1. Bölüm -ilk İz

O günün diğer günlerden hiçbir farkı yoktu. Sıradan bir buluşmaya gidiyor, sıradan bir gün geçireceğimi düşünüyordum. Oysa bazı karşılaşmaların ne zaman iz bırakacağını insan önceden bilemiyordu.
Eylül’ün beni aramasıyla uykumdan uyandım. Telefonu açar açmaz, daha gözlerimi bile tam açamamışken seslendim.
“Efendim knk?”
“Kalk, hazırlan! Seninle dörtlü date yapacağız.”
Bir an ne diyeceğimi bilemedim. Dörtlü date de nereden çıkmıştı şimdi?
İlişkim yeni bitmişti ve zaten bir süredir pek de güzel gitmiyordu. Belki de kafamı dağıtmak için iyi bir fırsattı. Çok düşünmeden kabul ettim.
“Tamam, hazırlanıyorum.”
“Bize gel, beraber hazırlanalım.”
“Tamam knk, geliyorum.”
Evlerimizin arası yalnızca bir dakikaydı. Hemen makyaj malzemelerimi hazırladım, evden çıktım ve Eylül’ü aradım.
“Kapıdayım.”
Kapıyı açınca doğruca odasına geçtim. Çantamı bir kenara bıraktım ve merakla ona döndüm.
“Dörtlü date de nereden çıktı Eylül?”
Eylül, sanki çok normal bir şey anlatıyormuş gibi konuşmaya başladı.
“Knk, sana bahsettiğim çocuk var ya… Enes’in arkadaşı. Siz dün ayrılınca ben de arkadaşını getireyim, dörtlü date yapalım dedim. Hem kafan dağılır.”
“İyi bari,” dedim. “Saat kaçta buluşacağız?”
“İkide.”
Daha iki saatimiz vardı. Makyaj malzemelerimizi çıkardık ve hazırlanmaya başladık. Ben bir yandan makyaj yapıyor, bir yandan da video çekiyordum. Sonradan izlerim, anı kalır diye düşünmüştüm.
İçimde hafif bir heyecan da vardı. Sonuçta kiminle tanışacağımı bile bilmiyordum. Bir yandan da kendi kendime soruyordum: Daha yeni ayrılmışken böyle bir buluşmaya gitmek gerçekten iyi bir fikir miydi?
“Eylül, sence ne giysem?”
Eylül üzerimdeki kıyafetlere baktı.
“Kot pantolon ve tişört seç. Bunlar güzel olur sana, hem de abartı değil.”
“Sen üstündekilerle mi geleceksin?” diye sordum.
“Evet.”
Ben zaten giyinip gelmiştim. Biz makyajımızı yaparken Eylül de saçlarıyla uğraşıyordu. Tam o sırada telefonu çaldı. Arayan çocuktu; yani Yaman.
Eylül telefonu açtı. Konuşmalarını duyabiliyordum.
“Geldik, ne zaman gelirsiniz?” diye sorduğunu duydum.
“Geliyoruz, beş dakikaya,” diyerek telefonu kapattı.
“Eylül, hadi biraz hızlı olalım. Beklemesinler,” dedim.
Saçını da hallettikten sonra evden çıktık.
Bir parkta buluşacaktık. Yanlarına vardığımızda ben yalnızca kısa bir şekilde,
“Merhaba,” dedim.
Sonra oturdum.
Söylediğime karşılık verildi mi, verilmedi mi, açıkçası hatırlamıyorum. Çünkü o an yüzlerine bile doğru düzgün bakamamıştım. Telefonuma gömülmeyi tercih ettim.
Eylül ve Yaman kendi aralarında konuşuyorlardı. Ben ise yanımdaki çocukla tek kelime bile konuşmuyordum. Üstelik o da benimle konuşmak için herhangi bir çaba göstermiyordu. Merhaba dememe karşılık bile vermemişti.
Küstah işte, diye geçirdim içimden.
Bir süre sonra Eylül çocuğun adını sordu.
“Karan.”
İsmini ilk kez o an duydum.
Ama dönüp yüzüne bakamadım. O kadar utanmıştım ki başımı kaldırmak bile zor geliyordu. Bir de ya düşündüğüm gibi biri değilse diye aklımdan geçirmiştim. Bu yüzden merak etsem de yüzüne bakmamayı tercih ettim.
