I

𝑹𝑨𝑽𝑬𝑵𝑯𝑨𝑳𝑳
Eldoria Krallığı
17.10.1489

Bazı krallıkların sınırları haritalarla çizilirdi. Bazılarınınki ise dökülen kanlarla.
Veyr Krallığı, ikinci türdendi.
Kuzeydeki dağlardan güneydeki karanlık ormanlara kadar uzanan bu topraklarda insanlar, vampirler ve büyücüler yüzyıllardır aynı gökyüzünün altında yaşıyordu. Ancak hiçbiri birbirine eşit değildi.
Krallığın yasaları insan krallarının değil, gecenin hükümdarlarının sözüyle yazılırdı. Köylerdeki halk, geceleri kapılarını kilitler, pencerelerine demir haçlar asar ve güneşin doğmasını beklerdi.
Vampirler için güneş yalnızca bir zaman dilimiydi.
İnsanlar içinse hayatta kalmanın tek güvencesi.
Ben, Isolde Mireya Aveline, o güne kadar dünyanın yalnızca küçük bir bölümünü tanımıştım. Çocukluğumun geçtiği taş ev, annemin kuruttuğu yabani çiçekler, babamın eski kitaplarla dolu çalışma odası ve kış aylarında penceremize vuran yağmur...
Bunların hepsi bana ait olan şeylerdi.
Ta ki bir sabaha kadar.
O sabah, artık hiçbir şeyin bana ait olmadığını öğrendim.
___________________________________________
YOLCULUK
At arabasının tekerlekleri çamurlu yolda ilerlerken bileklerimdeki soğuk demirin sesini duyabiliyordum.
Karşımdaki küçük pencereden dışarı baktım. Günlerdir aynı manzarayı görüyordum: kurumuş ağaçlar, sisle kaplanmış tepeler ve birbirinden uzak küçük yerleşim yerleri.
Arabada benimle birlikte üç kişi daha vardı.
İkisi, Veyr Krallığı'nın askerleriydi. Üçüncüsü ise benden birkaç yaş büyük görünen, sessiz bir kadındı. Üzerinde gri bir elbise vardı. Gözlerini hiç kaldırmıyor, ellerini dizlerinin üzerinde birleştirerek oturuyordu.
Kimse konuşmuyordu.
Askerlerden biri kemerindeki kılıcı düzeltti.
"Birazdan varırız."
Sözlerinin bana mı yoksa yanındaki askere mi söylendiğini anlayamadım.
"Burası başkent mi?" diye sordum.
Adam bana baktı. Önce yüzümü, sonra bileklerimdeki zinciri süzdü.
"Hayır. Başkente giden yol."
"Peki saray?"
Bu defa hafifçe güldü.
"Ravenhall mı? Oraya giden herkes geri dönmez, kızım."
Başımı yeniden pencereye çevirdim.
Bu sözü daha önce de duymuştum.
Ravenhall.
Veyr hanedanının evi. Üç yüz yıldan fazla süredir ayakta duran, krallığın en büyük ve en eski sarayı.
Orada yaşayan hükümdarın adını herkes biliyordu.
Lucien Alaric de Veyr.
Gecenin Efendisi.
Hakkında anlatılan hikâyeler birbirinden farklıydı. Kimileri onun merhametsiz olduğunu, kimileri ise yüzlerce yıldır hiç yaşlanmadığını söylüyordu. Bazıları, hükümdarın bir insanın gözlerine baktığında onun bütün yalanlarını anlayabildiğine inanıyordu.
Ben hiçbirine inanmak istemiyordum.
Çünkü bir insanın nasıl göründüğü, onun kim olduğunu göstermezdi.
Bunu çok küçük yaşta öğrenmiştim.
Arabacı dizginleri çektiğinde içerideki herkes hafifçe öne savruldu.
"İndik!"
Kapı açıldı.
İlk hissettiğim şey soğuktu.
Ardından başımı kaldırdım.
