Görünmez Katil

Herkes "Umay neden böyle?", "Çok kaba!", "Ne kadar da kötü bir kız!", "Çok soğuk, hiç gülümsediğini görmedim.", "Sadece o üç arkadaşı yanındayken gülüyor." gibi bir çok şey derler benim arkamdan. Artık bunlara takmıyorum. Eskiden olsaydı herkes ile aramı düzeltmeye çalışırdım. Ama artık hiçbirinin buna deymeyeceğini öğrendim. Hayat tüm bunları boş vermeyi öğretti. Ne annem var, ne babam. Ben kimsesizim. Sadece beni ben olarak seven üç arkadaşım var. Selin, Kaan ve Mete. Selin hem ev arkadaşım hem en yakın arkadaşım. Kaan hoşlandığım çocuk ama emin değilim sevip sevmediğimden. Görünce çok heyecanlanıyorum. Kalbim çok hızlı atıyor. Mete ile ben çok yakın değilim ama Kaan ile çok yakınlar. Onlar da ev arkadaşı. Çok iyi kalpli bir insan. Hepsi öyle. Ama ben çok kötü bir insanım... Babam yüzünden kötüyüm. Kendi pisliğine beni ben henüz 16 yaşımdayken çekti. Bir daha çıkamadım bu karanlıktan. Ama belki arkadaşlarım beni çekip kurtarır bu karanlıktan. Umarım benim yüzümden bir kişi daha bu karanlıkta kaybolmaz...