Bir süre sonra Yaman’ın sesini duydum.
“Haftaya da buluşalım, okey oynarız.”
Duymamış gibi yaptım. Konuşmaya dahil olmak istemiyordum. Eylül ise hemen beni de konuşmaya kattı.
“Olur. Duru, bak haftaya okeye gidiyoruz.”
“Ben okey oynamayı bilmiyorum ki,” dedim.
Eylül, yanımda oturan Karan’a döndü.
“Karan, sen öğretirsin değil mi Duru’ya?”
“Öğretirim.”
İşte o an ilk kez sesini duydum.
Eylül hemen bana döndü.
“Duydun mu Duru? Öğretirim dedi sana.”
Cevap vermek yerine yalnızca başımı salladım.
Bir süre sonra Yaman, Karan’ı yanına alarak biraz uzaklaştı. Bir şeyler konuştular. Eylül de fırsat bulmuş gibi yanıma yaklaştı.
“Neden konuşmuyorsun? Çocuk çok yakışıklı. Sürekli sana bakıp duruyor. Konuşsana.”
“Ne konuşacağım Eylül? O konuşsun benimle,” dedim.
Eylül’ün söylediğine pek anlam verememiştim. Sürekli bana baktığını söylüyordu ama ben doğru düzgün başımı bile kaldırmamıştım.
Biraz sonra Karan ve Yaman tekrar yanımıza geldi. Bir süre daha oturduk. Sonra Eylül ve Yaman bir anda masadan kalkıp uzaklaştılar.
Bir baktım, Karan’la baş başa kalmışız.
Ama yine ne o konuştu ne de ben.
O bana bakmadığı sırada ben ona baktım. Dışarıdan bakınca normal biriydi. En azından düşündüğüm gibi çirkin değildi. Bir ara onun da bana baktığını fark ettim. Hatta bakışları biraz uzun sürdü.
Belki benim de ona baktığımı görüp göz göze gelince bir sohbet başlatmayı düşünmüştü. Ya da ben öyle yorumlamıştım. Çünkü ikimiz de konuşmak için bir adım atmıyorduk.
Aramızdaki sessizlik devam ederken Eylül ve Yaman yeniden yanımıza geldi.
“Hadi Duru, biz AVM’ye geçelim,” dedi Eylül.
Ben de hiç beklemeden ayağa kalktım. Açıkçası orada daha fazla oturup ne yapacağımı bilemiyordum.
Eylül’le birlikte alışveriş merkezine geçtik. Biraz dolaştıktan sonra eve döndük.
Yolda Eylül dayanamadı.
“Neden konuşmadın Karan’la?”
“Utandım. Ayrıca o da benimle konuşmadı ki Eylül,” dedim.
“Ya ama çocuk sürekli sana bakıyordu.”
Ne diyeceğimi bilemedim. Sonuçta ben de onun bana baktığını görmüştüm ama bu, konuşmak istediği anlamına mı geliyordu, bilmiyordum.
Bir süre sonra aklıma başka bir şey geldi.
“Yaman’a söylesene Instagram’ını atsınlar. İstek atayım. En azından konuşarak kafamı dağıtırım.”
Eylül hemen Yaman’a yazdı. Bir süre sonra Instagram hesabı bana gönderildi.
Ben de hiç beklemeden takip isteği attım.
Akşam oldu. Eylül’le birlikte dizi izliyorduk. O gece onlarda kalacaktım. Zaman geçiyor, biz dizimizi izlemeye devam ediyorduk.
Saat gece yarısına yaklaşmıştı.
Telefonumu elime aldım ve Instagram’a girdim.
Hâlâ kabul etmemişti.
Bir süre ekrana baktım. Belki görmemiştir, belki sonra kabul eder diye düşündüm. Ama beklemek de sinirimi bozmaya başlamıştı.
Sonunda dayanamadım. Mesaj kısmına girdim ve Karan’a yazdım:
“Onaylamayı düşünüyor musun, yoksa isteği sileyim mi?”
Mesajı gönderdikten sonra telefonu elimden bıraktım.
O an tek istediğim, neden isteğimi kabul etmediğini öğrenmekti.
Henüz bilmiyordum; bu, Karan’a atacağım son mesaj olmayacaktı.