Ve Ravenhall'ı gördüm.

KARA SARAY
Saray, uzaktan göründüğünden çok daha büyüktü.
Siyah taşlardan yapılmış yüksek duvarlar, birbirine bağlanan kuleler ve sivri kemerli pencereler... Ana girişin iki yanında duran mermer heykellerin yüzleri o kadar gerçekçiydi ki bir an nefes aldıklarını düşündüm.
Kapının üzerinde gümüşten yapılmış bir arma vardı.
Kanatlarını açmış siyah bir kuzgun, pençelerinin arasında bir taç taşıyordu.
Altında eski Veyr dilinde yazılmış bir cümle bulunuyordu.
Yazıyı okuyamıyordum.
"Burada dikilip neye bakıyorsun?"
Sesin geldiği tarafa döndüm.
Karşımda, uzun boylu, gri saçlı bir kadın duruyordu. Üzerinde yüksek yakalı, koyu lacivert bir elbise vardı. Belinde gümüş bir anahtar demeti taşıyordu.
Bakışları önce yüzümde, ardından ellerimde durdu.
"Sen Isolde olmalısın."
"Evet, hanımefendi."
"Lady Odette Voss. Bu sarayın baş hizmetçisiyim."
Hafifçe başımı eğdim.
"Memnun oldum, Lady Odette."
"Burada kimsenin memnun olup olmaması önemli değildir. Önemli olan verilen işi zamanında yapmasıdır."
Sesi sakindi ama tartışmaya yer bırakmıyordu.
Yanındaki askerlere döndü.
"Belgeleri verin."
Askerlerden biri deri bir dosya uzattı. Odette dosyayı açıp içindeki kâğıtlara göz gezdirdi.
"Isolde Mireya Aveline. Yirmi bir yaşında. Aurelion sınırındaki Bellgrave köyünden. Ailenin borcu nedeniyle kraliyet hizmetine devredilmiş."
Son cümleyi duyduğumda çenemi sıktım.
Ailemin borcu.
Sanki yıllarca çalışmış, yaşamış, sevmiş olduğum her şey birkaç satırdan ibaretti.
Odette dosyayı kapattı.
"Burada sana verilen görevleri yerine getireceksin. Odana izinsiz kimseyi almayacaksın. Lordun bulunduğu bölümlerde izinsiz dolaşmayacaksın. Kraliyet ailesinin üyeleriyle gereksiz konuşmayacaksın."
"Anladım."
"Anlamanı umarım."
Ardından arkasını döndü.
"Peşimden gel."
Sarayın kapıları açıldığında içeriden yükselen sıcak hava yüzüme çarptı. Büyük giriş salonunda tavana kadar uzanan sütunlar, duvarlarda asılı portreler ve sayısız şamdan vardı.
Tavan o kadar yüksekti ki yukarıdaki işlemeleri seçmekte zorlanıyordum.
Zeminde siyah ve beyaz mermer taşlar kullanılmıştı. Ortada kırmızı bir halı uzanıyordu.
Salonun sonunda, geniş bir merdiven ikiye ayrılarak üst katlara çıkıyordu.
Her şey kusursuzdu.
Ama bu kusursuzluğun içinde tuhaf bir sessizlik vardı.
Sanki saray yaşayan insanlara değil, onların gölgelerine aitti.

HİZMETÇİLER
Odette beni doğu kanadındaki uzun bir koridordan geçirdi.
Burada sarayın diğer bölümlerinden farklı olarak daha küçük odalar, çamaşırhaneler ve hizmetçi mutfakları bulunuyordu.
Bir odanın önünde durdu.
"Burası senin odan."
Kapıyı açtı.
İçeride küçük bir yatak, ahşap bir masa, tek sandalyeli bir köşe ve dar bir pencere vardı. Duvarlar taşla kaplıydı. Yatağın üzerinde beyaz çarşaflar, yanında ise koyu gri bir battaniye duruyordu.
Oda küçüktü ama temizdi.
