BÖLÜM 1 — Ardımda Bıraktığım Şehir

Bazı yolculuklar bir şehre gitmekle değil, bir hayata veBazı yolculuklar bir şehre gitmekle değil, bir hayata veda etmekle başlar.
LARA DEMİR
Saat sabahın 05.17’siydi.
Alarmım üçüncü kez çalıyordu ama hâlâ yataktan kalkmamıştım. Aslında uyandığımdan beri tavana bakıyordum. Odamın her köşesi gözümün önündeydi. Pencerenin kenarındaki küçük saksım, masamın üzerindeki dağınık kitaplarım, duvarımdaki fotoğraflar ve yıllardır kullandığım pembe gece lambam…
Bugün gidiyordum.
İzmir’den.
Ailemden.
Alıştığım her şeyden.
Güney Kore’ye, üniversite okumaya gidiyordum.
Hayatım boyunca bunun hayalini kurmuştum. Kore sokaklarında yürümek, üniversiteye gitmek, yeni insanlarla tanışmak… Hepsi benim için kocaman bir hayaldi.
Ama insan hayallerine kavuşmaya yaklaşınca neden bu kadar korkuyordu?
Telefonumu elime alıp saate baktım.
05.18.
“Tamam Lara, kalk artık.”
Yorganı üzerimden attım ve ayağa kalktım. Bavulum yatağımın yanında duruyordu. İçine sığdırabildiğim bütün hayatım oradaydı.
En azından şimdilik.
Banyoya gidip yüzümü yıkadım, saçlarımı taradım ve aynaya baktım.
“Bugün ağlamak yok. Anlaştık mı?”
Kendime ciddi ciddi başımı salladım.
“Kesinlikle ağlamak yok.”
Tam o sırada kapım çalındı.
“Laraaa?”
Annemdi.
“Gel anne!”
Kapı açıldı ve annem elinde bir fincan kahveyle içeri girdi.
“Günaydın kızım.”
“Günaydın anne.”
Annem fincanı masama bıraktı. Sonra bavuluma baktı.
da etmekle başlar.
LARA DEMİR
Saat sabahın 05.17’siydi.
Alarmım üçüncü kez çalıyordu ama hâlâ yataktan kalkmamıştım. Aslında uyandığımdan beri tavana bakıyordum. Odamın her köşesi gözümün önündeydi. Pencerenin kenarındaki küçük saksım, masamın üzerindeki dağınık kitaplarım, duvarımdaki fotoğraflar ve yıllardır kullandığım pembe gece lambam…
Bugün gidiyordum.
İzmir’den.
Ailemden.
Alıştığım her şeyden.
Güney Kore’ye, üniversite okumaya gidiyordum.
Hayatım boyunca bunun hayalini kurmuştum. Kore sokaklarında yürümek, üniversiteye gitmek, yeni insanlarla tanışmak… Hepsi benim için kocaman bir hayaldi.
Ama insan hayallerine kavuşmaya yaklaşınca neden bu kadar korkuyordu?
Telefonumu elime alıp saate baktım.
05.18.
“Tamam Lara, kalk artık.”
Yorganı üzerimden attım ve ayağa kalktım. Bavulum yatağımın yanında duruyordu. İçine sığdırabildiğim bütün hayatım oradaydı.
En azından şimdilik.
Banyoya gidip yüzümü yıkadım, saçlarımı taradım ve aynaya baktım.
“Bugün ağlamak yok. Anlaştık mı?”
Kendime ciddi ciddi başımı salladım.
“Kesinlikle ağlamak yok.”
Tam o sırada kapım çalındı.
“Laraaa?”
Annemdi.
“Gel anne!”
Kapı açıldı ve annem elinde bir fincan kahveyle içeri girdi.
“Günaydın kızım.”
“Günaydın anne.”
Annem fincanı masama bıraktı. Sonra bavuluma baktı.
Her şeyini koydun mu?”
“Evet.”
“Pasaport?”
“Çantamda.”
“Üniversite belgelerin?”
