3.bölüm

Ağlamaktan bitap düşmüştü Elif. İki gün içinde dünyaları yıkılmıştı. Ailesini kaybetmeyen ne anlar ki bu acıyı.

Yengesi Elif'e gitmemiz gerek, Elif ağlayarak amcası olacak adama baktı. Elif ağlamaktan gözleri bulanık görüyordu. Amcasına baktığında hiçte kardeşi ölmüş gibi değildi. Sanki içinden kah kalar atıyormuş gibi geliyordu. Elif neyin içine düştüğünü bilmiyordu. Arkasına bakmadan gidicek bir yeri yoktu. Tek gideceği yer amcası olacak adamın eviydi.

Elif tekrar ailesinin mezarlarına baktı. Hayatta bu acıları da çekmekte vardı. Sizin yokluğunuzda yok olucam. Beni bıraktınız, istemedende olsa. Size söz bulucam size bunu yapanları, söz ailem söz.

Artık gitmeleri gerekiyordu. Elif ne kadar istemesede. Ayağı kalktı üstü başı çamur içindeydi. Bir kaç adım attı arkasına dönerek görüşürüz babam, görüşürüz annem, görüşürüz efem, efem derken sesi titriyordu. Bir gün yanınıza gelicem, ebedi bir şekilde.

Yağmur hâlâ yağıyordu. Elif arabaya bindi. Nereye gittiğini hiç düşünmüyordu. Bunun kimin yaptığını düşünüyordu, bir yandan da kafasında ailesiyle olan mutlu anılarını hatırlıyordu. Elif resmen delirecek gibi oluyordu. Bu yaşadıkları ona ağır geliyordu.

Başını arabanın camına yaslamış ağlıyordu. Aradan saatler geçmişti ve gelmişti amcasının evine. Elif hiç güvenmiyordu amcasına. Hatta gerçekten amcasımı diye şüphe ediyordu. Evi köylük bir yerdeydi. Ama evleri köyün en güzel eviydi. Büyük bir bahçesi vardı. Resmen bir çiftlikti. At ahırları, tavuk kümesleri vardı ve bir sürü hayvanlar vardı.

Elif amcası gili takip ediyordu. Tam merdivenden adım atacaktı ki yengesi burası senin kalacağın yer değil. Senin kalacağın yer orası. Orası derken at ahırlarını işaret ediyordu. Elif hiç bir şey söylemeden söylediği yere gitti. Samanların yanına oturdu başını duvara yaslandı , dizlerini kendine çekti.

Hayat onun için ailesini o halde gördüğünde bitmişti. Artık yapabileceği bir şey yoktu. Amcası ve yengesi ne derse onu yapıcaktı. Hava kararmıştı Elif hâlâ gözlerini kapatmamiştı. Geceler hiç geçmiyor gibiydi zamanın hiç bir önemi kalmamıştı.

Elif gece bitene kadar oturduğu yerde ağlayarak tavana bakıyordu. Sabah olmuştu ve çocuk sesi duydu ayağı kalktı dışarı baktı. Yengesi kızlarını okula gönderiyordu. Görüşürüz prenseslerim demişti. Elif kıpırdamadan onları izliyordu. Daha iki gün önce annesi ve babası da onu okula böyle gönderiyordu. Gözlerindeki yaşlar hiç durmuyordu. Gözleri ağrıyordu artık.

Kızlar hiç Elif'i görmeden gitmişlerdi. Elif tekrar aynı yere oturdu. Yengesi ahıra geldi elinde kurumuş ekmekler vardı. Elif'in önüne bıraktı poşetle. Al yemeğin demişti. Elif hiç bakmamıştı, yengesi sen bir daha okula gidemeyeceksin, kızlarıma bir daha öyle bakma demişti ve gitmişti.

Elif başını samanlara yasladı. Allah'ım ölümüm yakın gibi hissediyorum. Gözlerini kapattı ve uyumaya başladı. Uyandığında akşam ezanı okunuyordu. Dışarıdan amcasının kızlarının sesi geliyordu. Dışarı baktı dışarıda salıncaktan sallanıyorlardı . Elif de kardeşi Efeyi böyle sallıyordu. Efe abla hızlı salla çok yavaş sallıyorsun derdi , Efe düşersin Elif bu kadar hız yeter sonra uzaya gidersin beni bırakırsın. Efe seni uzaya gittsem bile bırakmam ablam derdi hep. Aklından hiç çıkmıyordu kardeşi annesi ve babası.

Amcası da evinin penceresinden Elif'i ve kızlarını seyrediyordu. Kızlarının biri Elif'in yaşında biri ondan büyüktü.

R...,@

"Hayat açılardan ibarettir, kimine gülüşler saçarken kimininde hayatını zindana çevirir ."

Bu hayat hiç kimseye adil davranmıyor...