İlk Görüşme

İlk Görüşmede

Bir psikolog, psikopat bir mahkuma nasıl aşık olur?

Sabah telefonumun tiz sesiyle uyandım.Gözlerimi sertçe ovalayıp telefona uzandım,ve açtım.

-Alo, merhaba Balım Hanım.

-Alo, kimsiniz?

-Ben sizi Bram Cezaevinden arıyorum.Sanırım üniversiteyi yeni bitirmiş bir psikologtunuz.

Sesi hoparlöre verdim ve bir yandanda giyinmeye başladım.

-Evet, bir sorun mu var?

Bir kaç öksürük ile boğazını temizledi.

-Balım Hanım, hem sizin mesleğe atanma açınızdan hemde mahkumların düşünceleri açısından mesleğinize olan ilk adımı bir ceza evinde atabilir misiniz?

Biraz düşündüm ardından.

-Saat kaçta geleyim?

Gardiyanın sıcak gülümsemesi sesine yansıyordu.

-Saat 11.30 da burada olur iseniz çok iyi olur.

-Tamam saat 11.30 da oradayım.

Gardiyanlaolan konuşmamız burada sona ermişti.Üstüme uzun kollu beyaz bir crop ve üstüne de baklava desen siyah diz kapağımın biraz üstünde kısa bir etek giymiştim.Kendime acı ve sert bir kahve yapıp dün geceden beri devam eden yorgunluğumu almasını umdum.Yaptığım kahveyi yudumladım ve makyajımı yapmaya başladım.O cezaevine gitmek zaten bir saat sürüyordu.Üstüme kabanı mı aldım ve evden çıktım.Otoparka inip arabamın kilidini açtım,arabanın şoför koltuğuna binip hızlıca arabayı çalıştırdım.İstanbul trafiğinde oraya bir saatte gitmek bile imkansızdı.Ama kendi memleketimde,Rize'de olsaydım 10 dakkamı almazdı.Uzun ve sıkıcı bir yolculuk sonucu cezaevine varmış bulunuyordum.Tam dudaklarım yukarı kırılıyordu ki cezaevinin manzarası içimi ürpertti.Derin bir nefes aldım.

-Haydi Bismillah.

Sağ ayağım ile cezaevine girdim,ardından benimle telefonda görüşen gardiyanın sıcak karşılaması ile bir anlığına da olsa içim ısındı.Elinde bir buket beyaz gül vardı.Gülleri bana vermemesi için dua ettim.O gülleri görür görmez için ürperiyordu.Sebebi ise asla midenizin kaldıracağı türden değildi.Gardiyan o buketi yüzünde ki gülümseme ile bana uzatınca yutkundum ve zoraki bir şekilde aldım.

-T... teşekkürler zahmet etmişsiniz.

-Balım Hanım,iyi misiniz?

Kafamı sallayıp zorla gülümsedim.

-İyiyim dalmışım sadece.

Bukete tiksinti dolu gözler ile bakarken mahkumların kaldığı odalara doğru ilerledik.Ve gardiyan eliyle bir odayı işaret etti.

-Balım Hanım siz burada bekleyiniz ben sırayla mahkumları getireceğim.

Kafamı olumlu anlamda salladım ve kol çantamdan ajandamı çıkardım.Gelecek olan mahkumu bekledim.Mahkum içeri girdi ve sandelyeyi çekip oturdu.Bana hepsi her şeylerini anlattılar.Sıra böylece hızlıca geçti gitti.Ve aşırı yorulmuştum.Sıra son mahkumdaydı.Gardiyan onu çok tehlikeli biriymiş gibi tutup getirdi ve karşıma oturttu.

-Kahve ister misiniz?

Gardiyana başımı olumlu anlamda salladım.

-Şekersiz ve Sütsüz lütfen.

Son mahkum diğerlerinin aksine yakışıklı ama sessizdi.Ortamda ki gerginlik yumuşasın diye sobet başlatmaya çalıştım.

-Merhaba,ben Balım.

Dudaklarını araladı ve soğuk bir ses ile konuştu.

-Gökmen.

Ağzından tek kelime çıkmasını beklemiyordum.Şaşırmıştım.Çok soğuktu ama ilk defa bir sürü duyguyu aynı anda yaşıyor gibi hissediyordum.Asla inanmadığım bir şeye tanık olmuş olabilir miydim?
İlk görüşte aşka inanır mısınız psikolog hanım?

Evet aklımda bu soru dolandı ben aşka inanmazdım.Ve buda bir tesadüf olmalı idi.Belkide üşütüyorumdur diye düşününmeye başladım bir süre sonra gardiyanın kapı açması ile düşüncelerimden ayrıldım.Kahveyi masaya koydu ve odadan çıktı.Kahvemi yudumlayıp Gökmen'e döndüm.