"Diğer hizmetçilerle aynı katta kalacaksın. Kıyafetlerin birazdan getirilecek."
"Teşekkür ederim."
Odette anahtarları masaya bıraktı.
"Teşekkürlerini işini düzgün yaparak gösterirsin."
Kapıya yöneldiği sırada yeniden seslendim.
"Hanımefendi?"
Durdu.
"Efendim?"
"Burada ne iş yapacağım?"
Bana kısa bir süre baktı.
"Şimdilik yemek salonunda ve doğu kanadında görevlendirileceksin. Gerektiğinde diğer bölümlere de gönderilirsin."
"Anladım."
"Bir şey daha, Isolde."
"Evet?"
"Lord Lucien'in karşısına çıkmamaya çalış."
Kaşlarımı hafifçe çattım.
"Neden?"
Odette'in yüzünde ilk defa farklı bir ifade belirdi.
Yorgunluk.
"Çünkü Majesteleri, meraklı insanlardan hoşlanmaz."
Kapıyı arkasından kapattı.
Birkaç saniye boyunca yerimden kıpırdamadım.
Sonra yatağın kenarına oturdum.
Pencereden dışarı baktığımda sarayın arkasında uzanan bahçeyi gördüm. Ağaçların dalları neredeyse çıplaktı. Ortadaki mermer çeşmenin suyu donmuştu.
Burada ne kadar kalacağımı bilmiyordum.
Bir ay mı?
Bir yıl mı?
Yoksa hayatımın geri kalanını mı?
Elimi bileğimdeki metal izlere götürdüm.
Bir gün özgür olacaktım.
Bunu kendime defalarca söyledim.
Bir gün.
Aradan yaklaşık bir saat geçtiğinde kapım çalındı.
"Girebilir miyim?"
"Evet."
İçeri, kızıl kahverengi saçlarını ensesinde toplamış genç bir kadın girdi. Kollarında katlanmış kıyafetler taşıyordu.
"Sen yeni gelen kızsın, değil mi?"
"Evet. Isolde."
"Ben Elowen. Burada iki yıldır çalışıyorum."
Kıyafetleri yatağın üzerine bıraktı.
"Bunlar senin. Elbiseyi değiştirmelisin. Akşam yemeği hazırlıkları başlayacak."
Kıyafetleri inceledim. Koyu gri, uzun kollu, yakası beyaz dantelli bir elbiseydi. Bel kısmında ince bir kumaş kemer bulunuyordu.
"Teşekkür ederim."
Elowen odanın etrafına baktı.
"İlk defa mı böyle büyük bir saraya geliyorsun?"
"Evet."
"Belli oluyor."
Gülümsedi.
"Alışırsın. İlk günlerde herkes biraz kayboluyor."
"Sen de kayboldun mu?"
"Üç kere. Birinde kendimi muhafızların silah odasında buldum."
İstemeden gülümsedim.
Elowen bunu fark edince yatağın kenarına oturdu.
"Bir tavsiye vereyim mi?"
"Tabii."
"Bu sarayda duyduğun her şeye inanma. Ama gördüğün şeyleri de hemen unutma."
Sözleri beklediğimden daha ciddiydi.
"Neden?"
Elowen bir süre kapıya baktı.
"Çünkü burada herkes bir şey saklıyor."

GECENİN HÜKÜMDARI
Akşam saatleri yaklaştığında sarayın büyük salonunda hazırlıklar başlamıştı.
Uzun yemek masalarına gümüş tabaklar yerleştiriliyor, kristal kadehler parlatılıyor, duvarlardaki şamdanlar yakılıyordu.
Benim görevim, büyük yemek salonundaki masanın hazırlanmasına yardım etmekti.
Elowen yanımda duruyordu.
"Bunları buraya koy. Kadehlerin ağız kısmına dokunma."
Başımı salladım.
