Ukde Marshall

“Ukde!”Diye bağırılını duydum Katrin hanımın.
“Efendim?”Diye sordum.Yüsünden belli.Birşey vardı,
“Dünyaya gideceksin?”
“Ne?Nasıl.Neden?”Evet.Nedeni neydi.Şimdi yerimiydi bunun.
“Gideceksin işte.Orada kurtarman gereken insanlar var.”
Hadi buyur bakalım.Şimdi işin yoksa dünyaya git.
“Tamam efendim.”Bu kadın habire bana görev veriyordu.
Acaba diğerleri neredeydi.

Dünyadaydım.Kurtarmam gereken insanlara doğru yol almıştım.

Katrin hanımın dediğine göre şu depoda olmalıydı.
Kapıyı açtığımda içeride 2 adam vardı ve 1 adam daha.Ne yapıyorlardı?
“Sen kimsin?”Diye sordu adamlardan biri.Yanlarına daha da yaklaştım.
Yanlarında bitmiştim.
“Adamı bırakmanızı.”Adam alaycı gülüşle konuşmaya başladı.
Salkmıyıd neydi?
“Oldu.Başka?”Sinieliysim.Daha da çok sinirlenecektim.Alay dan hiç hoşlanmazdım.
“Başka?”Dedim ve düşünüyor gibi yaptım.
Ayağım ile karnına bir tekme attım.Diğeri tabii müdahale etti.
Ama işlemedi.Bir yumruk ile yerde bitti.
İpe bağlanan adam hala şaşkındı.Kna doğru baktım.

Pek yakışıklıydı.

Yanına gidip iplerini çözdüm.Adam hala şaşkındı belliki.
“S-sen?”Adam konuşamıyordu.
“Ben?”
“Nasıl yaptın bunu.”
“Güç.”Evet özel güçlerim sayesinde,indiremeyeceğim adam yok.
“Adınız?”Diye sordum.Cevabını bekledim.
“Ali.Ali Cenan.”
“Ukde.”
“Güzelmiş ismin.”
“Sağol.”Adam biraz durdu.Bir süre bana baktı.Şükür konuşmayı becerebildi.
“Sen beni nasıl buldun?”Uydurabilecek bir yalan düşünüyordum.
Aklıma gelen ilk şeyi söyleyecektim.Zaten de öyle oldu.
Ne diyebilirdim ki?Ben diğer evrenden geldim,seni kurtarmaya.
“Depodan sesler geliyordu.Bende içeri girdim direkt.”
Beni bir güzel süzdü maşallah.
“Çok güçlüymüşsün.”Kafamı salladım.Gerçekten de öyleydim.İltifat
severdim.
“Öyleyimdir.”
“Soyadın ne senin?”Ne yapacaktı bunu ya?Polis sorusuna çekti herhalde.
“Marshall.”
“Marshall?”Kafamı salladım.
“Değişik.Hiç duymamıştım.”
“Ben evlatlıkmışım.”Dedim.Neden hikayemi anlatıyordum ya?
“Evlatlık alan ailem beni bıraktı,gitti.Bende gerçek ailemin soyadını kullanıyorum.”
“Zenginsin o zaman.”Dudaklarımı yukarı kaldırıp,uzattım.
“Bilmem.”
“Olmayanda bilir.Zengin ismine benziyor.”
Gerçekten de olabilirdi.Belkide gerçek ailemin özel gücü yoktur.Saçmalama Ukde.O zaman sana nereden süper güç geçecek?
“Neyse.Benim gitmem lazım.Hoşçakal.”Tam gidecekken kolumu tuttu.
“Dur.Eğe birşey olursa seni arayayım değil mi?”Eyvah.Benim telefonum yoktu ki.Acil birşey uydurmam gerekti.Ne diyecektim ya ben?
“Ah kusura bakma.Telefonumu ve hattımı yeni aldımda,ezberleyemedim.Telefon da evde kalmış.”Güzel oldu.
“Anladım.Tamam.Birdaha görüşmek dileğiyle.”
“Görüşürüz.”
“Görüşürüz.”

“Kurtardın mı çocuğu?”Katrin hanım yine soruya çekiyordu.
“Kurtardım efendim.”Bir rahatladı sanki.Oturduğu yerden gevşedi.
“Çok iyi.”Dedi sadece.”Ne oldu Ukde?Derin düşüncelere kaydın.”
Onu düşünüyordum.Niye düşünüyordum da bilmiyordum.Niye?
Neden?Ama düşünmek iyi geliyordu.
“Gerçek annem ve babamı düşünüyordum efendim.”
“Bir gün elbet göreceksin.Merak etme.”
Yalan uydurmada sınır tanımıyordum bile.Yine daldım derinlere.
Yine o adam.Aklımdan çıkmıyor…

“Ukde!”Başıeış sesi ile arkama döndüm.Bu o çocuğun sesine benziyordu.
Yoksa geri geldiğim dünyada yine beni mi bulmuştu.Allahtan aklımı kullanıp şu telefon denen icadı almıştım.
“Cenan?”
“Selam.”Mutluydu.Öyle gözüküyordu.
“Selam.”Dedim.Hala mutluyudu.
Mutluluğunun sebebini anlayamamıştım.”Yine karşılaştık.”
“Evet.”Dedim.”Şans.”
“Nasılsın?”
“Nasıl olayım?”
“Çok mutlu ol.”
“Gerçekten mi?”
“Evet.Bunu isterim.”Gerçekten bu beni gülümsetti.Oda gülümsüyordu.
Nasıl beceriyo bilmiyorum ama,beni güldürüyor.

Ama ya aşık olursam?

Oldum bile.Nasıl engelleyim.Bu bir sır olarak kalmalıydı.

“Iı şey.”
“Ney?”Bieşoy soracak gibiydi.Anlamıştım.
“Telefon numaran?”
“Tamam.”Dedim gülümserken.”Yaz.”