1. Bölüm Yalnızlık ile hayat

Asmin ' nin Anlattımı ile
Akşam İmam nikahı dan sonra bizimkilerden ayrılıp eve geçtik ama Hüseyin sanki bana biraz soğuk davranıyordu. Pek yüzüme bakmıyor du sanki bir şey yapmışım da suçlusu ben mişim gibiydi . Evin kapısına vardığımızda Hüseyin o sessiz tavırdan çıkıp bana, hafif sert bir tavıra sanki geçiyordu. Merakıma yenik düşüp onun cevap vermesini bekledim ama vermeyince bende dayanamayıp aklımda olan soruyu sormak zorunda kaldım." Sen neden bu kadar sessizsin , birşey mi var yoksa? Varsa anlat belki birşeyler yapabiliriz nolur böyle sessiz kalma." Tam cevap vereceken yavaşça bana doğru yaklaşıp emniyet kemerimi çözüp, arabanın kapısını açtı ve. " İnebilirsin geldik ." Dedi şaşırmıştım beni tek başıma gönderiyordu dayanamadım .
" Peki ya sen ne yapacaksın ? , Ben eve geçip seni bekleyeyim mi ?" Hüseyin sanki telaşlı bir şekilde duruyordu . " Hayır sen beni bekleme sadece yarına kadar benim seni aramamı bekle olur mu ?" " Olur." Diyip arabadan inip eve doğru yürüdüm . Eve gidip yarın için sabırsızlanıyordum. Çünkü Hüseyin ne yaparsa yapsın asla bana söylemezdi .
ERTESİ GÜN
Sabah uykumdan uyandığımda Hüseyin ' nin gelip gelmediğini kontrol etmek için çalışma.Odasına gidip bakmak için baktığımda. Kapının kilitli olduğu fark etmem pek zaman almadı . O sırada arkamda bir ses duydum bu evin hizmetçilerinden birinin sesiydi ." Hanım efendi misafir odasında bir konuğumuz sizi beklediğini söyledi. " Hemen aşağıya doğru merdivenlerden inip misafir odasında girdiğimde Müstakbel Kardeşim Zeliha gelmişti . Ona hızlıca sarılıp ağlamamak için kendimi zor tutuyordum. Oturup , sohbet etmeye başladık. Sonra birşeyler aklıma geldi Hüseyin son günlerde çok tuhaf bir şeyler yapıyordu . Ben dalıp gittiğimde Zeliha elini yüzüme karşı bir yukarı , bir aşağı salıyor hemde.
" Abla , abla iyi misin? Sen beni duyuyor musun?" Gibi sorular soruyordu bende Zeliha ' ya dönerek ." Zeliha Hüseyin iki gündür bir tuhaf yani sanki bir şey karıştırıyor gibi. " Zeliha endişeli bir bekleyiş sürdürüyordu . Ve o beklemediğim cevap geldi ." Abla acaba eniştem seni aldatıyor olmasın biliyorsun ki erkek olana pek güven olmuyor." " Yok ya Hüseyin yapmaz o bana biliyorsun ki deliler gibi aşık asla yapmaz ." Emin misin böyle erkekler pek güven vermez ? "
" Acaba yapmış mıdır? Dur ben bunu bir arayayım ." Elimi telefona attım , tam arama kısmına girip aradım telefonu açmadı . 6 defa, 60 defa aradım , mesaj gönderdim ona da görüldü yaptı ve bir daha. Bakmadı en sonunda koltuktan dayanamayıp yerimden kalktım böyle olmayacaktı . Zelihaya dönerek ." Ben şirkette gidiyorum sende geliyorsan gel bakalım bu işin aslı neymiş ." O da durup düşünurken. " Tam dur oraya tek başına gitmene izin veremem bu yüzden beraber gidelim olur mu?" "Olur " anlamında başımı salladım tam konuşmanın yarım saat sonra özel araba ' nın içindeydik şirkette vardığımda . Kapı kısmındaki güvenlikler bir türlü geçmemize izin vermiyorlardı . Mecburen laflaramıza aldırış etmeden öylece o yağmurlu havada bekliyorduk . Sonra güvenliğin telefon' nun çaldığını duydum , açıp biri ile konuştuktan sonra bizi içeri aldılar . Zor bela oldu ama artık içerideydik . Bizi asansörlerden 3 . Katta bulunan toplantı salonuna doğru eşlik ettikten hemen. Sonra geri gitmek zorunda kaldıklarını söylediler. Bizde bekledik biri çıktığında kapının hafif açık olduğunu. Fark ettim o zaman kimsecikler yoktu . Zeliha tuvalette gitmişti . Tam kapı kısmindan