Şüpheli Sesizlik

İKİNCİ BÖLÜM

Lara ertesi sabah gözlerini açtığında aklına ilk gelen şey önceki gündü. Babası, annesi ve evin içindeki o garip sessizlik…

Bir türlü anlam veremiyordu. Dün evde yaşananlarda bir tuhaflık vardı ama ne olduğunu çözemiyordu.

Telefonunu eline aldığında saatin 09.11 olduğunu gördü. Bildirimlerine baktığında Kerem'den bir mesaj geldiğini fark etti.

Kerem: Günaydın güzelim.

Lara: Günaydın.

Lara mesajı gönderdikten sonra yataktan kalktı. Üzerini değiştirdi ve odasından çıkmak üzereyken telefonuna yeniden bir mesaj geldi.

Kerem: Bugün müsait misin?

Lara mesaja birkaç saniye boş boş baktıktan sonra cevap yazdı.

Lara: Bilmiyorum ama müsait olursam yazarım.

Kerem: Tamam, görüşürüz.

Lara: Görüşürüz.

Lara telefonunu bırakıp odasından çıktı. Merdivenlerden aşağı indiğinde annesinin mutfakta, babasının ise yemek masasında oturduğunu gördü.

Murat her zamankinden farklıydı. Ne kahvesinden içiyor ne de gazetesini açıyordu. Öylece masada oturuyordu.

Selin de mutfaktan çıkıp masaya oturdu. Bir süre sessiz kaldıktan sonra dayanamayarak sordu:

“Siz iyi misiniz?”

Selin önce kocasına birkaç saniye baktı. Lara da gözlerini babasına çevirdi.

Murat başını kaldırıp kızına baktı.

“Kahvaltınızı yapın.”

Lara daha fazla üstelemedi. Sessizce kahvaltısını yaptıktan sonra odasına çıktı.

Tam Duru'ya mesaj yazacakken telefonuna yeniden bir bildirim geldi. Kerem yazmıştı.

Kerem: Güzelim, müsait misin?

Lara: Evet, müsaitim.

Kerem: Tamam o zaman, 14.30'da alıyorum seni.

Lara: Tamamm

Lara hızlıca hazırlanmaya başladı. Üzerini değiştirdi, saçlarını düzeltti ve evden çıktı.

Kerem onu bekliyordu. Lara yanına gittiğinde Kerem gülümseyerek konuştu.

“Selam güzelim.”

“Selam.”

Lara, Kerem'in yüzüne dikkatlice baktı.

“İyi misin?”

Kerem soruya şaşırmış gibi baktı.

“İyiyim. Sen iyi misin?”

Lara bir an duraksadı.

“Bilmiyorum.”

Kerem'in yüzündeki gülümseme biraz soldu. Lara onun moralinin bozulduğunu fark edince gülümsemeye çalıştı.

“Ee, nereye gideceğiz?”

Kerem hemen kendini toparladı ve gülümseyerek cevap verdi.

“Süüprriiiz.”

Lara da ona karşılık gülümsedi. Ardından arabaya bindiler ve yola çıktılar.

Bir süre sonra sahile geldiler.

Lara etrafına bakındı.

“Ee, niye geldik buraya?”

Kerem arabadan indi ve ona döndü.

“Gel benimle.”

Lara merakla peşinden gitti. Birlikte sahildeki bir dondurmacıya girdiler.

Lara içeri girer girmez mutlu oldu. Sabah yaşananları bir süreliğine unutmuştu.

“Dondurma mı yiyeceğiz?” diye sordu gülerek.

Kerem de gülümsedi.

“Gel içeri.”

Lara içeri girdiğinde karşısında Duru'yu gördü. Duru da onu fark etmişti. Bir anda koşarak yanına geldi.

“Laraamm! Hoş geldin dondurmacıma!”

Lara şaşkınlıkla etrafına baktı.

“Burası senin mi?”

Duru gülümseyerek başını salladı.

“Evet!”

Lara hiç beklemeden Duru'ya sımsıkı sarıldı.