“Onlar da çantamda.”
“Şarj aletin?”
“Anne…”
“Ne?”
“Üçüncü kez soruyorsun.”
Annem hafifçe gülümsedi.
“Ne yapayım? Kızım ilk defa bu kadar uzağa gidiyor.”
Yanıma gelip saçlarımı düzeltti.
O an içimde bir şeylerin düğümlendiğini hissettim.
“Anne, daha havaalanına gitmeden ağlatma beni.”
“Ben ağlamıyorum ki.”
Gözleri dolmuştu.
“Tabii anne, hiç ağlamıyorsun.”
İkimiz de gülmeye çalıştık.
Ama ikimiz de pek başarılı olamadık.
Saat 06.10’da kahvaltı masasına oturmuştuk.
Babam telefonundan uçuş bilgilerimi kontrol ediyordu. Küçük kardeşim Ege ise karşımdaki sandalyede oturmuş, tostumu yemeye çalışıyordu.
“Ege!”
Ne olduğunu anlamış gibi kafasını kaldırdı.
“Ne?”
“O benim tostum.”
“Sen Kore’ye gidiyorsun zaten, orada yersin.”
“Birincisi, Kore’de tostumu sen yiyemeyeceksin. İkincisi, o benim.”
Babam gazeteden başını kaldırmadan konuştu.
“İkiniz de sabah sabah başlamayın.”
Ege sırıttı.
“Ben sadece ablamın yokluğunda ona ait eşyaları değerlendirmeye başladım.”
“Sen benim odama yaklaşma.”
“Geç kaldın. Dün bilgisayarını inceledim.”
“EGE!”
Annem kahkaha attı.
Babam sonunda telefonunu masaya bıraktı.
“Tamam çocuklar. Bugün kavga etmiyoruz. Lara’nın önemli bir günü.”
Ege dudak büktü.
“Zaten şaka yapıyorum.”
Babam bana döndü.
“Kızım, heyecanlı mısın?”
Bir an sustum.
“Çok.”
“Korkuyor musun?”
Bu kez gülümsedim.
“Biraz.”
Babam başını salladı.
“Korkman normal. Ama oraya ne için gittiğini unutma. Kendine bir hayat kurmaya gidiyorsun. Her şeyi ilk günden çözmek zorunda değilsin.”
Başımı salladım.
“Biliyorum baba.”
“Bir sorun olduğunda bizi arayacaksın. Anlaştık mı?”
“Anlaştık.”
Ege hemen araya girdi.
“Ben de arayacağım.”
“Sen neden arıyorsun?”
“Harçlık isteyeceğim.”
“Ege, sen zaten benim harçlığımdan yaşıyorsun!”
Kahvaltı masasında yeniden kahkahalar yükseldi.
Ve o an fark ettim.
En çok özleyeceğim şeylerden biri buydu.
Bu saçma sabahlar.
Saat 08.00.
Havaalanına gitmek için arabaya bindik.
İzmir’in sabah trafiği henüz başlamamıştı. Camdan dışarı bakıyordum. Her zamanki sokaklarımızdan geçiyorduk. Fırının önündeki insanlar, sahile doğru yürüyenler, kahvesini alıp işe yetişmeye çalışanlar…
Hepsi o kadar normaldi ki.
Ama benim için hiçbir şey normal değildi.
Telefonum titredi.
En yakın arkadaşım Zeynep’ten mesaj gelmişti.
Zeynep: KIZ NERDESİN?
Ben: Arabadayım, havaalanına gidiyoruz.
Zeynep: BEN GELİYORUM.
Ben: Ne demek geliyorum?
Zeynep: Seni uğurlamadan göndereceğimi mi sandın?
Gülümseyerek telefonu kapattım.
Zeynep’i de özleyecektim.
Hem de çok.
Havaalanına vardığımızda Zeynep bizi girişte bekliyordu.
Beni görür görmez koşarak yanıma geldi.
“LARAAAA!”
Kollarını boynuma doladı.
