18. Bölüm

4 Mayıs 1941, Sabah 06:00 - Kessel'in Ofisi

Sert, gri bir şafak, ofisin perdelerinin arasından sızıyordu. Masanın üzerinde, boş votka bardağı ve silik bir halka izi duruyordu. Kessel, üniformasını giymiş, tıraşını olmuş, yüzünde her zamanki gibi dikkatle oyulmuş, ifadesiz bir maske takmıştı. Geceye dair tek fiziksel kanıt, gözlerinin etrafındaki biraz daha derin görünen çizgiler ve başının arkasında zonklayan hafif bir ağrıydı. Ama zihni, votkanın bulanıklığından çok daha keskindi. Tüm duygular, o kilitli çekmeceye hapsedilmişti.

Kapı çalındı. Vogel, her zamanki gibi günlük raporlarla içeri girdi. "Günaydın, Komutanım. Gece boyunca rahatsız etmedim. Operasyon raporları hazır. Ayrıca, Berlin'den yeni bir genelge var: Doğu'daki tüm SS ve polis liderlerine, 'Partizanla Mücadele ve Bölge Güvenliği' konulu bir konferans için hazır olmaları emrediliyor. Tarih henüz belli değil."

Kessel, başıyla onayladı, sesi biraz kısık ama kontrollü çıktı. "İyi. Raporları bırakın. Konferans detayları gelince görüşürüz. Bugünün programı?"

Vogel, masanın üzerindeki boş bardağa şöyle bir baktı, sonra gözlerini hemen kağıtlara dikti. "Sabah 08:00'de, Wehrmacht'tan Binbaşı Görner ile lojistik koordinasyon toplantısı. 10:00'da, SD bölge şefi ile yeni istihbarat değerlendirmesi. Öğleden sonra, 'Delta Sekiz' bölgesinin nihai temizlik kontrolü için keşif planlanıyor. Ve... şehirdeki SS kontrollü işletmelerden ilk kâr raporu geldi. Beklenenden %15 daha yüksek."

" keşif iyi olur ," dedi Kessel aniden. " O bölgeye en yakın birim komutanıyla arazi aracında bir tur atacağım. Yerinde görmek istiyorum."

Vogel şaşırdı. Kessel son zamanlarda bizzat saha gezilerinden çok, harita ve raporlarla ilgileniyordu. "Komutanım, güvenlik..."

"Güvenlik benim sorunum değil, Vogel. Düzenleyin." Kessel'in sesinde, tartışmaya yer olmayan bir ton vardı. Bu bir kapris değil, ani bir içgüdüydü. Belki de gece yazdığı o mektubun, o kilitli çekmecedeki itirafın ağırlığı, onu 'temizlenmiş' topraklarla yeniden yüzleşmeye itiyordu. Ya da belki de, Himmler'in onayının verdiği güvenle, kendi eserini daha yakından görmek istiyordu.

"Anlaşıldı, Komutanım." Vogel not aldı.

Kessel ayağa kalktı, pencerenin yanına gitti. Dışarıda, karargah yavaş yavaş uyanıyordu. "Vogel," dedi, sırtı dönük, "o votka... hangi işletmeydi?"

Vogel duraksadı. "Sanırım... 'Zlatna Vrata' (Altın Kapı) adlı bir mekan, Komutanım. Eskiden Belgradlı bir tüccara aitti. Şimdi SS Ekonomik İdaresi'ne kayıtlı."

"Kayıtları kontrol ettirin. İşletmenin önceki sahibinin akıbetini öğrenin. Ve... o votkadan bir kutu daha getirtin. Personel kantininde kullanılmak üzere."

Bu talimat, Kessel'in tipik davranışı değildi. Genelde ganimetlerin dağıtımını astlarına bırakırdı. Vogel, bunun o boş bardakla bir ilgisi olup olmadığını merak etti. "Emredersiniz."

