Bölüm 3

Enkaz

Ertesi gün okul çıkışı hava değişmişti.Sabahki serinlik yerini ağır bir bulut tabakasına bırakmıştı. Gökyüzü, yağmur yağacakmış gibi değil de bir şey söyleyecekmiş gibi duruyordu.
Çantam omzumda, fakültenin merdivenlerinden yavaş indim. İnsanlar acele ediyordu. Kimisi telefonu kulağında, kimisi kulaklığını takmış, kimisi birine yetişmeye çalışıyordu.
Ben yürüyordum.
Durakta beklerken telefonumu çıkardım.Refleks gibi haberleri açtım.
Parmağım aşağı kaydı.
Bir başlık gözüme çarptı.
“Liman Cinayetinde Yeni Gelişme: Olay Yerine Daha Önce de Gidilmiş.”
Kalbim hafifçe hızlandı.
Tıkladım.

Haberde, olaydan iki gün önce aynı sokakta birinin uzun süre dolaştığı, güvenlik kameralarının kör noktalarından faydalanıldığı yazıyordu. Kamera yoktu ama civardaki marketten alınan bir görüntü vardı. Silik, net olmayan bir figür…

Birinin beklediğini ima ediyordu.
Otobüs geldi ama binmedim.Kenara çekildim.
Metni tekrar okudum.
Beklemek.
Bu kelime zihnimde yankılandı.
Demek ki rastlantı değildi.Demek ki o sokak seçilmişti.
Otobüse son anda bindim. Cam kenarına oturdum.
Şehir akıyordu.Ama benim içimde bir şey durmuyordu.

Bir insan neden bekler?Plan yapmak için mi?Karar vermek için mi?
Eve yaklaştıkça parmaklarım kıpır kıpır oldu. Yazmam gerekiyordu.
Kapıyı açtığımda ev sessizdi.Annem markete gitmiş, Mert henüz gelmemişti.
Ayakkabılarımı bile tam çıkarmadan odama girdim.
Pencereyi açtım.Hava boğuktu. Sokaktan çocuk sesleri geliyordu.
Bilgisayarımı açtım.
Tarayıcı otomatik olarak blog sayfamı getirdi.

Dünkü yazım duruyordu. Altında birkaç küçük görüntülenme sayısı vardı.

Gülümsedim.

Kimse okumuyor işte.

Ama umurumda değildi. Ben yazmak için yazıyordum.

“Yeni gönderi.”

Başlığı yazmadan önce bir an durdum.
Sonra klavyeye dokundum.

Bekleyen Bir Zihin
Bugün haberlere yeni bir cümle eklendi: “Olay yerinde daha önce bulunulmuş.”Bu küçük cümle, her şeyi değiştirir.Çünkü suç, bazen ani bir öfke değil, uzun bir bekleyiştir.Bir insan bir sokakta neden bekler? Sadece geçmek için değil. İzlemek için. Karar vermek için. Kendini ikna etmek için.Beklemek, suçun provasına benzer.Liman’daki sokak seçilmiş. Işığı az, kamerası yok, kaçışı kolay. Bunlar tesadüf değil.Birinin zihninde o gece yaşanmadan önce defalarca oynanmış olabilir.Belki de asıl soru şu:Bir insan bir başkasını öldürmeye karar verdiğinde, artık insan olmaktan ne zaman vazgeçer?Yoksa vazgeçmez de, sadece başka bir şeye mi dönüşür?Biz sonuçları konuşuyoruz. Ama süreç, çok daha sessiz ve tehlikeli.

Sedef.

Yazıyı bitirdiğimde omuzlarım gevşedi.
Ekrana baktım.
Yine bastım:Yayınla.
Sandalyede geriye yaslandım.
Kalbim yavaşladı.
Yazmak, içimdeki gürültüyü susturuyordu.
Pencereye baktım.
Bulutlar ağır ağır ilerliyordu.
Ve ben hâlâ şunu düşünüyordum:
Bir insan bir sokakta bekliyorsa,aslında en çok kendinden kaçıyordur.

Akşam çökerken evin içi yarı karanlıktı.Salonun lambasını yakmamıştık. Perdelerin arasından sızan sokak ışığı koltukların üstüne solgun gölgeler bırakıyordu.

Annem mutfakta sessizce tabakları diziyordu. Ben kanepede oturmuş, pencereden dışarı bakıyordum. Sokakta insanlar eve dönüyor, günün yorgunluğunu omuzlarında taşıyordu.
Kapı kilidinin sesi duyuldu.

Babam gelmişti.

Anahtar yavaşça döndü. Kapı açıldı.
Babam içeri girdiğinde her zamankinden farklıydı. Ceketini askıya asmadı. Ayakkabılarını bile düzgün çıkarmadı. Omuzları düşüktü.

