Bölüm 1 - İlk bakış

ALYA DEMİR
Bazı gecelerin sıradan geçmeyeceğini daha başlamadan anlarsın.

O gece de öyleydi.

Yatağımın üzerinde duran siyah elbiseye bakarken derin bir nefes verdim.Saatlerdir annemin hazırlanmam için başımda beklemesinden bıkmıştım.

"ALYA!HALA HAZIR DEĞİL MİSİN?"

Gözlerimi tavana diktim.

"Anne, beş dakika"

"On dakikadır beş dakika diyorsun!"

İstemeyerek yatağımdan kalktım ve elbisemi aldım.

Bu gece Karahan ailesinin düzenlediği büyük bir davete katılacaktık. Annem için önemliydi. Benim içinse yalnızca sıkıcı bir akşamdı.

Karahan ailesini daha önce birkaç kez duymuştum.İstanbul'un en güçlü ve zengin ailelerinden biriydiler.Şirketleri,evleri, arabaları... Kısacası parayla alınabilecek her şey sahiplerdi.

Ama nedense bu tür insanların arasında bulunmaktan pek hoşlanmazdım.

Hazırlandıktan sonra aynanın karşısına geçtim. Saçlarım açık bıraktım, küçük küpelerimi taktım ve çantamı aldım.

Merdivenlerden indiğimde annem kapının yanında bekliyordu.

"Sonunda"

"Ben de seni seviyorum anne"

Annem başını iki yana salladı.

...

Karahanlar'ın malikanesine vardığımızda ilk dikkatimi çeken şey bahçenin büyüklüğü oldu.

Kapının önünde sıralanmış lüks arabalar, bahçedeki ışıklandırmalar ve bizi karşılayan görevliler...

Burası bir evden çok saray gibiydi.

Arabadan indiğimizde annem koluma girdi.

"Bu gece biraz dikkatli davran, olur mu?"

"Anne, burada kimseyi tanımıyorum zaten. "

"Yine de"

İçeri girdik.

Salon oldukça kalabalıktı. İnsanlar küçük gruplar halinde sohbet ediyor, garsonlar ellerinde tepsilerle dolaşıyordu.

Annem etrafına bakınırken birden yüzü aydınlandı.

"Ah, işte orada!"

Bakışlarımı çevirdiğimde zarif bir kadın gördüm. Üzerinde bordo bir elbise vardı. Annem hemen yanına gitti.

"Selin!"

Kadın gülümseyerek anneme sarıldı.

"Ne kadar zaman oldu!"

İkisi konuşmaya başlarken ben biraz geride kaldım.

Tam telefonumu çıkaracaktım ki yanımızda birinin durduğunu fark ettim.

Uzun boylu, siyah takım elbiseli bir gençti.

Koyu renk saçları alnına hafifçe düşüyordu. Yüzünde herhangi bir ifade yoktu.

Selin hanım ona döndü.

"Atlas,sonunda geldin."

Genç başına hafifçe salladı.

"Biraz işim vardı."

Sesi oldukça sakindi.

Annem gülümseyerek ona baktı.

"Bu da benim kızım Alya."

Atlas'ın bakışları ilk kez doğrudan bana döndü.

Birkaç saniye boyunca göz göze geldik.

Ne gülümsedi ne de bir şey söyledi.

Sadece başına hafifçe eğdi.

Ben de aynı şekilde karşılık verdim.

"Memnun oldum," dedi annem.

Atlas annesine döndü. Sanki burada bulunmak bile istemiyormuş gibiydi.

Bir süre annelerimizin sohbetini dinledik.

Ben arada telefonuma bakıyor, Atlas ise salonun diğer tarafını izliyordu.

Bir ara göz ucuyla ona baktım.

Tam o sırada onun da bana baktığını fark ettim.

Hemen gözlerimi kaçırdım.

Ne kadar garip bir çocuktu.

Bir süre sonra atlasın yanımdan ayrıldığını gördüm. Kalabalığın arasından geçerek merdivenlere doğru ilerledi.

Arkasından bakmamın tek sebebi m buerakımdı.

En azından kendime öyle söyledim.

...

Gece ilerledikçe kalabalık biraz daha arttı.

Annem hala Selin hanımla konuşuyordu.

"Anne, biraz hava alacağım."

"Tamam canım, çok uzaklaşma."

Bahçeye çıktım.

Soğuk hava yüzüme çarptığında derin bir nefes aldım.

Sonunda biraz sessizlik.

İçeri dönmeden önce bir kez daha malikaneye baktım.

Üst kattaki pencerelerden birinin önünde bir silüet duruyordu.

Karanlığın içinden bahçeyi izliyordu.

Kim olduğunu seçemiyordum.

Ama birkaç saniye sonra oradan uzaklaştı.

Omuz silktim.

Bu gece gerçekten çok garipti.

Henüz bilmediğim bir şey vardı.

O gece aynı salonda bulunduğum adam, hayatımda karşılaşacağım en büyük karmaşanın başlangıcı olacaktı.

... BÖLÜM SONU...