1. Bölüm : TERKEDİLİŞ

(YIL 2022)
" Şerefsiz, beni nasıl terk edebilirsin, aşağılık. Ben sana iki yılımı verdim lan !"
Artık Diyar cidden delirmişti. İki yıldır, aynı askeriyede tanıştığı Ilgaz ile evliydi. Diyar şuanda 22 yaşında taze bir genç misaliydi. Kalbine bu p*ç adam hariç bir kötülük girmeden önce ne kadar da mutluydu.
Ta ki evlendiği günden beri...
" Lan çıldırtma beni be kadın, keşke seni hiç tanımasaydım ama o gün kalbime bir hançer misali saplandın, ne yapsaydım sen öyle gözümün içine bakarken. "
" Bıraksaydın ya ! Sana bırakma diyen mi vardı sanki. Hayatımdan siktir olup gitseydin ya. Çürüttün iki yılımı. Seni sevdiğim güne lanetler olsun. Ama ne anladım biliyor musun ? "
Ilgaz boş boş Diyar' a bakmayı sürdürüyordu. Ve yine Diyar konuştu.
" Senden hiçbir zaman medet ummadım ama sana bir kere gönlümü verdim. O sevgiyi de kalbi de paramparça ettin , bugün de bunun bir örneği. O sevgimi çürüttün ya cidden senden bir bok olmayacağını anladım. Rabbim yüzünü güldürmesin , sen bunu haketmiyorsun sen hiçbir şeyi haketmiyorsun ! "
Ve büyük bir sessizliğin ardından, devasa bir tokat sesi...
Diyar, Ilgaz'a bu tokatla yeterince haddini bildirdi. Ki bence bunun en büyük kanıtı Ilgaz'ın bu tokatla geriye doğru senelenmesiydi. Evet Diyar Ilgaz'a vurdu ve içindeki yağlar eridi.
Ve son söz yine Diyardan geldi,
" Bitti, ben senin benim ömrümü bir hiç etmene müsadere etmem. Yani ibre tersine döndü diyelim. Ben ayrılmam diye mi düşünüyordun sen. Tabii ki hayır. Tamam terk et beni hayatım siktir ol git. Bu iki yılımı çöp ettin ama şimdi sustun. Neden susuyorsun lan, konuşsana ! "
" Hay hay konuşayım tabii. Ben henüz son sözümü söylemedim. " Ilgaz da konuşmuştu sonunda.
" Ha hala konuşacak yüzün var yani öylemi? Konuş bakalım ne anlatacaksın. "
" Seni baştan beri sevmedim zaten. Ama bir an kalbime bir çukur açtın ve o çukura göz göre göre sen bilerek girdin. Yani benim için açtığın tuzağa kendin düştün. Ve benim seni o çukurdan çıkaracağımı düşündün ama tam tersi ben seni hiçbir zaman o çukurdan çıkarmak için çabalamadım ve ugraşmadım. Ama o uğraşları hep beden kurtulmak içindi. Başta izin vermedim ama şimdi git. Sana bir fırsat, buyur git. "
" N - ne ? "
" Hayatımdan defol git Diyar Güç ! "
Ilgaz kapıyı sertçe kapatıp evden çıkmıştı. Önce o çıkmıştı ki zaten Diyar' ı akşam evde bulamayacağını biliyordu. Çıktı demek yerine sanki TERK ETTİ demek daha doğru olacak.
☆☆☆
İnsan her daim Anka Kuşları gibi küllerinden doğmalı, özellikle de kadınlar...
Diyar da aynısını yapacaktı, asla yıkılmayacaktı çünkü o Anka Kuşuydu. O yıkılırsa hemen kalkar ve hayatı a devam ederdi. Şimdi ise terk edildiği hayatı için aynısını yapacak ve yıkılmayacaktı. O her daim önüne bakacaktı. Ailesi ona hiçbir zaman yapamazsın dememişti. Hep desteklemişlerdi. O yüzden bu Anka Kuşu yıkılmayacaktı, en azından ailesine bunu borçluydu.
Ama bir sorun vardı. O da ailesiyle görüşmemesiydi. Ailesi Diyar' a çok kırılmıştı. Ilgaz yüzündendir bu kırgınlık. Ilgaz' ı hiçbir zaman istememişlerdi ama Diyar evlenmişti işte.
Pişmandı
Çok pişmandı
Yapmamalıydı
Şimdi telefondan ailesini arıyordu ama arama açılıyordu.

☆☆☆
Evet ben Diyar, terk edilen Diyar. Evden çıkalı yaklaşık bir buçuk saat oldu ve evden çıktığıma o kadar mutluyum ki. Bir pislikten silah yerine gönlümden atarak kurtulmuştum.
Bu arada silah derken, ben bordo bereli askerim ve Teğmen rütbesinde yer alıyorum. Ilgazla da farklı TİM den tanışmıştım -maalesef- .
•••
●

Yarım saatlik arama uğraşlarının sonunda telefonum açılmıştı
...