-Herhangi bir travman var mı?

Bana odaklandı ve dili ile dişlerini temizledi.

-Sanki anlatsam anlayacaksın psikolog.

Bir anda içimden boş olan sandalyeye koyduğum 'beyaz güllere' bakmak geldi.Dudağımın tek köşesi yukarı kıvrıldı.

-Anlamayacağımı nereden biliyorsun peki mahkum?

Sırıttı.

-Ben insanların hayatlarını tipinden anlarım sen düşün psikolog hanım.

Kafamı iki yana salladım.

-Bence bu anlamaktan çok ön yargılı davranmak.

İnkar etmeye çalıştı.

-Hayır,mesela sen çocukluğunu bana kıyasla çok iyi yaşamışsın.

Hafifçe kıkırdadım.Ve sessizce Keşke diye mırıldandım.

-Sana çocukluğumdan bir günü anlatırsam burada ki diğer mahkumlar gibi derdini anlatır mısın?

Biraz düşündü ve kafasını salladı.

-Tamam,kabul.

Gözlerimi yine o gül buketine çevirdim ve o gün aklımda canlandı.

-Ben çocukken babam anneme şiddet uyguluyordu ve bir gün eve çok sarhoş bir halde geldi geldiğinde elinde bir buket beyaz gül vardı.

Ben derin bir nefes aldım ve kahvemi yudumladım o sırada oda sandalyedeki güllere baktı ve devam ettim.

-O gün babam bilinçli bir şekilde annemi hançerledi,tam kalbinden.Ve annemin kanı beyaz güllere sıçrayıp renklendirdi onları.Bende çocuk olduğum için kırmızı güller annem sayesinde oluyor sanıyordum.

-Yarın gelecek misin?

-Neden?

Kapıya baktı ve

-Çünkü birazdan gardiyan gelecek.

Kapıya baktım ve içeriye gardiyan girdi.

-Balım Hanım bugünlük bu kadar yeterli yarın tekrar gelirsiniz.

Gökmen'e döndüm.

-Yarın son olarak Gökmen ile değil ilk olarak Gökmen ile konuşmak istiyorum.

Gardiyan Gökmen'e baktı sanki bir onaylama bekliyordu.

-Kabul ediyorum.

Dedi Gökmen kendinden emin bir ses tonu ile.İçimden istemsiz bir gülümseme geliyordu.

-O zaman 5 dakika daha konuşun.Sonra Gökmen'i almaya geleceğim.

Gardiyan odadan çıktı.

-Gökmen.

Gökmen efendim demek yerine yüzüme bön bön bakmayı tercih etti.

-Senin suçun ne,neden burada yatıyorsun?

Biraz durdu sanırım söylemek konusunda tereddütlü idi.

-Kasten adam öldürmeden dolayı yatıyorum.

Şaşırmıştım.Şahsen bunu beklemiyordum.

-Kimi öldürdün?

Dişlerini sıktı sanırsam adını dahi söylemek istemiyordu.

-Sokakta bir kızı taciz eden şeref yoksunu bir lavuğu ilk önce kıza yaptığının aynısını gibi taciz edip sonra hançeri erkeklik organına geçirdim.

Duyduklarım karşısında sertçe yutkundum.

Buradan çıkmama ne kadar kaldı?
-25 Yıl.
-Gökmen itiraz edeceğini biliyorum ama beni iyi dinle.Seni buradan çıkarabilirim.

Kaşlarını çattı.

-Nasıl?

-Avukat arkadaşım var ve bir anlığına yanlışlıkla oldu dersek olur.

-Ben yalan söylemem,zaten bu işlediğim cinayete hakaret olur.

-Tamam lan o zaman 25 Yıl daha yatarsun ha burada!

Bir anlığına kıkırdadı.Yeni fark ediyordum şiveye geçiş yaptığımı.

-Tamam lan yatayrum 25 yıl daha!

-Dalga Geçme Ula!

Gardiyan kapıyı açtı.

-Hadi Gökmen yeter bu kadar.

Ajandamı ve makyaj aynamı çantaya attım.Ceketimi alıp ayağa kalktım.Gökmen de yavaşça ayağa kalktı ve kapıya doğru ilerledi ben gerisinde kalmak ile yetinmiş durumdaydım.

-O zaman yarın yine görüşürüz yani eğer gelecek iseniz.

Gülümsedim.

-Geleceğim,o sana bahsettiğim arkadaşımı da getireceğim.

Bu kadar süren konuşmamız da ilk defa tebessüm etmişti.

-Sakın,yoksa onu da...

Öksürdüm ve konuşmasını yarıda kesip cezaevinden çıktım.