“Ya sen gerçekten gidiyorsun!”
“Zeynep, daha uçağa binmedim.”
“Sus, duygusal anımı bozma.”
Güldüm ve ona sarıldım.
Bir süre öyle kaldık.
Sonra geri çekilip yüzüme baktı.
“Bak, orada kendine dikkat ediyorsun. Tanımadığın insanlara hemen güvenmiyorsun. Yemek yemeyi unutma. Beni aramadan uyumuyorsun.”
“Başka emrin var mı?”
“Var. Koreli birini bulursan önce bana gösteriyorsun.”
“ZEYNEP!”
Kahkaha attı.
“Ne var? Arkadaşının mutluluğunu düşünüyorum.”
“Sen önce kendi hayatını düzene sok.”
“Benim hayatım gayet düzenli.”
“Geçen hafta markette kayboldun.”
“MARKET ÇOK BÜYÜKTÜ!”
Gülmekten karnım ağrımıştı.
Ama anons sesini duyduğumuzda yüzümdeki gülümseme yavaşça kayboldu.
Uçağa biniş işlemleri başlıyordu.
İşte o an gerçekten gidiyordum.
Annem bana sarıldı.
“Canım kızım… Kendine çok dikkat et.”
“Sen de anne.”
Babam beni kollarının arasına aldı.
“Seninle gurur duyuyorum.”
Gözlerimi kapattım.
“Teşekkür ederim baba.”
Ege yanıma geldi.
“Abla.”
“Efendim?”
“Bilgisayarını unutma.”
“Ege!”
Güldü ve bana sarıldı.
Son olarak Zeynep’e baktım.
“Seninle her gün konuşacağım.”
“Her gün mü?”
“Her gün.”
“İyi. Yoksa İzmir’e gelip seni bulurum.”
Bir kez daha sarıldık.
Sonra bavulumu aldım.
Arkamı dönüp onlara baktım.
Annem ağlıyordu.
Babam gülümsüyordu ama gözlerinin dolduğunu görebiliyordum.
Ege ise el sallıyordu.
Ben de el salladım.
Ve yürümeye başladım.
Her adımda biraz daha uzaklaşıyordum.
İzmir’den.
Evden.
Onlardan.
Ama hayallerime doğru ilerliyordum.
Uçağa bindiğimde pencere kenarındaki koltuğuma oturdum.
Emniyet kemerimi bağladım.
Telefonumu uçak moduna aldım.
Dışarı baktım.
Bir süre sonra uçak hareket etmeye başladı.
İzmir yavaş yavaş geride kalırken gözlerim doldu.
Kendi kendime fısıldadım.
“Başlıyoruz Lara…”
Uçuş uzun sürmüştü.
Bir ara uyumuş, bir ara film izlemiş, bir ara da Zeynep’in gönderdiği saçma videoları tekrar tekrar izlemiştim.
Sonunda pilotun anonsunu duydum.
Seul’e inmek üzereydik.
Kalbim hızlandı.
Camdan dışarı baktım.
Bulutların arasından şehir görünmeye başlamıştı.
Güney Kore.
Gerçekten gelmiştim.
Uçak piste indiğinde telefonumu açtım.
Annemden mesaj vardı.
Annem: İndin mi kızım? Merak ediyoruz.
Ben: İndim anne. Her şey yolunda. Sizi çok seviyorum.
Babam: Kendine dikkat et kızım. Seni seviyoruz.
Ege: ABLA BANA HEDİYE AL.
Gülerek başımı iki yana salladım.
Daha ülkeye yeni gelmiştim ve kardeşim hediye peşindeydi.
Pasaport işlemlerimi tamamladıktan sonra bavulumu aldım ve havaalanının çıkışına doğru yürüdüm.
İlk hissettiğim şey kalabalıktı.
Herkes bir yerlere yetişmeye çalışıyordu. Korece konuşmalar, anonslar, valiz sesleri…
Bir an durup etrafıma baktım.
“Tamam,” diye mırıldandım. “Şimdi ne yapıyoruz?”