“Hayırlı olsun bir taneeemm!”

Ardından Kerem'e döndü.

“Sen bana haber vermesen hiç haberim olmicak! Benim nasıl haberim olmaz?”

Duru ikisini gülerek izledi. Sonra ellerini birbirine vurdu.

“Ee, dondurmalarımdan yemeyecek misiniz?”

Lara gülümseyerek cevap verdi.

“Tabii ki de yiyecezzz!”

Üçü birlikte masalardan birine oturdu.

“Ee, nasıl alırsınız? Çift dondurması mı, yoksa ayrı ayrı mı?”

Kerem hiç düşünmeden cevap verdi.

“Çift alalım.”

Duru kaşlarını kaldırıp ikisine baktı.

“Hemen geliyor güzeller güzeli çiftimize!”

Duru uzaklaşınca Lara ile Kerem baş başa kaldı. Kerem, Lara'nın elini tuttu. Lara da ona gülümsedi.

Bir süre sonra Duru elinde iki dondurmayla geri döndü. Dondurmaları masaya bıraktı.

“Alın bakalım! Bu size, bu da sap olan bana.”

Ardından iç çekerek kendi yerine oturdu.

Lara ile Kerem birbirlerine bakıp gülmeye başladılar.

Duru ikisine şaşkınlıkla baktı.

“Ne gülüyorsunuz ya?”

Lara daha çok güldü. Bir süre üçü birlikte şakalaştı ve sohbet etti.

Zamanın nasıl geçtiğini anlamamışlardı.

Bir süre sonra Kerem telefonunu çıkarıp saate baktı. Saat 16.00 olmuştu.

Lara'ya döndü.

“Gidelim mi?”

Lara başını salladı.

“Olur"

Lara ayağa kalktıktan sonra Duru'ya döndü

“Akşam bize gelsene.”

Duru bir an duraksadı. Yüzündeki gülümseme kayboldu.

“Bugün olmaz.”

Sesinden morali bozuk olduğu anlaşılıyordu.

Lara hiçbir şey söylemedi. Çünkü Duru'nun neden böyle olduğunu biliyordu. Onu zorlamak istemiyordu.

Duru'yla vedalaştıktan sonra arabaya doğru yürüdüler.

Kerem bir anda Lara'ya döndü.

“Güzelim?”

Lara ona bakarken ne yapacağını anlayamadan Kerem onu kucağına aldı ve denize doğru yürüyerek suya bıraktı.

Lara şaşkınlıkla suyun içinden doğruldu.

“Kerem!”

Kerem gülerek suya girdi. Lara da ona su sıçratmaya başladı. Bir süre birbirleriyle şakalaştılar.

Kerem bir anda Lara'nın belinden tutarak onu kendine çekti ve öptü. Lara da karşılık verdi.

Bir süre sonra birbirlerinden ayrıldılar. Kerem gülümseyerek alnını Lara'nın alnına yasladı. Ardından dudaklarına kısa bir öpücük bıraktı.

“Sana gittikçe daha çok hayran kalıyorum, Lara,” dedi.

Lara gülümsedi. Bir süre daha suyun içinde vakit geçirdiler.

Hava geç olmaya başlayınca toparlanıp eve dönmeye karar verdiler.

---

Laranın anlatımıyla;

Eve geldiğimde her yerim ıslanmıştı. Üzerimi değiştirip duş almak için banyoya gitmeye hazırlandım.

Tam o sırada telefonumdan bir bildirim sesi geldi.

Telefonumu elime alıp ekrana baktım. Tanımadığım bir numaradan mesaj gelmişti.

Mesajı açtım.

Bilinmeyen Numara: Şu an yaanlatımıyla;)

Şaşkınlıkla ekrana baktım. Numara tanıdık değildi. Birkaç saniye düşündüm ama sonra birinin şaka yaptığını varsayıp telefonu kapattım.

Tam banyoya girecekken telefonumdan bir bildirim sesi daha geldi.

Bir mesaj daha…

Ve ikinci mesaj geldi.