GÜLÜMSEMEYİ SEVEN ÇOCUK

Mert dokuz yaşındaydı ve gülmeyi çok severdi.
Öyle kahkahalar atardı ki, annesi bazen
“Ev biraz daha gürültülü oldu!” derdi ama yine de gülümserdi.
Mert’in en sevdiği şey sabahları pencereden gökyüzüne bakmaktı.
Bulutları hayvanlara benzetirdi:
Şu bir fil, bu bir kedi, diğeri kesin dondurma!
Bir gün okulda öğretmeni sordu:
— Sizi mutlu eden şey nedir?
Mert hemen parmak kaldırdı:
— Birini güldürmek!
Arkadaşları alkışladı. Mert biraz utandı ama içi sıcacık oldu.
O gün teneffüste, üzgün görünen bir arkadaşının yanına gitti.
Bir şaka yaptı, küçük bir oyun uydurdu.
Arkadaşı gülümsedi.
İşte o an Mert anladı:
Mutluluk, paylaştıkça çoğalan bir şeydi.
Akşam eve dönerken gökyüzü pembeydi.
Mert içinden şöyle dedi:
“Bugün güzel bir gündü.”
Ve gerçekten de öyleydi 🌟