Grup ödevi

Matematik dersinde uyuklarken hoca adımı söyledi.

“Kumsal.”

Kafamı kaldırdığımda benden sonra dört kişinin daha adını söyledi.

— Kumsal, şimdi söylediğim kişiler ile sunum yapmak için kura da siz çıktınız. Her 5. derste onlar ile birlikte sunuma çalışacaksınız. 1 haftanız var. Çalışacağın kişiler ise şunlar: Atlas Aydoğan, Kiraz Şanlı, Zaden Pars ve Uygu Karan.

Ney? Ney? Ney? Bunlar kim ya?

Aralarında tek tanıdığım biri vardı, o da Atlas Aydoğan. Onu tanımamın sebebi kıvırcık saçlı ve eğlenceli biri olmasıydı. Okulun popüleri, lakabı da Palyaço. Onunla sohbet edip sıkılma ihtimaliniz yok bile.

Peki diğer üç kişi kim?

Ve sadece iki kız mıyız? Hayır yaa, of.

Bu erkekler hiçbir şey yapmaz ki. Tüm sunumu bize yaptıracaklar kesin.

— Kumsal, konu nesli tükenmiş hayvanlar. İyi araştırarak yapın lütfen. Her neyse çocuklar, kitabınızdan 158. sayfayı açın. Elif, sen soruyu oku.

Bu okulda çok fazla arkadaşım yok. Onlar ile nasıl tanışacağımı bile bilmiyorum. Onlar nasıl biriler? Tüm işleri bana mı yaptıracaklar, yoksa hepsi gözlüklü, ful derslere odaklanmış ineklerden mi?

Hayır hayır, lütfen inek olmasınlar.

Onlar ile 1 hafta boyunca çalışmaya asla ama asla katlanamam.

Belki eğlenceli insanlardır diye düşünmeye çalışıyorum ama bu okulda eğlenceli olan az sayıda insan var. Yani eğlenceli de değiller. Peki ya ne?

Tüm bunları düşünürken zil çaldı ve daha 3. dersteyiz. Yani 5. derse daha çok var, ya offfff.

🍄

Evet, nihayet 5. derse geldim ve şu anda okulun diğer ucundaki bilgisayar odasına gidiyorum. Onlar oraya geldiler mi ya da gelecekler mi, bu konuda hiçbir fikrim dahi yok.

Bilgisayar odasının önünden bağırışma sesleri geliyordu. Böyle bir durumda içeriye girmek pek iyi bir fikir olmayabilirdi ama bu sunumdan yüksek almam gerektiği için kapıyı tıklattım, cevap gelmesini bile beklemeden kapıdan içeriye daldım.

Bir tarafta bilgisayar başında bir şeyler ile uğraşan, kahverengi gözlü, saçları hafif sarıya kaçan kumral bir çocuk vardı.

Yanında ise o eğlenceli çocuk Atlas kağıttan bir şeyler yapıyordu. Atlas kıvırcık saçlı, mavi gözlü ve sempatik biriydi. En azından bu kadarını biliyordum.

Başka bir masada kağıda bir şeyler yazan, sapsarı saçlı, ela gözlü bir kız vardı. Tek kız o olduğuna göre o kız Kiraz’dı.

Başka bir sandalyede ise ayaklarını masaya koymuş, elindeki zeka küpü ile uğraşan, siyah saçlı, yeşil gözlü bir çocuk vardı.

İçeriye girdiğimde tüm gözler bana döndü. Atlas hemen ayağa kalktı ve tüm bu sessizliği bozarak yanıma geldi, elini uzattı.

— Ben Atlas, zaten tanıyorsundur. Biz tanıştık, sen de tanış.

Siyah saçlı çocuğu göstererek:

— Bu Zaden, çok umursamaz ve sıkıcı biri. Onu kafana takma.

Zaden elindeki küpü bırakıp hızla Atlas’ın yanına geldi.

— Kim sıkıcı? Ben mi? Sen beni daha tanıyamamışsın, kıvırcık.

Zaden elini Atlas’ın saçlarına geçirerek karıştırmaya başladı, daha sonra gülerek geri yerine oturdu.

Sonrasında Atlas bilgisayar başında oturan kumral çocuğu göstererek:

— Bu Uygu, benim kadar olmasa da eğlenceli biri.

Atlas teker teker onlarla uğraşıyordu sanki eğlence çıksın istiyor gibiydi. Çünkü ardından Uygu da ayağa kalktı.

— Ben mi? Sence ben mi daha ünlüyüm sen mi?