Vogel çıktıktan sonra, Kessel, masasının arkasına geçti. Eli, çekmecenin üzerinde bir an durdu. Ahşabın soğuk, pürüzsüz yüzeyine dokundu. İçinde, mürekkep, tuz ve umutsuzlukla yazılmış bir şeyler vardı. O anahtar, sadece bir çekmeceyi değil, içinde hâlâ titreşen, ölmek bilmeyen bir şeyi kilitliyordu. Gözlerini kapadı. Bir an için, zarftaki mürekkebin, gözyaşlarıyla nasıl dağılmış olabileceğini hayal etti. Sonra, hızla gözlerini açtı. Zayıflık yok.

Gün, planlandığı gibi ilerledi. Toplantılar verimliydi. Wehrmacht binbaşısı, ele geçirilen kaynaklar için minnettardı. SD şefi, partizan faaliyetlerinin operasyon bölgelerinde neredeyse sıfıra indiğini, ancak komşu bölgelere sıçradığını bildirdi. Kessel, bu bilgiyi not aldı – Aktion Wurzelfrei'nin bir sonraki dalgası için.

Öğleden sonra, Kessel, Vogel ve iki silahlı SS korumasıyla birlikte, bir kubbeli arazi aracına bindi. "Delta Sekiz"e, o gece tepeden izlediği kasabaya doğru yola çıktılar.

Yol boyunca, manzara değişmişti. Normalde bu saatlerde tarlalarda çalışan insanlar, duman tüten bacalar olmalıydı. Bunun yerine, ara sıra geçtikleri köylerde, boş pencereler, yanmış çatı iskeletleri ve terk edilmişlikten doğan tuhaf bir sessizlik vardı. Hava, hâlâ yanık ve toprak kokuyordu, ama artık tazelikten yoksun, ağır bir kokuşmuşluk katılmıştı.

Kasabaya yaklaştıklarında, Kessel şoföre durmasını emretti. Araç, bir tepenin üzerinde durdu. Aşağıda, bir zamanlar kasabanın olduğu yerde, geniş bir enkaz alanı uzanıyordu. Duvarların siyah kalıntıları, kırık çan kulesi, kömürleşmiş kirişler... hepsi düzenli bir yıkımın kanıtıydı. Tek bir bütün yapı yoktu. Toprak, kül ve kömürle karışmıştı. Kuyunun başındaki taş yalağın yarısı parçalanmıştı.

Havadaki sessizlik çok yoğundu. Kuş sesi yoktu, çocuk sesi yoktu, yaşamın uğultusu yoktu. Sadece rüzgârın, gevşek sacları titreten hışırtısı vardı.

Kessel, aracından indi. Vogel ve korumalar da onu izledi, ama bir adım geride durdular. Kessel, enkazın içine doğru yürümeye başladı. Sert botları, cam kırıkları ve yanmış tahtaların üzerinde çıtırdıyordu. Bir zamanlar ana cadde olan yerde durdu. Sağda, infazın yapıldığı meydan ve o duvardı. Duvar hâlâ ayaktaydı, ama üzerinde koyu, düzensiz lekeler vardı. Kessel, oraya bakmak yerine, yıkıntıların arasında, yere düşmüş, yarı yanmış bir oyuncağa – tahtadan yapılmış küçük bir at – takıldı gözü. Onu almak için eğildi, parmakları tahtanın kömürleşmiş yüzeyine değdi, sonra vazgeçti.

Vogel yanına geldi. "Komutanım... burada hiçbir şey kalmadı. Kontrol gereksiz. Geri dönsek?"

Kessel cevap vermedi. Gözleri, ufukta, bir zamanlar insanların yaşadığı, şimdi ise sadece ölü toprak ve anıtsal bir kayıptan ibaret olan manzarayı tarıyordu. Himmler'in "stratejik tasfiyesi" buydu: bir yaşam alanının, yaşamdan tamamen arındırılması. Verimlilik maksimumdu. Direniş imkânsızdı.

