Giriş

Güneş Sönmez 2021 19 Mayıs
Birinin bana seslenmesiyle uyanmıştım.Sanki "Güneşim hadi saç ışığını heryere,uyan" diyordu.Bunu bana annem beni uyandırmak için söylerdi,tabii ölmeden önce.Onu Covid19 virüsü nedeniyle 3 ay önce kaybetmiştik.Hala toparlanamasam da yaşamaya çalışıyordum.Annem benim herşeyimdi,tek varlığımdı.Tabii babamı da seviyordum ama annem kadar değil.Babam bize her ne kadar annemin yokluğunu hissettirmemeye çalışsa da onun da gece ağladığını duyuyordum.Benim de babam kadar güçlü olmam gerekiyordu çünkü annesiz büyüyecek küçük bir kız kardeşim vardı.Ablam şuan İngiltere'de üniversitedeydi bize annelik yapamazdı.O yüzden onun görevini ben üstlenmeliymişim gibi hissediyordum.
——————————————————————————————————————
Sabah uyandığımda evden sevinç nidalari yükseliyordu.Salona girdiğimde ablamı elinde valizlerle gördüm.Hemen koştum ve ona sarıldım.Kız kardeşim "Abla Kumsal ablam gelmiş!" diye çığlık atıyordu.Babam işe gitmişti ona da geldiğinde sürpriz olacaktı.Ablam valizinden bize vereceğini düşündüğüm hediye paketleri çıkarıyordu.Bize kıyafetler almıştı.Ve tabii Deniz'e de ek olarak oyuncaklar almıştı.Sonra valizinden bir telefon çıkardı.Bunun kendisi için aldığını düşünmüştüm,ama hayır o telefonu bana almıştı.Çok mutluydum çünkü neredeyse kendi telefonumu 6 yıldır kullanıyordum.Hediyelerden sonra ablam hemen yemek yapmaya koyuldu."Ne istiyosunuz bakalım?" Deniz hemen "Pankek istiyorum!" Dedi.Ablamla aynı anda birbirimize baktık,çünkü annem her kahvaltıda Deniz'e pankek yapardı.Kahvaltı ettikten sonra annemizin mezarına gitmeye karar verdik.
—————————————————————————————————————
Ablamla Deniz giyinirken bende telefonumu kurmuştum.Sonra hemen bende giyindim ve artık hazırdık.Yol gerçekten uzaktı,annemin çok eskiden ölmüş bir akrabasının mezarını üstüne annem gömülmüştü.Anneannem hala yaşıyordu.Onun annesi ortadan kaybolmuştu bu yüzden de mezarı yoktu.Ablamın arabası vardı,ama arabayla bile 3 saat uzaklıktaydı.Yani istediğimiz zaman annemize gidemiyorduk.Hava şuan yaz mevsiminde olmamıza rağmen bugün çok yağmurluydu ve kasvetliydi.O yüzden daha zor gidiyorduk.Deniz yeni aldığı oyuncaklarıyla oynarken bende telefonuma alışmaya çalışıyordum.Deniz bir süre sonra uyuyakaldı ve kucağıma yattı.Bende tam uyuklarken ablam arabayı durdurdu.Denizi kaldırdım ve arabadan indik.Deniz hâlâ uyuklarken bende onu kucağımda taşıyordum.Mezarın yeri gerçekten çok garipti.Mezarlığın en karanlık en derin yerindeydi ve oraya gidene kadar çamura batıyorduk.10 dakika sonra mezara ulaşabilmiştik.Fakat gördüğümüz şeyle hepimiz hareket edemez hale gelmiştik.
