21 final

Artık hepimiz bir arada kocaman aileydik
Bildiğimiz tek şey birbirimize sahip çıkmaktı....

Yıllar sonra

Artık.... kızımız oğlumuz büyümüştü ve Şuan 3 çocuğumuz vardı

Oğlum 20 yaşında
Kızım 23 yaşındaydı
Küçük oğlumuzda 15yaşındaydı

Ablam ve emirde iki çocuk sahibi olmuştu
Kızları laren 20 yaşında
Kızları adel 17 yaşındakiydi

Mert ve evinin de 3 çocuğu olmuştu
Oğulları aden 17 yaşındaydı
Kızları Güneş 10 yaşındaydi
Diğer oğlu Atlas 8 yaşındaydi

Can ve saranin 4 çocuğu vardı evet şaşkın şaşkın bakıyorsunuz belki ama dört çocukları olmuştu
İkizler şuan 21 yaşındaydi
Üçüncü çocuklar kızı deren di 10 yaşındaydi
Dördüncü çocukları demir 8 yaşındaydi

Laren ve Yiğit hala sevgiliydiler Birbirlerini çok seviyorlardı
Ablamın kızı adel ve mertin oğlu Aden de birbirleriyle çok iyiydi sevgili olduklarıni söylemişlerdi baya geniş büyük bir aileydik
Kızımz defne kendisine okumaya adamıştı o yüzden doktor olmuştu şuan ne sevgilisi vardı nede arkadaşı

Mangal akşamı yapıyorduk bugün herkes burda olucaktı neyseki bahçemiz futbol sahası gibiydi büyüktü

Saat akşam üstü beşti herkes gelmişti
Erkekler mangalla uğraşıyordu on dakika sonra herkes oturmuş yemeğimizi yiyorduk
Defne yoktu ama bahçeye giren arabayla onun geldiğini görmüştük
Hepimiz oraya bakıyordu
Oysa arabadan inip telefonla konuşuyordu

Defne:ya ben size bana nöbet yazmayın dedim siz bana sormadan yazdınız şimdide bana sormadan halledin
Üç gündür nöbetteyim izin isticem artık yeter kapat şu telefonu dedi kapattı

Bize doğru gelirken biraz gergindi ama gülümsedi

Defne: canım ailem iyi akşamlar afiyet olsun birtanelerim canlarım dedi..... hepimiz gülmüştük

Ateş:neye kızdın bu kadar bebeğim dedi
Defne:aman bana salak insanlar mı desem laftan anlamazlarmi desem bilmiyorum dedi
Can: istediğini de ne oldu dedi

Defne:yaa amca üç gündür üst üste nöbet yazdılar bugünde yazmışlar dün yazmayın dedim eve geldim beni aradılar nöbetin var diye bende yazarken bana sormadınız şimdide bana sormayın dedim

Mert: aferin benim bitaneme
Çocuklarda bağırıp
"Helal defne abla dediler".... güldük
"Sağolun küçük tırtıllarim" dedi.....
Yemek yemeye Başladı ....

Aden : abla senin gibi doktor olmak istiyorum ama biraz korkuyorum dedi.
Defne:o zaman sana göre değildir yakışıklı yani şöyle seni korkutan şey ilerde sana sorun olucak mı onu düşün yok dersen en iyi doktor olabilirsin dedi.

Aden :abla aslında korktuğum şey o değil sınavları dersleri
Defne:o zaman çok çalışacaksın beni sordun mu halana ateş dayına dedi

Ateş:evet Aden yemedi içmedi uyumadı ve hep bayıldı ayıldı baya süründü dedi

Defne:baba çocuğu korkuttun iyice sen dayına bakma yakışıklı istediğin şeyi kafana koy gerisini zaten çorap söküğü gibi gelir dedi

Çocuklar yemeğini yemiş oyun oynuyorlardi
Defne masada telefonla konuşuyordu

Citin diğer tarafında oynuyorlardı ve dikenli teller vardı
Onlara bakıyordum çiftlerin üstünden atlayıp oynuyorlardi

"Orda oynamayın çocuklar dedim" ama dinlemediler tekrardan masaya döndüm tam döndüm demirin sesini duydum ağlıyordu

Defne elindeki telefonu atıp koşarak oraya gitti telin üstünden bir anda atladı
Defne: dur demir sakin ol bebeğim bişey yok
Bizde hepimiz oraya gitmiştik defne ilgileniyordu

Defne: şimdi şöyle yapalım bebeğim babamlar seni kaldırsın masaya götürsün sen ağlama çünkü erkek adam ağlamaz demi amca,baba , dayı dedi

Buna gülmemek için kendimi tuttum
Can demiri kucakladı masaya götürdü oturttu
Defne de citten atlarken kolunu yırtan telin farkında değildi ama demirin yanına geldi

Defne: şimdi ayağına bakma canın yanarsa babanın elini sık tamam mı dedi
Demir:tamam abla dedi

Defne: yavaş yavaş kanayan yeri temizledi çok yanmıyordu galiba çünkü demirin sesi çıkmıyordu
Hemen yarasını sardı
Defne: canın yandımı dedi
Demir: bitti mi abla....ben daha başlamadın sandim dedi
Güldük

Yiğit:abla kolundan kan damlıyor dedi
Ateş hemen Defnenin koluna baktı

Ateş: bebeğim kolun biraz derin yaralanmış dedi
Hemen gittim baktım oturttum
Bu sefer ben onun koluna pansumanı yapıp sardım

"Dikkat et biraz bebeğim dedim"
Defne:aman anne bişey olmaz alışığım ben dedi
"Bu alışılmadık bir durum ama"dedim
Defne cevap vermedi zaten zayıf çelimsiz bişeydi

Ben hayatımı çocuklarima adamıştım diğerleri de öyleydi
O yüzden başka bir şeyin önemi yoktu benim için şuan gayet iyiydik yıllar geçip gitmişti

Evet arkadaşlar kitabım bitti final yaptım umarım beğendiniz...... okuduğunuz için teşekkür ederim