01.01

Hikayemize oy verelim ve ailemizi büyütelim canlar...

"O halde neden bana yazıyorsun aptal kız?" Güzel soruydu açıkçası, haklıydı. Ama yalandı. Kim olduğunu bilmiyordu aptal kızın. "Neyden bahsediyorsun ve bana aptal deme cesaretini sana hangi aptal veriyor Emir!?"

"Çok güzelsin Almila ve bir o kadar da yalancı!" Sesini yükseltmiş olması korkmamı sağladı. Bir adım geriye gittiğimde elini uzattı. "Anahtarları ver ve bu saçma oyuna bir son verelim Almila!" Yutkundum. Sesi hala yüksekti.

Parmaklarımın arasındaki anahtarı alıp çocuklardan birine uzattı. Herkes evden çıktığında ben onun karşısında öylece ona bakıyordum. "Ne istiyorsun benden Almila?" Gözlerimi kapattım. Biliyordum gözlerim dolmuştu. "Hayatımdan, hayallerimden, kâbuslarımdan, anılarımdan kısaca bana ait olan her şeyden çıkıp gitmemi istiyorum!"

Ellerimi yüzüme sıkıca bastırdığım sırada ellerimi tutup yüzüne bakmamı sağladı. "O zaman istemediğini söyle Almila. Hep sen "istemiyorum" diyemediğin için biz bu haldeyiz." Sesini alçalttı. "Bugün sana zehir olsun istedim. Ama bak bana zehir oldu. Yine ve yine canım yandı."

Başını kaldırıp tavana bakarken kısık sesle konuştu. "Asıl bana zehir oldu be kızım." Sesini zar zor duymuştum. "O sen misin?" Bir nefesi içime hapsettim. "Neyden bahsediyorsun?" Gözlerimin içine derin derin bakıyordu. Mavi gözleri... "Sikeyim böyle işi!" Başımı koltukta geriye doğru attım.

"Küfür etme Emir, küfür etme!"
"Neden?"
"Yakışmıyor çünkü."
"Bana ne yakışıyor ki zaten?"
"Öyle söyleme gülümsemek yakışıyor sana."
"Artık gülmüyorum. "
"Neden Emir?"
"Çünkü kimse anlamıyor be kızım! Çünkü kimse benim gülünce suçlu olabileceğimi düşünümüyor. "
"Suçlu gibi durmuyorsun Emir."
"Biliyorum. Tıpkı senin gibiyim..."

Koltuktan kalktım ve evden yavaşça çıkıp arabaya bindim. Arabayı çalıştırdığım sırada istediğim tek şey biraz gözyaşı dökmek ve içimdeki kirli suları dışarı atmaktı.

Emir'den

Sessiz bir şekilde elimin arasında duran sigaradan bir nefesi içime çektim. Artık yorulmuştum. Aklım bulanıktı.

Birkaç saat önce yaşanan olaylar aklıma gelince biraz daha kendimden nefret ettim. Almila neden bu hale gelmişti? Benim yüzümden! Karşımdaki kadını ben tüketmiştim. Sevdiğim kadını ben yaşarken öldürmüştüm.

Kendinde değildi, kendi gibi hiç değildi. Ama aklımda yaşananlar yalnızca bunlar da değildi. Haftalardır bana yazan bir kadın vardı ki aklımı karıştırıyordu. O kadının Almila olabileceğinden şüphelendim fakat bugün yaşananlar onun psikolojisinin buna bu kadar uzun süre dayanamayacağını gösteriyordu.

Yine de o, Almila olsun istedim. İçin de aptal bir umut vardı.

Söndü...
Çünkü biliyordum ki Görkem Göktuğ onun için sondu...

Yalnızca mutsuz bir son!

Yavaşça oturduğum koltuktan kalktım ve karşımdaki yatağa baktım. Bir kere daha nefret ettim ondan. Her şeyin suçlusu oydu fakat acı çekenler ben ve Almila olmuştuk. Almila onu sevmemeliydi. Onu hiçbir zaman hak etmemişti.

Yavaşça odada yankılanan kalp seslerini dinledim.
"Bir gün ikizim, bir gün her şeyi öğrenecek ve işte o zaman seni gerçekten kendi ellerimle öldüreceğim. Bu sefer başaracağım. O zamana kadar cici uykular."

Sürprizzzzzzzzz...

Kimler bekliyordu böyle bir şeyi?

Şahsen ben bekliyordum!