Atlas küçümser gözlerle bakarak:

— Yalnız ben daha eğlenceliyim dedim, daha ünlü değil. Çok bilmiş.

Uygu dalgaya vurarak elini Atlas’ın saçlarına geçirdi ve Atlas’ın saçını dağıttı. Atlas da Uygu’ya bakarak konuştu:

— Siz benim saçlarımdan ne istiyorsunuz be? Tek düşündüğünüz saçlarımı bozmak. Yeter, dokunmayın güzel saçlarıma.

Ardından Uygu dalga geçmek için tekrardan elini Atlas’ın saçlarına geçirdi. Atlas kötü kötü bakarken Zaden, Atlas’ın kafasına bir kağıt parçası attı.

Atlas sinirle karışık eğlence arasında bir bakış atarken kağıdı aldı ve okumaya başladı:

— “O saçlarınla örgü örer, sana atkı niyetine takarım. BTW.”

Atlas, Zaden’e “sana o kağıdı yediririm” gibi bakarken Uygu gülmeye başladı. Ardından ben de gülmeye başladım. Evet, eğlenceli ve samimi bir ortamdı burası.

Ancak arkadaki kız Kiraz bunlara bile gülmüyor derken Kiraz ayağa kalktı ve yanıma geldi.

— Şeref yoksunu Atlas, herkesi tanıttın, bir beni tanıtmadın dimi? Oh olsun sana. O saçlarını yolarım, kıvırcık.

Atlas garip garip bakarken Kiraz bir anda Atlas’ın saçını hafifçe çekti ve Atlas sanki drama yapmaya çalışıyormuş gibi çığlık attı. Gerçekten çığlık attı.

Bir anda kendini dizlerinin üzerine bıraktı.

— Ay ay ay! Saçlarım, hepsi yolundu. Görüyorsun değil mi Kumsal? Bunlar benim saçlarımı hep kıskanıyor, o yüzden saçlarımı benden almaya çalışıyorlar.

Zaden gülerek hafifçe Atlas’ın kafasına vurdu.

Ve Atlas yine dalga geçmek için dram yapmaya başladı.

— Ay kafam! Galiba beyin sarsıntısı geçireceğim ve bayılmak üzereyim.

Uygu gülerek:

— Abartma Atlas, bayılacak kadar sert vurmadı Zaden.

Atlas gülerek:

— Olsun, ben yine de bayılacağım. Canım çekti.

Kendini yere bıraktı ve sanki yerde bayılmış gibi yatmaya başladı. Komik olsun diye de dilini dışarıya çıkarttı.

Kiraz gülerek yanıma geldi.

— Şu Atlas’ın dramı yüzünden tanışamadık. Ben Kiraz, Kiraz Şanlı. Tanıştığıma memnun oldum.

Ben de hızla elimi uzatarak karşılık verdim.

— Ben de memnun oldum.

Aslında bu kızın inek, sıkıcı bir kız olduğunu düşünmüştüm ama hiç öyle değil. Sempatik bir kız olduğunu fark ettim.

Uygu konuşmaya başladı.

— Cidden bu sunumu yapacak mıyız?

Atlas hemen söze atladı.

— Sence başka çaremiz var mı?

Uygu tekrar konuştu.

— Ben son gün sunumu yapay zekaya hazırlatırım, relax olun siz.

Zaden konuşmaya başladı.

— Bakın, ben söyleyeyim. 5. derslerde ful buradayım. Ben sunumu yapıyormuş gibi yapacağım. Hiç matematik derslerine girmek için hevesli değilim.

Evet, haklıydı. Ben de hiç matematik derslerine girmek istemiyordum.

Kiraz söze atladı.

— İyi de zaten hepimizin amacı burada sunum yapıyormuş gibi yapıp dersi kaynatmak değil mi?

Evet, hepimizin amacı kesinlikle buydu ve hepimiz de Kiraz’a bakarak kafamızı olumlu anlamda aşağı yukarı salladık. Kısa bir sessizlik oluştu ve bu sessizliğin bozulması pek uzun sürmedi. Evet, Atlas yine bu sessizliği bozmuştu.

— Bence Zaden, Kumsal’dan hoşlanıyor. Yoksa Kumsal’ı bu kadroya sokmak için kura kağıtlarını değiştirmezdi.

Ben bir anda şok içinde “Ne?!” diye çığlık atınca Zaden ağzındaki suyu şaşkınlıkla Atlas’ın üzerine püskürttü.