Ama bu başarı, içinde hiçbir şey uyandırmadı. Sadece o geceki votkanın ağırlığı ve baş ağrısının sızısı gibi, donuk, rahatsız edici bir boşluk hissi vardı.

"Evet," dedi sonunda, sesi rüzgârda neredeyse kaybolarak. "Burada yapılacak bir şey yok. Geri dönüyoruz."

Araca binerken, son bir kez arkasına baktı. "Toprak Yiyen Hayaletler." Belki de söylenti doğruydu. Belki de onlar gerçekten toprağın ruhunu, hafızasını yemişlerdi. Ve şimdi, geriye sadece bu sessiz, lanetli bir mezarlığı andıran boşluk kalmıştı.

Yol boyunca geri dönerken, Kessel sustu. Vogel da sessizdi. Ofise döndüklerinde, Kessel doğruca masasına gitti. Vogel'a dönmeden, "Vogel, o votkayı getirtin. Ve bugünkü tüm randevularımı iptal edin. Sadece acil durumlar için rahatsız edilmek istemiyorum," dedi.

Vogel, bunun o geceki içkiyle ve bu sabahki garip saha gezisiyle bağlantılı olduğunu biliyordu. Ama hiçbir şey sormadı. "Anlaşıldı, Komutanım."

Kapı kapandığında, Kessel tekrar çekmeceye baktı. Eli, cebinden çıkardığı küçük bir anahtarla, kilit deliğine uzandı. Ama dokunamadı. Onun yerine, üniformasının iç cebinden Himmler'in mektubunu çıkardı. Katlı halini masaya koydu, üzerine boş votka bardağını yerleştirdi. Bardak, mektubun üzerinde, bir ağırlık, bir mezar taşı gibi duruyordu.

O gece yazdığı mektup kilitliydi. Ama Himmler'in mektubu açıktı. Ve ikisi de, aynı adam tarafından yazılmıştı: biri resmi onay, diğeri ölü bir kalbin son çırpınışı. Kessel, hangisinin daha gerçek olduğunu artık bilmiyordu. Sadece, her ikisinin de aynı boşlukta, aynı karanlık odada var olduğunu biliyordu.

Dışarıda, karargahın rutini devam ediyordu. Raporlar yazılıyor, emirler veriliyor, Aktion Wurzelfrei bir sonraki hedefe doğru ilerliyordu. Ve Kessel, ofisinde, boş bir bardak ve bir mektupla baş başa, bir sonraki emri, bir sonraki yok oluşu bekliyordu. Gözyaşları kurumuştu, votka bitmişti. Geriye kalan, sadece sessizlik ve içindeki, artık adı bile konulamayan o derin, soğuk çatlakttı.

4 Mayıs 1941, Gece 23:17 – Kessel'in Ofisi

Tek ışık, masanın üzerindeki yeşil abajurdan sızan loş, hasta bir huzmeydi. Dışarıda karargah sessizdi, nöbetçilerin ayak sesleri bile uzak ve sönüktü. Kessel, sandalyesinde, sırtı dik, ama içi tamamen boşalmış halde oturuyordu. Önünde, Himmler'in mektubu ve boş votka bardağı duruyordu. Çekmece ise, sağ dizine değecek kadar yakın, tahtadan bir lahit gibi sessizdi.

İçinde bir monolog başladı. Ama bu, kelimelerden oluşan düzenli bir iç konuşma değildi. Daha çok, bir enkaz alanında esen rüzgârın uğultusu gibiydi; parçalar, imgeler, sesler, kokular... hepsi bir girdap halinde dönüyor, anlam diye bir şey kalmamıştı, sadece hissedilen bir yük vardı.

Delta Sekiz.