Salonun diğer ucunda birkaç soylu konuşuyordu. Hepsinin kıyafetleri birbirinden gösterişliydi. Kadınlar koyu renkli uzun elbiseler, erkekler işlemeli ceketler ve gümüş broşlar takmıştı.
"Bunlar kim?" diye fısıldadım.
Elowen gözlerini kaldırmadan cevap verdi.
"Kraliyet konseyinden bazı üyeler. Sağ taraftaki Lord Armand. Yanındaki kadın Lady Vivienne Ashbourne."
Vivienne'in üzerinde koyu bordo, uzun kuyruklu bir elbise vardı. Siyah saçları özenle toplanmış, boynuna büyük bir yakut kolye takılmıştı.
Oldukça güzel görünüyordu.
"Peki o?" diye sordum.
Salonun diğer tarafındaki genç adamı işaret ettim.
"Lucius de Veyr. Lordun kardeşi."
Tam o sırada salonun kapıları açıldı.
Konuşmalar kesildi.
Şövalyeler aynı anda dikleşti. Hizmetçiler başlarını eğdi. Konsey üyeleri konuşmalarına son verdi.
Elowen koluma hafifçe dokundu.
"Başını eğ."
Nedenini sormadım.
Önce merdivenlerden gelen ayak seslerini duydum.
Ardından herkesin neden sustuğunu anladım.
Lucien de Veyr salona girmişti.
Üzerinde siyah, yüksek yakalı bir ceket vardı. Kumaşın kenarları gümüş ipliklerle işlenmişti. Omuzlarından aşağı uzanan koyu renkli bir pelerin taşıyordu.
Uzun siyah saçları omuzlarına dökülüyordu.
Yüzü sakindi.
Ne bir gülümseme ne de öfke belirtisi vardı.
Arkasında iki şövalye yürüyordu. Biraz gerisinde ise açık renk saçlı, zarif görünümlü bir adam bulunuyordu.
Sebastian Crowe.
Lucien'in kişisel uşağı.
Hükümdar salonun ortasına geldiğinde herkes başını biraz daha eğdi.
"Majesteleri."
Konsey üyelerinden biri öne çıktı.
Lucien yalnızca hafifçe başını salladı.
"Lord Armand."
Sesi beklediğimden daha sakindi.
Fakat içinde öyle bir soğukluk vardı ki insan, konuşurken yanlış bir kelime kullanmaktan korkardı.
"Toplantı için bütün belgeler hazırlandı mı?"
"Evet, Majesteleri."
"Güzel."
Lucien masanın başındaki yerine ilerledi.
O sırada elimdeki gümüş tepsiyi masaya bırakmaya çalışıyordum.
Fakat Elowen'in bana verdiği talimatları düşünürken bir an için yanlış tarafa yöneldim.
Tepsinin kenarı masaya çarptı.
Çıkan ses salonda yankılandı.
Bir anda her şey sustu.
Elim havada kaldı.
Elowen gözlerini kapattı.
Başımı kaldırmamam gerektiğini biliyordum.
Fakat bir çift gözün üzerimde olduğunu hissediyordum.
"Sen."
Ses sakindi.
Ama salondaki herkesin duyabileceği kadar belirgindi.
Elowen hafifçe kolumu çekti.
"Majesteleri size sesleniyor," diye fısıldadı.
Yavaşça döndüm.
Lucien bana bakıyordu.
İlk defa göz göze geldik.
Onun gözleri karanlık bir gecenin içindeki soğuk ışık gibiydi. Yüzünde herhangi bir ifade yoktu.
"Adın nedir?"
Boğazımı temizledim.
"Isolde, Majesteleri."
"Soyadın?"
Bir an duraksadım.
"Aveline."
Lucien'in bakışları birkaç saniyeliğine değişti.
Çok küçük bir hareketti.
Belki de yanılmıştım.
"Aveline mi?"
"Evet, Majesteleri."
Arkasında duran Sebastian, hükümdara doğru hafifçe eğildi.
Lucien gözlerini benden ayırmadan sordu:
"Buraya ne zaman getirildin?"