— Ney? Bak kıvırcık, senin o saçlarını yolarım. Böyle şeyleri sen nereden uyduruyorsun ya? Senin ne kadar kuvvetli bir hayal gücün var öyle. Böyle şeyleri bir anda aklına nasıl getirebiliyorsun? Doğru söyle, bu kurguyu söylemek için çok uğraştın mı?

Atlas kötü kötü Zaden’e bakarken bir yandan da yüzünde Zaden’in fışkırttığı suyu temizliyordu.

— He aynen, kurgu için çok uğraştım. Hem sence bu kurguyu cidden kurmuş olsaydım karşılığı yüzüme iğrenç, mikroplu su yemek olur muydu? İğrenç ya! Hani gidip Uygu’nun yüzüne tüküremez miydin? Neden benim yüzüm? Hem yalan söylemiyorum, sen o kura kağıdını değiştirerek aldın Kumsal’ı. Kura kağıtlarıyla oynuyordun. Başka kimi değiştirmiş olabilirsin ki kurada?

Zaden kollarını yukarı kaldırarak başını öne eğdi.

— Tamam, kabul ediyorum ama benim kura kağıdını değiştirdiğim kişi Kumsal değil, Uygu’ydu.

Uygu bir anda Zaden’e doğru bakarak kötü kötü bakmaya başladı. Muhtemelen içinden şu anda Zaden’e öyle bir sövüyordu ki bizi bile öldürebilecekmiş gibi bakıyordu.

— Ne? Neden? Ya neden ben? Sen niye beni bu sunuma katıyorsun? Katmasan olmazdı dimi? Ben böyle bir duruma düşmesem olmazdı dimi? İçine sinmezdi bunu yapmasan, gece rahat uyuyamazdın dimi? Kesin bu yüzden, kesin. Hani gerçekten niye yaptın, niye yani, niye?

O kadar hızlı konuşmuştu ki rap gibi geçmişti tüm sözler. Uygu, Zaden’e bir açıklama bekliyormuş gibi bakarken Zaden konuştu.

— Buradaki sıkıcı kişilerle tek başıma kalmayayım diye seni aldım.

Kiraz bir anda gitti ve Atlas’ın kulağına bir şeyler dedi. Muhtemelen Kiraz şaka amaçlı, Atlas’ın kulağına onların demediği şeyleri demiş gibi söylemişti. Çünkü arkadan Kiraz kahkahalar atıyordu ve Atlas’ın yüzünde de eğlence ile karışık bir sinir vardı.

— Ne yani, sen bize sıkıcı insanlar mı demeye çalışıyorsun? Biz sıkıcıyız, bebeğiz, çocuk gibi davranıyoruz, bu sunumu yapamayız, sana da düşük not aldırırız, müdürün karşısında seni azarlarız ve seni ezeriz. Sonrasında inekler grubu olarak seni zorbalayıp iğrenç esprilere boğarız. Aynı zamanda beni boş konuşan biri olduğumu mu düşünüyorsun, değil mi? Evet, öyle düşünüyorsun. Yani o yüzden sen değiştirdin bu kağıtları. Tamam, öyle olsun. Sen beni hiç sevme zaten.

Zaden elini alnına vurarak tekrar konuşmaya başladı.

— Daha yeni tanıştık, sen neden bana evli çiftler gibi trip atıyorsun Atlas? Hem hayır, öyle bir şey demedim. Sadece aranızda sıkılmayayım diye kağıtları değiştirdim. Hem sen Kiraz, ne yapıyorsun? Niye böyle boş şeyler uydurdun? Bak şimdi senin yüzünden ben trip yiyorum. Bu böyle sabaha kadar saydırır, ben bunun dırdırını çekemem.

Kiraz birkaç adım öne gelerek konuştu.

— Atlas’a ben bunları söylemedim, o kafasından uydurmuş. Ben sadece seni sıkıcı buluyorlar demiştim. Sonuç böyle oldu, bana değil Atlas’ın hayal gücüne kızın bir kere. Ben ne yaptım ya? Hemen tüm suçlar benim üzerime atıldı.

Böyle derken bile herkes kahkaha atıyordu. Ben bile, normalde sakin, kimseyle konuşmayan, sosyalleşmeyen bir kız olan Kumsal, bugün burada çok eğleniyordum. İçimden bu dersin hiç bitmemesini dilerken buldum kendimi.

Ama ne yazık ki ders bitti.

Sınıftan çıkarken Kiraz elindeki kağıdı bana verdi. Kağıtta şunlar yazıyordu:

“90 5** 3*2 *1

Bu benim numaram. Kaydet ve bana yaz.

Yarın birlikte yemek yiyelim, öğle arası olur mu? :)”