Annem başını kaldırdı.
— Hakan?
Babam cevap vermedi.Salona geçti, koltuğa oturdu. Ellerini dizlerinin üstüne koydu.
Ben yerimden kalktım.
— Baba… hoş geldin.
Başını kaldırdı. Gözleri yorgundu.Sadece başını salladı.
Annem yanına geldi.
— Yemek hazır.
— Sonra, dedi kısık sesle.
Sessizlik oldu.Evin içinde saat tıklıyordu.
Babam nefes verdi.
— Bugün aileyle görüştük.
Annem durdu.
— Kızın ailesi mi?
Babam başını salladı.
— Annesi ayakta duramıyor. Babası konuşamıyor. Evde her şey yarım kalmış gibi.
Ben yutkundum.
Babam devam etti.
— Kızın odasına girdim. Ders notları duruyor. Yatağı toplanmış. Sabah evden çıkmış gibi. Ama bir daha dönmeyecek.
Annemin eli titredi.
— Allah sabır versin…
Babam gözlerini yere indirdi.
— Kadın bana baktı, “Kızım kötü biri değildi değil mi komiser?” dedi.
Sesi biraz çatladı.
— Ne diyeceğimi bilemedim.
Salonda hava ağırlaştı.
Ben sessizce sordum:
— Baba…annesi neden öyle birşey sormuş?
Babam bana baktı.
— BilmiyorumSonra sırtını koltuğa yasladı.
Annem yanına oturdu.
— Kendini fazla yoruyorsun
Babam hafifçe gülümsedi.
— Komiser olmak bunu gerektiriyor.
— Hayır, dedi annem. İnsan da olmalısın
Babam sustu.
Ben dayanamayıp sordum:
— Kız kaç yaşındaydı?
Babam derin bir nefes aldı.
— Yirmi iki
Boğazım düğümlendi.
— Aynı yaştaymışız
Babam başını salladı.
— Evet
Annem gözlerini sildi.
— Mekanı cennet olsun

Salonda daha sonra kimse konuşmadı.
Odam karanlıktı.Sadece sokak lambasının solgun ışığı perdenin arasından süzülüyordu. Tavanda sarı bir çizgi gibi duruyordu.
Yatağa uzanmıştım ama uyumuyordum.Uyku, zihnin sustuğu yerde başlar. Benim zihnimse konuşuyordu.

Babamın sesi kulağımda dönüp duruyordu:
“Kızım kötü biri değildi değil mi komiser?”

Bu cümle takılmıştı içime.
Bir anne, kızını kaybettiğinde neden bunu sorar?

Birinin öldürülmesi, onun “iyi” ya da “kötü” olmasıyla mı ilgiliydi?

Hayır.

Ama insan acı yaşadığında mantıkla değil, korkuyla düşünür.

Yastığın üzerine baktım.

Psikolojide yas, sadece kaybetmek değildir. Aynı zamanda suçluluk üretir. İnsan, sevdiğini kaybettiğinde kendine bir sebep arar.
Bir hata mı yaptım?Onu yeterince koruyamadım mı?Bir şeyleri göremedim mi?

O annenin sorusu aslında katile değil, kendineydi.

“Kızım kötü biri miydi?”

Yani…

Başına geleni hak edecek bir şey yaptı mı?

İnsan beyni felaketle baş edemediğinde, onu mantığa oturtmak ister. Rastgeleliğe tahammül edemez.

Eğer kız “iyi” ise, dünya çok adaletsizdir.Eğer kız “kötü” ise, acı daha katlanılır olur.

Bu yüzden bazı anneler, çocukları öldürüldüğünde bile önce kendini suçlar.
Onu yanlış mı büyüttüm?Yanlış bir yere mi gönderdim?Yanlış birini mi sevdirdim?
O annenin sorusu, kızını savunmak değil sadece…Kendini de kurtarmak isteğiydi.

Tavana baktım.

Bir insanı kaybetmek, sadece bedeni kaybetmek değildir.Onun geleceğini, ihtimallerini, sabahlarını da kaybetmektir.
Babam “odasına girdim” demişti.
Bir odada zaman durur.Defterler, yatak, fotoğraflar… Hepsi sahibini bekler. Ama sahibi gelmez.

O zaman geride kalanlar, sorularla yaşar.
En çok da şu soruyla:
“Neden?”

Ama psikolojide “neden” sorusu çoğu zaman cevap getirmez, sadece yarayı büyütür.

Yorganı biraz daha çektim.
Şunu düşündüm:
Bir insanı öldüren biri, sadece bir bedeni değil, bir ailenin zihnini de parçalar.
Travma, olayda değil, sonrasında başlar.
Anne için hayat ikiye bölünür:Önce ve sonra.

Ve “sonra” hiçbir zaman eskisi gibi olmaz.
Gözlerimi kapadım.

Bir cümle geçti içimden:
İnsan bazen başına geleni değil, başına geleni anlamlandıramamayı kaldıramaz.
O yüzden o anne sordu.
“Kızım kötü biri değildi değil mi?”
Çünkü cevabı ne olursa olsun,acıya bir şekil vermek istiyordu.
Uykuya yaklaşırken son düşündüğüm şey şuydu:
Bu cinayet bir dosya değil.Bir psikolojik enkaz.

~Sevdcy