Telefonumdan ulaşım bilgilerime baktım.
Önce kalacağım goshiwon’a gitmem gerekiyordu.
Bavulumu çekerek dışarı çıktım.
Hava İzmir’e göre daha serindi. Derin bir nefes aldım.
Yeni bir ülkedeydim.
Yeni bir şehirdeydim.
Ve kimse beni tanımıyordu.
Bu düşünce hem özgürleştirici hem de biraz ürkütücüydü.
Goshiwon’a ulaştığımda saat akşamüstüne yaklaşmıştı.
Bina dışarıdan oldukça mütevazı görünüyordu. İçeri girdiğimde görevliyle konuşup rezervasyonumu gösterdim.
Odamın anahtarını aldıktan sonra dar koridordan ilerledim.
Kapıyı açtım.
Oda küçüktü.
Gerçekten küçüktü.
Yatağım, çalışma masam, küçük dolabım ve banyom vardı.
Bir süre kapının önünde öylece durdum.
“İşte evimiz Lara.”
Bavulumu yere bıraktım.
Yatağın üzerine oturdum.
Odamın sessizliği bir anda üzerime çöktü.
İzmir’deki odam geldi aklıma.
Annemin mutfaktan seslenişi…
Ege’nin kapımı çalması…
Babamın televizyonun karşısında oturması…
Bir anda gözlerim doldu.
Telefonumu elime alıp annemi görüntülü aradım.
Annem hemen açtı.
“Kızım!”
“Anne…”
“Nasıl? Odanı gördün mü?”
Gülümsemeye çalıştım.
“Gördüm. Küçük ama güzel.”
“Yemek yedin mi?”
“Anne, daha yeni geldim.”
“Yani yemedin.”
Güldüm.
“Yemedim.”
“Önce bir şeyler ye. Sonra yerleşirsin.”
“Tamam.”
Biraz daha konuştuk.
Sonra telefonu kapattım.
Derin bir nefes aldım.
Ağlamayı bırakıp ayağa kalktım.
“Tamam Lara Demir. Yeni hayatına hoş geldin.”
Akşam olduğunda dışarı çıkmaya karar verdim.
Yakınlarda bir market buldum. Birkaç atıştırmalık ve içecek aldım.
Sokaklarda yürürken etrafımı inceliyordum.
Her şey bana yabancıydı ama aynı zamanda çok güzeldi.
Küçük restoranlar, ışıklı tabelalar, insanların konuşmaları…
Bir köşede durup telefonumla fotoğraf çektim.
Zeynep’e gönderdim.
Ben: İLK SEUL FOTOĞRAFIM.
Zeynep: AĞLIYORUM ŞU AN.
Ben: Daha dün görüşmedik mi?
Zeynep: OLSUN.
Gülerek telefonumu cebime koydum.
Bir süre daha yürüdükten sonra goshiwon’a geri döndüm.
Yatağıma uzandım.
Yarın yeni hayatımın ilk gerçek günüydü.
Üniversiteme gidecektim.
Yeni insanlarla tanışacaktım.
Belki arkadaş edinecektim.
Belki de hayatımın en güzel anıları burada birikecekti.
Gözlerimi kapatmadan önce son kez telefonuma baktım.
Annemden yeni bir mesaj gelmişti.
Annem: İyi geceler güzel kızım. Seni çok seviyoruz. Her şeyin güzel olsun.
Mesajı okuyup gülümsedim.
Ben: İyi geceler anne. Ben de sizi çok seviyorum.
Telefonumu komodine bıraktım.
Ve gözlerimi kapattım.
O gece henüz hiçbir şeyden haberim yoktu.
Tanışacağım insanlardan…
Yaşayacağım tartışmalardan…
Kahkahalardan…
Gözyaşlarından…
Ve hayatıma girecek o sinir bozucu çocuktan…
Henüz hiçbir şeyden haberim yoktu.
Ama bir şeyden emindim.
Hayatım artık eskisi gibi olmayacaktı.