Plan Buydu Ama...

Dıt
Dıt
Dıt
Dut
Telefonumun sesiyle uyandım bugün yorucu olacaktı. Hızlıca hazırlanıp okula doğru yol aldım.
__________
Okulun bahçe kapısına geldiğimde geç kalmıştım. Lanet olsun!
O sırada birisi dikkatimi çekti. Bu kişi: Demir Aksoy'du okulumuz serseri çocuğu. Okuldaki herkes ondan nefret ederdi. Çünkü, Her olayda adı geçerdi, herkesle havga ederdi, geçen bir kızı onun yüzünden tuvalette ağlarken görmüştüm.
Açıkçası onunla bir sorunum yoktu. Ama birkaç kez benimle kısa boyluyum diye Bücürük diye dalga geçmişti o kadar.

Onu taköayıp sınıfıma ilerlediğimde arkamdan geldiğini biliyordum.
İkimizde aynı anda sınıfa dalınca hoca dahil herkes tuhaf tuhaf bakmaya başladı.

Hocadan özür diledi keten sonra sıçrama oturdum. Demir ise benim yanıma oturdu. Şaşırdım. Neden benim yanıma oturdu ki?

"Neden kendi sıranda değilsin?" Omuz silkti.
"Sıra arkadaşımla kavga ettik. Artık yeni sıra arkadaşım sensin". Şaka mı yapıyordu? Tam ne olduğunu soracaktım ki dünkü kavgasını hatırladım. Sıra arkadaşı olan Ege'nin ağzını yüzünü dağıtmıştı.

Odağını ondan çekip hocaya baktım. Sınıftaki pisliklerin hakkımd konuştuğunu duyabiliyordum.
"Iyy. Gerçekten Demir ile oturuyor.".
Odağını iyice derse vererek not almaya başladım...
_______________

"Hadi. Asel! Sıra sende. Doğruluk mu Cesaretlik mi?". Arkadaşlarımla. 'D' mi. 'C' mi oynuyordum.
"Hmm Doğrulu- hatta Cesaretlik!". En fazla ne diyebilirlerki?

"O zaman anonimden Demir'e yaz!". Eyvah. Tam reddedeceğim sırada arkadaşlarım ellerini çırpmaya başladı. Sanırım bunu yapabilirdim. Ve yapacaktım.
Hemen telefonumu çıkartıp yazmaya başladım.

Siz: Ee Selam! (12:24)
Demir:Kimsin? (12:26)
Siz: Bilmem? Ama bildiğim bir şey var
Demir: Uğraştırma beni kim oşduğunu söyle
Siz: Beni bulmak sana kalmış Demir

KESTİKKK BUGÜNLÜK BU KADAR YETERR