Göz kapaklarını kapattı. Karanlığın içinde, o yanmış kasaba yeniden canlandı. Ama bu sefer tepeden değil, içeriden görüyordu. Ayaklarının altında cam kırıkları çıtırdıyordu, çıtır-tırtır-tırt, o tahta atın kırık bacağının sesi gibi. Havada, yanık keresteden ziyade, et kokusu vardı. Yanmış et değil, daha çok... bir mezbahadan sonra temizlenmiş, ama havasına sinmiş, ağır, yağlı, ölüm kokusu. Rüzgâr estikçe geliyor, sonra kayboluyor, sonra yeniden geliyordu. O duvardaki lekeler, koyu kahverengiydi, neredeyse siyah. Yağmur yağmış olsa bile çıkmayacaklardı. Toprağa, taşa işlemişlerdi. Demir ve ateş, diye düşünmüştü o gece. Ama şimdi anlıyordu: ateş geçiciydi, demir paslanırdı. Kan ise, farklı bir şeydi. Toprağa karışır, onu beslerdi – ama bu toprağı beslemiyordu. Bu toprak, kanı reddediyor, onu yabancı, iğrenç bir leke olarak yüzeyde tutuyordu.

Neden oraya gittim?

Sorusu, içindeki boşlukta yankılandı, cevapsız kaldı. Belki bir zafer turu atmak istemişti. Belki Himmler'in "örnek çalışma"sını bizzat teftiş etmek. Ama hiçbir zafer hissi yoktu. Sadece... tamamlık. Bir dişlinin kusursuzca yerine oturması gibi. Tüm parçalar – infazlar, yakılan evler, çalınan hayvanlar, kirletilen kuyular – bir araya gelmiş ve hiçlik üretmişti. Bu, negatif bir sanat eseriydi. Yaratmak yerine, yok etmek üzerine kurulu bir başyapıt. Ve o, bu başyapıtın tek seyircisiydi. Vogel ve diğerleri sadece memurlardı; onlar görmüyorlardı. Onlar sadece rakamlara, raporlara bakıyorlardı: 1.205 tasfiye edildi. 3.842 nakledildi. Onlar için bu, verimlilikti. Ama o, o hiçliği görmüştü. O sessizliği duymuştu. O sessizlik, tüm raporların, tüm zafer çığlıklarının üzerinde bir gölge gibi asılıydı.

Toprak Yiyen Hayaletler.

İsmi sevmişti. Doğruydu. Onlar hayalet değillerdi, hayalet yaratanlardı. Her yaktıkları evle, her öldürdükleri yaşlıyla, her sürdükleri aileyle, o topraklara bir hayalet ekliyorlardı. Ve bir gün, tüm bu hayaletler bir araya geldiğinde ne olacaktı? Sessiz bir ordu, görünmez, ama her yerde... Onlara ne yapabilirdin? Onları vuramazdın, çünkü zaten ölülerdi. Onları süremezdin, çünkü toprağa bağlıydılar. Belki de gerçek mirasları buydu: geride bıraktıkları görünmez, sessiz, lanetli bir varlık ordusu.

Gözlerini açtı. Abajurun ışığı, Himmler'in mektubunun kat yerlerinde parlıyordu. O yazıyı okuduğunda hissettiği şey neydi? Onay. Evet, onay. Ama bu onay, bir babanın oğluna "Aferin" demesi gibi değildi. Daha çok, bir deney gözlemcisinin, bir denekte beklenen tepkiyi gördüğünde kaydettiği not gibiydi: Deneysel Grup A, Stratejik Tasfiye protokolünü başarıyla uyguladı. Sonuçlar, hipotezi doğruluyor. Bu kadar. Kişisel değildi. O kişisel değildi. Kessel artık bir "kişi" değil, bir "değişken"di. Nazi makinesinin karmaşık bir denklemindeki "K" faktörü.

Ve Aselinde?

İsmi düşünür düşünmez, içinde fiziksel bir acı, midesinin üst kısmında ani bir kramp hissetti. Elini oraya götürdü. Üniformanın kumaşı sert ve soğuktu. Aselinde artık bir yüz değildi. Bir fotoğraf bile değildi. O, sadece bir kayıp hissiydi. Münihte Aselinde ile olan beraberliği o genç subayın kaybettiği şey. Ve Kessel şimdi anlıyordu: O subay, sadece Aselinde'yi değil, kendini de o sakristiyada bırakmıştı. O pencereyi açık bırakırken, ruhunun bir parçası da dışarı süzülmüş, o güneşli Münihte kalmıştı. Geriye kalan ise... işte buydu. SS-Obersturmbannführer Kessel. Delta Sekiz'in mimarı. Toprak Yiyen Hayaletlerin komutanı.