————————————————————————————————————————————————————————————————————
1.BÖLÜM MEZARLIK
GÜNEŞ SÖNMEZ
Annemin mezarı kazılmıştı ve içi boştu.Ablam şoka girmişti girmişti,Deniz ağlamaya başlamıştı,aralarında en tepkisiz bendim çünkü daha neler olduğunu algılayamamıştım.Denizi kucağımdan indirip hemen mezara koştum.Heryerinde kan vardı.Ve gerçekten iğrenç kokuyordu.Etrafa bakındım balta ve çekiç vardı onlarda kanlıydı.Mezar taşının üzerinde kanla yazılmış bir yazı vardı."Hepiniz öleceksiniz:)" yazıyordu.Ağlamaya başladım,ölmek umrumda değildi yeterki ablam babam ve biricik kardeşime bişey olmasından korkuyordum.Onlar benim herşeyimdi.Polisi aramak için cebime baktım ama telefonum yoktu.Yanımda olduğuna emindim yere baktığımdaya telefonum paranmarça bir şekilde önümdeydi ve ekranında "Boşuna polisi aramaya çalışma imkanı yok:(" yazıyordu.Ellerim titremeye başlamıştı.Arkamı döndüm ama ablam ve Deniz orada değildi.Arabada beni bekliyorlardı,hemen arabaya koştum."Güneş neydi bu!" "Abla hiçbişey bilmiyorum.Zaten telefonum kırıldı." "Abla ben çok korkuyorum annem nerde?" Dedi Deniz.Ne yapacağımı bilmiyordum.Arabadan saate baktığımda ise saatin 02:00 olduğunu gördüm.Kafayı yediğimi düşündüm,ama hayır gökyüzüne baktığımda ise gerçekten karanlık olduğunu gördüm.Oysaki biz buraya saat 13:38'de gelmiştik.İmkansız gibiydi.Babam eve gelmiş olmalıydı,hatta belkide şuan bizi arıyordu.Yola baktığımda ise eve gelmiş olduğumuzu gördüm ama bir dakika bunun gerçekten imkanı yok."Güneş hadi in artık." Diyerek camı tıklattı.Vakit kaybetmeden arbadan indim.Ablam hala şoktaydı ama Deniz için kendini tutuyordu.Eve girdiğimizde babamın bizi beklediğini gördük.Hemen koşup sarıldık ve ağladık.
—————————————————————————————————————
Gece sebepsiz yere uyandım ve tuvalet ihtiyacı hissettim.Işığı açtım ve pijamamı sıyırdım ve ardından iç çamaşırımı.Işık bi anda kapandı ne olduğunu anlamadım ama önemsemedim çünkü zaten banyonun ışığı sorunluydu.İşim bitince ellerimi yıkayıp banyodan çıktım.Saat 07:30'du tekrar uyumak istemedim.Salona geçip bir komedi filmi açtım.Sonra mutfaktan tıkırtlar gelmeye başladı.Bu tarz şeylerden korkmazdım.Ve cam açılıp kapandı.Yine yağmur yağıyordu,dışarıda fırtına vardı.İşte bunu garipsemiştim.Telefonumda yoktu çok sıkılmıştım.Bugün ablamla ikimiz mezara gitmeye karar vermiştik.Deniz'i ablamın arkadaşına bırakacaktık.
Deniz koşarak yanıma geldi."Abla çok kötü bir kabus gördüm." "Ne gördün ablacım." "Annemi bir canavar olarak gördüm." Dedi,bunu demesini beklemiyordum.Gerçekten üzülmüştüm.
Yaklaşık 1 saat film izledikten sonra ablam geldi."Günaydın bebişler!"Deniz koşarak ablama sarıldı."Günaydın abla." Dedim.Ablam hemen kahvaltı hazırladı.Kahvaltıdan sonra giyinip hazırlandık.Gerçekten çok yorgundum.Yaşadıklarımızı uzun süre atlatabileceğimi düşünmüyordum."Abla ben hazırım hadi çıkalım." "Tamam ablacım geliyorum." Ablamla çok sıkı giyinmiştik.Botlar,atkılar,maskeler aslında bunlar normal giyim parçalarıydı.Ama şu anda yaz ayındaydık.Hava buz gibiydi.Deniz'i bırakmak için yola koyulmuştuk.Bu arada nasıl bu kadar sakinsiniz demeyin,sadece kardeşimizin psikolojisi için.Ona bunların sadece şaka olduğunu söylemiştik.Çünkü daha 6 yaşındaydı.
——————————————————————————————————————
Deniz'i bıraktıktan sonra mezara gidiyorduk.Mezara vardığımızda gördüğümüz şey daha şok ediciydi.Mezarın etrafındaki mezarlar yok olmuştu.Ve mezarın etrafı ölü hayvanlarla doluydu.Ben kendimi tutamayıp ağlamaya başladım.Hayır Güneş bu sadece bir rüya.Değildi.Ablam da kendini tutamadı.Artık gerçekten yetkililere ihtiyacımız vardı."Abla ne yapıcaz?""Güneş bilmiyorum ama sanırım aklımı yitiriyorum." Ben artık annemin bir büyü için kullanıldığını düşünüyordum.Ve en emin olduğum tek şey bu saatten sonra hiç güvende olmadığımızdı.Ablam polisi aramak için telefonunu çıkardı ama telefonun heryeri kırık ve kanlıydı.O andan sonrasını hatırlamıyorum çünkü bayılmışım.