"Bu sabah."
"Kim görevlendirdi?"
"Lady Odette, Majesteleri."
Bir sessizlik oldu.
Ardından Lucien bakışlarını tepsime çevirdi.
"Bir daha dikkatli ol."
"Emredersiniz."
"Devam et."
Başımı eğdim.
Elowen kolumdan tutarak beni masanın diğer ucuna götürdü.
Oraya vardığımızda neredeyse nefes almayı unutmuştum.
"Ne yaptın sen?" diye fısıldadı.
"Tepsi masaya çarptı."
"Bunu ben de gördüm."
"Özür diledim."
Elowen bana inanamayarak baktı.
"Isolde, seninle konuştu."
"Evet?"
"Majesteleri genellikle hizmetçilerin adını bile sormaz."
Bunu duyduğumda bir an durdum.
Sonra omuz silktim.
"Belki de yalnızca tepsiyi düşürmemden hoşlanmamıştır."
Elowen cevap vermedi.
Fakat salonun diğer ucunda Sebastian Crowe, hükümdarına doğru eğilerek alçak sesle konuşuyordu.
"Yeni hizmetçi, Majesteleri."
Lucien önündeki belgeye baktı.
"Bunu görebiliyorum."
"Adını öğrenmişsiniz."
Hükümdar kalemini masaya bıraktı.
"Bir hizmetçinin adını öğrenmek için özel bir sebebim olması gerekmez, Sebastian."
"Şüphesiz."
Lucien gözlerini kaldırdı.
Sebastian hafifçe başını eğerek sustu.

BİR SOYADIN AĞIRLIĞI
Yemek salonundaki görevim sona erdiğinde gece çoktan ilerlemişti.
Diğer hizmetçiler tabakları topluyor, bazıları şamdanları söndürüyor, bazıları da gümüş eşyaları mutfağa taşıyordu.
Ben de son kadehleri toplamak için masanın çevresinde dolaşıyordum.
Bir kadehin yanında küçük, katlanmış bir kâğıt gördüm.
Üzerinde kırmızı bir mühür vardı.
Elime aldığımda mührün üzerindeki şekli fark ettim.
Siyah bir kuzgun.
Aynı şekil sarayın giriş kapısında da vardı.
Kâğıdın üzerinde yalnızca birkaç kelime yazıyordu.
Sub luna, sanguis meminit.
Latinceydi.
Anlamını bilmiyordum.
"Onu bırak."
Arkamdan gelen sesle irkildim.
Döndüğümde Sebastian Crowe'u gördüm.
Yüzünde hafif bir tebessüm vardı ama gözleri ciddi görünüyordu.
"Özür dilerim. Yerde buldum."
Sebastian kâğıdı elimden aldı.
"Bu sarayda yerde bulunan her şey sana ait değildir, küçük hanım."
"Anladım."
Kâğıdı ceketinin iç cebine yerleştirdi.
"Yeni misin?"
"Evet. Bu sabah geldim."
"Öyleyse sana bir tavsiye: Merakını biraz kontrol et."
Bu sözleri söylerken gülümsüyordu.
"Burada merak, insana pahalıya mal olabilir."
"Bunu herkes söylüyor."
Sebastian kaşını kaldırdı.
"Demek herkesin tavsiyesini dinlemiyorsun."
Cevap vermedim.
Sebastian bir an yüzüme baktı.
Sonra başını hafifçe eğerek uzaklaştı.
Onun ardından baktım.
Sarayda herkesin neden bu kadar gizemli konuştuğunu anlamaya başlamıştım.

GECE YARISI
Odama döndüğümde koridorlar neredeyse tamamen sessizdi.
Elowen çoktan uyumuştu.
Elbisemi değiştirdim, saçlarımı çözdüm ve pencerenin önüne oturdum.
Dışarıda hafif bir yağmur başlamıştı.