O mektup.

Gözleri, kilitli çekmeceye kaydı. İçinde ne yazıyordu? Hatırlıyor muydu? Votkanın etkisiyle yazmıştı. Elleri titriyordu. Mürekkep lekeli miydi? Evet, lekeliydi. Ve gözyaşları... O gözyaşları nereden gelmişti? O gece, o anda, içinde hangi kırık borudan, hangi çatlamış rezervuardan sızmışlardı? Şimdi kurumuşlardı. Tıpkı Delta Sekiz'deki kuyular gibi. Tuzlanmış, kirletilmiş, kullanılmaz hale getirilmişlerdi.

Belki de mektup şöyle başlıyordu: "Bu gece bir kasaba yok ettim..."
Ya da belki: "Artık rüyalarımda bile seni göremiyorum..."
Veya sadece: "Yardım et."

Yardım. Kimden? Himmler'den mi? Tanrı'dan mı? Aselinde'den mi? Yoksa o Fransız köyünde kaybettiği o genç, aptal, insan halinden mi?

Çekmeceyi açma dürtüsü, bir an için delice bir güçle yükseldi. Anahtarı çıkarıp, kilidin mekanizmasını döndürmek, o katlanmış kağıdı çıkarmak, mürekkebin ve tuzun karıştığı o cümleleri yeniden okumak... Belki o zaman, bu içindeki boşluğun bir adı, bir şekli olurdu.

Ama eli hareket etmedi. Himmler'in mektubunun üzerindeki boş bardağa takıldı kaldı. O bardak, bir engel, bir uyarıydı. İçki, geçici bir kaçıştı. Ama mektubu okumak... o, geri dönüşsüz bir şey olurdu. O mektup, bir itiraf, bir çöküş belgesiydi. Ve Kessel çökmeye cesaret edemezdi. Çünkü çöküş, Himmler'in "zayıflık" olarak adlandırdığı şeydi. Ve zayıflık, tasfiye edilmeyi hak ederdi.

Teğmen Schreiber.

Aklına genç teğmenin yüzü geldi. O inatçı, korku dolu, sonra da çökmüş ifadesi. O adama ne yapmıştı? Onu sadece cezalandırmamış, dönüştürmüştü. Onun "onur" denen ilkesini, bir infaz mangasının emrini vermeye zorlayarak paramparça etmişti. Schreiber şimdi neredeydi? Belki bir köşede titriyordu. Belki de bir sonraki infazı bizzat kendisi yönetiyordu. Kessel, onun ruhunu da yakmıştı. Ve bunu, hiçbir pişmanlık duymadan, sadece "verimlilik" ve "kontrol" adına yapmıştı.

Peki ya Vogel?

Vogel... sadık Vogel. Yüzü giderek soluyor, gözlerinin altındaki morluklar derinleşiyordu. O da bir şeyler görüyordu. Belki o da hayaletleri görüyordu. Ama Vogel hâlâ konuşuyordu, hâlıy itaat ediyordu. O, makinenin henüz kırılmayan bir dişlisiydi. Kessel, bir gün Vogel'ın da kırılması gerekecek mi diye merak etti. Ve eğer kırılırsa, onu da Schreiber gibi mi "tamir" edecekti, yoksa bir "ekonomik yük" olarak mı tasfiye edecekti?

Bu düşünce bile onu ürpertmedi. Sadece soğuk, analitik bir soruydu.