baktığımda Hüseyin Bey'in o kalın sesini duydum .Tam dikkatli baktığımda bir kadının yanında bulunduğunu da gördüm . Tam o sırada beni isminin geçtiği duyunca tekrar oraya baktım. Hüseyin Bey'in iş arkadaşları beni küçümsüyorlardı. " Ya kanka sen o kız ile gerçekten evlenecek misin ? Buna mecbur musun ? Bak burada onca kız varken ." Bir diğeri kahkahasını bastıramadı."Aynen. Aşiret işi diye hayatını mı harcayacaksın? Böyle güzel, kariyer sahibi kadınlar varken o köy kızını neden seçtin?." Sözleri kulaklarımda çınlıyordu. Gözlerim dolmuştu ama kendimi belli etmemek için .İçeridekiler kahkahalar atıyordu."Ya Hüseyin, sen gerçekten o kızla evlenecek misin? Bak etrafına. Burada senden hoşlanan onlarca kadın var." Kalbim sıkışmaya başlamıştı.Hüseyin uzun süre sustu. İçimden, "Şimdi beni savunacak..." diye geçirdim.Fakat beklediğim sözler gelmedi.Hüseyin hafifçe omuz silkti."Ne yapalım... Bazı şeyler mecburiyet."Sanki dünya başıma yıkılmıştı.Masadakiler gülmeye başladı."Demek gönlünde başkası olsa bile evleneceksin?"Hüseyin derin bir nefes aldı."İnsan her istediğini seçemiyor." Aynı kadın gülümseyerek ona yaklaştı."İstersen daha geç değil." Hüseyin kadına bakıp hafifçe gülümsedi."Belli olmaz." O an kulaklarıma inanamadım.Gözlerim doldu. Dizlerimin bağı çözülmeye başladı.İçeridekiler konuşmaya devam ediyordu."Asmin sana çok bağlı görünüyor."Hüseyin sandalyesine yaslandı. "Bağlı olabilir." "Ya sen?" Hüseyin birkaç saniye sustu. "...Hayat işte." O iki kelime, duyduğum en ağır cümle olmuştu. Artık daha fazla dayanamadım.Sessizce geri çekilmeye başladım.Gözyaşlarım yanaklarımdan durmadan akıyordu.Koridorda koşar adımlarla ilerlerken dalgınlığımdan karşımdan gelen genç bir çalışana çarptım.
Elindeki dosyalar yere saçıldı."Hanımefendi, iyi misiniz?"Ben ise sadece titreyen bir sesle,"Özür... özür dilerim..."diyebildim.O anda arkamdan tanıdığım o kalın ses yankılandı. "Asmin!" Olduğum yerde donup kaldım.Yavaşça arkamı döndüm.Kapının önünde Hüseyin durmuştu.Göz göze geldik.Onun yüzünde ilk kez gerçek bir panik vardı.Ben ise hiçbir şey söylemeden arkamı dönüp koşmaya başladım. "ASMİN!"Merdivenlere doğru yönelmiştim ki arkamdan hızla gelen ayak seslerini duydum.Tam çıkış kapısına yaklaşmıştım ki güçlü bir el bileğimi yakaladı.Bir anda durmak zorunda kaldım.Kolumu kurtarmaya çalıştım."Bırak beni!"Hüseyin tek bir kelime etmiyordu.Yavaşça bana döndürdü kafasını .Ve gözlerimin içine baktı.Ben ise öfke, kırgınlık ve hayal kırıklığıyla ona bakıyordum. "Gördüm..."Sesim titriyordu. "Hepsini gördüm."Hüseyin yine sustu."Demek mecburiyettim öyle mi?"Sessizlik..."Demek 'belli olmaz' dedin."Yine cevap vermedi.Gözlerimden yaşlar durmadan akıyordu."Ben sana bütün kalbimle inanmıştım Hüseyin."Hâlâ tek bir kelime etmiyordu.Kolumu sertçe çekmeye çalıştım."Konuşsana!"Sessizlik... "Neden susuyorsun?"Cevap yoktu. Elimi yumruk yapıp onun göğsüne vurmaya başladım. "Bir şey söyle!" "Neden bana bunu yaptın?" "Bana bak! Her vuruşumda biraz daha ağlıyordum.Hüseyin başını öne eğmişti.Artık dayanamadım. "Ben seni canımdan çok sevdim..." Sesim hıçkırıklarla kesildi. "...Ama sen beni bir mecburiyet olarak gördün."Bunu söyledikten sonra dizlerimin bağı çözüldü.Tam yere yığılacakken Hüseyin beni tuttu.O ana kadar susan Hüseyin, sonunda kısık ama acıyla dolu bir sesle konuşabildi."Asmin..."Derin bir nefes aldı. "Ne olur... bir kez olsun beni dinle."Gözlerinden ilk defa pişmanlık okunuyordu.

(Sen çağırsan karım kaça kaça gelirim!!!😅😅😅)