Sarayın bahçesinde, siyah ağaçların arasında bir şey hareket ettiğini gördüm. Önce bir insan sandım. Sonra bunun büyük bir kuzgun olduğunu fark ettim.
Kuş, pencerenin karşısındaki taş korkuluğa kondu.
Birkaç saniye boyunca bana baktı.
Ardından kanatlarını açarak karanlığa karıştı.
Masamın üzerindeki küçük çantamı açtım.
İçinden annemin bana verdiği eski gümüş kolyeyi çıkardım.
Kolyenin üzerinde küçük bir çiçek motifi vardı. Annem bunun ailemizin eski bir hatırası olduğunu söylemişti.
Parmaklarımla kolyenin kenarını okşadım.
Annemin son sözleri aklıma geldi.
"Bir gün sana ait olan şeyleri senden almaya çalışacaklar, Isolde. O gün geldiğinde kim olduğunu unutma."
O zamanlar ne demek istediğini anlayamamıştım.
Şimdi de anlayamıyordum.
Kolyeyi boynuma taktım.
Yatağa uzanırken koridordan gelen ayak seslerini duydum.
Yavaş.
Düzenli.
Sonra durdular.
Kapımın hemen önünde.
Nefesimi tuttum.
Bir süre hiçbir ses gelmedi.
Ardından ayak sesleri yeniden duyuldu ve uzaklaştı.
Yorganı üzerime çektim.
Ravenhall'ın ilk gecesi henüz bitmemişti.

LORDUN ÇALIŞMA ODASI
Aynı saatlerde, sarayın kuzey kanadında başka bir hayat devam ediyordu.
Lucien de Veyr, çalışma odasındaki büyük masanın arkasında oturuyordu.
Önünde krallığın sınırlarına ait haritalar, mühürlenmiş mektuplar ve eski anlaşmalar bulunuyordu.
Şöminenin içindeki ateş sessizce yanıyordu.
Sebastian kapının önünde durdu.
"Majesteleri?"
"Gir."
Sebastian içeri girdi ve elindeki dosyayı masaya bıraktı.
"Bugünkü hizmetli kayıtlarını getirdim."
Lucien belgeleri gözden geçirmeye başladı.
"Yeni gelenler?"
"Üç kişi. İkisi mutfak bölümünde, biri doğu kanadında görevlendirildi."
Lucien bir sayfayı çevirdi.
"Isolde Aveline."
Sebastian başını hafifçe eğdi.
"Evet."
"Dosyasını gördüm."
"Bir sorun mu var?"
Lucien cevap vermedi.
Bir süre kâğıda baktı.
"Ailesinin kayıtları eksik."
Sebastian masaya yaklaştı.
"Eski köy kayıtları mı?"
"Yalnızca eski kayıtlar değil. Aveline soyadına ait bazı belgeler kraliyet arşivinden silinmiş."
Sebastian'ın yüzündeki tebessüm kayboldu.
"Bu ilginç."
"İlginç değil. Şüpheli."
Lucien dosyayı kapattı.
"Kael'e söyle. Aurelion sınırındaki kayıtlar yeniden incelensin."
"Emredersiniz."
Sebastian kapıya yöneldi.
Tam çıkacakken durdu.
"Bir şey daha, Majesteleri."
"Ne?"
"Yeni hizmetçi bugün sizinle konuştu."
Lucien başını kaldırmadı.
"Fark ettim."
"Çoğu insan sizinle göz göze gelmeye cesaret edemez."
"Bununla ilgilenmiyorum."
Sebastian hafifçe gülümsedi.
"Elbette."
Lucien bakışlarını ona çevirdi.
"Bir şey söyleyeceksen söyle."
"Yalnızca merak ettim. Isolde Aveline hakkında araştırma yapılmasını istemenizin sebebi soyadı mı, yoksa kendisi mi?"
Odadaki sessizlik bir anda ağırlaştı.
Lucien sandalyesine yaslandı.
"Sebastian."
"Majesteleri?"
"Bazen fazla konuşuyorsun."
