim bir şekilde içime işledi.
Çetin Bey de bana doğru bir adım attı.
Gözleri dolmuştu.
"Bizimle gelmeyi kabul ettiğin için teşekkür ederim, kızım."

Ona baktım.
Bana kızım diyen ikinci bir insan...
Ama bu kez içimde yalnızca öfke yoktu.

Korku vardı.
Merak vardı.
Bir de yıllardır susturmaya çalıştığım küçücük bir umut.

Onlara hemen güvenebilir miydim, bilmiyordum. Birkaç saat içinde bütün hayatım değişmişti. Kafamda hâlâ cevaplanmamış onlarca soru vardı.
Ama en azından onları tanımayı deneyebilirdim.

"Gidelim artık," dedi Murat.

Çetin Bey başını sallayarak bizi araca yönlendirdi.
Cipe bindim. Murat yanıma oturdu. Özge Hanım ön koltuğa geçerken birkaç kez dönüp bana baktı. Çetin Bey de sürücü koltuğuna oturdu.
Kapı kapandığında dışarıdaki sesler azaldı.
Araç hareket etti.

Camdan dışarıya baktım. Hastane binası yavaş yavaş geride kalıyordu.
O binaya girdiğimde kendimi yalnızca sevilmeyen bir kız sanıyordum.

Şimdi ise biyolojik ailemi bulmuştum.

Bir annem vardı.
Bir babam vardı.
Bir de daha yeni tanıştığım, bana abi sözü veren Murat...
Üstelik evde beni bekleyen başka abilerim de vardı.
Hayatımın bundan sonra nasıl olacağını bilmiyordum.

Beni gerçekten sevecekler miydi?
Onların yanında kendim olabilecek miydim?
Bir gün, geçmişimde yaşadığım bütün acılara rağmen yeniden mutlu olabilecek miydim?
Cevapları bilmiyordum.

Ama ilk defa, geleceği düşünürken yalnızca korku hissetmiyordum.

Belki de hayat, insanın elinden her şeyi aldığında bile ona hiç beklemediği bir kapı açabiliyordu.
Ve belki de benim hikâyem, tam o gün yeniden başlıyordu.

______

Bittiii

Yorum ve düşüncelerinizi belirtmeyi unutmayınn

İstek sahneleriniz varsa buyurun

Yeni bölümde görüşmek üzere

Bay bayyyy

Yıldızlara basmayı unutmayın lütfen ))