HAFIZAMDAKİ SEN

Annem bana bu ismi verirken ne düşünmüştü?

Biliyor muydu hep bir hatıra olarak kalacağımı? O yüzden mi vermişti bu ismi bana?

Babamın söylediğine göre... güzel anılar olayım diye vermiş.

Ama ben güzel anılar olmadım.
Ben sadece kötü anılara kapımı açtım.

Aslında ben açmadım.
Kötü anılar, kapımı kırıp girdi.

Ve ben... onaramadım o kapıyı.

Adım ne mi?

Adım Hatıra Yazgı.

İnsanı neyin parçaladığını sorsanız, size hiç düşünmeden "unutulmak" derim.

İnanmıyorsunuz, değil mi?

Unutulmanın insanı parçalayacağına... siz de inanmıyorsunuz.

Ben de inanmazdım.

En büyük acının birini kaybetmek olduğunu sanırdım.

Ama biri beni unuttu.
Ve canımı kayıptan çok daha fazla yaktı.

Baktığım bir çift mavi göz... beni tanımıyordu.

O, beni unutmuştu.

Oysa... unutmayacağına söz vermişti.

Ben unutulmaya mahkûm bir hatıraydım.

Kim mi beni unuttu?

Ayaz Karan.

Sevdiğim... âşık olduğum adam.

Ve şimdi onun nikahındayım.

O damat.
Ben gelin değilim.
Ben... sadece şahidim.

İşte unutulmak, insanı böyle paramparça eder.
Ve enkazın ortasında tek başına bırakıverir.

Ne mi yaşadık?

Her şeye, bizimle birlikte şahit olmaya ne dersiniz?