Dışarıda, uzaktan bir tren düdüğü duyuldu. Başka bir nakliye. Polonya'ya. Kamplara. Tarlalara. O vagonlarda, Delta Sekiz'den, ve diğer on altı köyden insanlar vardı. Onlar artık insan değildi. Onlar, Himmler'in mektubunda bahsettiği "işgücü birimi"ydi. "Alman geleceğinin hammaddesi." Kessel, bu dönüşümün mimarıydı. İnsanı, sayıya; evi, enkaza; geçmişi, hiçliğe dönüştüren bir simyacı.

Ama simyacılar altın ararlardı. O ne arıyordu? Reich'ın zaferi mi? Belki. Ama Reich'ın zaferi, onun için artık soyut bir kavramdı, Himmler'in mektubundaki bir cümleydi. Kişisel intikam mı? Aselinde'nin öcünü almak mı? Saçmalık. Aselinde yaşıyordu. Onun intikamı, masum Yugoslav köylülerini yakmak olamazdı. O halde ne?

Belki de sadece... durmayı arıyordu. İçindeki o korkunç, yankılanan boşluğun, o hiçliğin sesini dindirmeyi. Ve bulduğu tek yol, dışarıdaki dünyayı, kendi içindeki hiçliğin bir yansıması haline getirmekti. Eğer her şey yanmış, yok olmuş, sessizleşmişse, belki o zaman içindeki fırtına da diner, o çatırtı sonunda kesilirdi.

Ama dinmiyordu. Delta Sekiz'in sessizliği, yeni bir çeşit gürültüydü. Daha derin, daha kalıcı bir gürültü.

Kessel, sonunda ayağa kalktı. Bacakları uyuşmuştu. Pencerenin yanına gitti, perdeleri araladı. Dışarıda, Yugoslavya'nın karanlığı, uçsuz bucaksızdı. Oralarda, henüz dokunulmamış köyler vardı. Onlar da sırayı bekliyorlardı. Yarın, öbür gün... Aktion Wurzelfrei devam edecekti. Ve o, bu makineyi çalıştırmaya devam edecekti. Çünkü durmanın tek alternatifi, kendi kendini tasfiye etmekti. Ve o, henüz o noktada değildi. Belki de asla olamayacaktı.

Sandalyeye geri döndü. Himmler'in mektubunu aldı, tekrar katlayıp cebine koydu. Boş bardağı, masanın kenarına itti. Sonra, kilitli çekmeceye uzandı. Avucunun içi, ahşabın üzerinde bir süre durdu. Sıcaklığını, canlılığını hissediyor gibiydi – bir yanılsama elbette. Tahta soğuk ve ölüydü.

Elini çekti. Anahtarı çıkarmadı. Mektubu okumadı.

Bunun yerine, masanın üzerindeki bir sonraki operasyon dosyasını çekti. "Sektör Gamma-12." Yeni bir köy. Yeni istatistikler. Yeni bir hiçlik.

İç monolog bitmemişti. Asla bitmeyecekti. Sadece, günlük görevlerin gürültüsüyle bastırılacak, raporların ve emirlerin monoton uğultusuyla örtülecekti. Ama oradaydı. Tıpkı Delta Sekiz'deki hayaletler gibi, görünmez, ama her zaman mevcuttu.

Kessel, kalemi eline aldı. Dosyanın ilk sayfasına baktı. Köyün nüfus tahmini: 800. Çalışabilir: 500. Ekonomik yük: 150. Kadın/Çocuk: 150.

Sayılar. Sadece sayılar.

Ve Kessel, o sayıların arkasındaki hayatları, korkuları, umutları bir an için bile göremeden, dikkatle, temiz bir el yazısıyla not almaya başladı. Çünkü görmek, artık lüks değil, bir tehditti. Ve o, tehditlere karşı profesyoneldi. Onları ya kontrol ederdi, ya da yok ederdi.

İçindeki o karanlık, sessiz çığlık ise, kontrol edilemez ve yok edilemezdi. Sadece, o loş ofiste, yeşil abajurun ışığında, sonsuza kadar yankılanmaya mahkumdu.