Sebastian başını eğdi.
"Özür dilerim."
"Çık."
Kapı kapandığında Lucien yeniden dosyaya baktı.
Aveline.
Bu soyadı ona bir şey hatırlatıyordu.
Yüzyıllar önce, cadı meclisinin arşivlerinde gördüğü bir aile mührü.
Eski bir kehanetin altında yer alan isim.
Parmaklarını dosyanın üzerinde gezdirdi.
Sonra şöminenin yanındaki eski kitaplığa baktı.
En üst rafta, siyah deri kaplı bir kitap duruyordu.
Üzerinde gümüş harflerle tek bir kelime yazılıydı:
SANGUINIS.
Lucien ayağa kalktı.
Kitabı raftan aldı.
Sayfalarını açtı.
Yüzyıllardır kimsenin dokunmadığı bir bölümde, solmuş mürekkebin arasından bir cümle hâlâ okunabiliyordu.
"Kuzgunun gölgesi altında doğan, unutulmuş kanı yeniden uyandıracaktır."
Lucien'in yüzündeki ifade değişmedi.
Kitabı kapattı.
"Bu mümkün değil," diye mırıldandı.
Fakat kitabı yerine koymadı.

SABAHIN İLK IŞIKLARI
Ertesi sabah uyandığımda odanın içi soğuktu.
Pencereden içeri giren soluk ışık, taş duvarların üzerinde belli belirsiz bir gölge oluşturuyordu.
Yüzümü yıkadım, saçlarımı taradım ve hizmetçi elbisemi giydim.
Koridora çıktığımda Elowen'i merdivenlerin başında buldum.
"Günaydın."
"Günaydın. Umarım iyi uyumuşsundur."
"Fena değildi."
Elowen bana dikkatlice baktı.
"Bugün biraz farklı bir görevimiz var."
"Nedir?"
"Kraliyet konuklarının kahvaltısı hazırlanacak. Batı salonunda."
"Ben de mi?"
"Evet. Lady Odette özellikle seni istedi."
Nedenini sormadım.
Birlikte merdivenlerden aşağı indik.
Tam koridorun köşesini dönerken iki şövalyenin konuştuğunu duydum.
"Lord bugün konsey toplantısını erkene almış."
"Lucius da katılacak mı?"
"Katılacak. Dün gece kuzey kanadında bir tartışma yaşandığını duydum."
"Dikkatli konuş. Duvarların bile kulağı var."
Elowen beni kolumdan çekti.
"Dinleme."
"Yalnızca konuşuyorlardı."
"Burada yalnızca konuşmak bile bazen sorun olabilir."
Başımı salladım.
Batı salonuna vardığımızda büyük pencerelerin perdeleri açılmıştı.
Masanın üzerinde taze ekmekler, meyveler, peynirler ve gümüş sürahiler vardı.
Görevime başladım.
Bir süre sonra salonun kapısında hareketlilik oldu.
Önce Kael Draven içeri girdi. Ardından Sebastian.
Ve son olarak Lucien.
Bu defa üzerinde siyah bir gömlek ve gümüş düğmeli uzun bir ceket vardı.
Elinde birkaç belge taşıyordu.
Masaya yaklaşırken Sebastian'a bir şey söyledi.
Sonra bakışları salonda dolaştı.
Beni gördü.
Yalnızca kısa bir an.
Ardından belgelerini masaya bıraktı.
"Başlayabiliriz."
Konsey üyeleri yerlerine oturdu.
Ben başımı eğerek geri çekildim.
Fakat masadan uzaklaşırken Lucien'in sesini duydum.
"Isolde."
Olduğum yerde durdum.
Yavaşça döndüm.
"Buyurun, Majesteleri?"
Lucien elindeki kâğıdı masaya bıraktı.
"Bugün öğleden sonra doğu kanadındaki eski arşiv odası temizlenecek."
"Emredersiniz."
"Sen de orada olacaksın."
"Peki, Majesteleri."
"Tek başına gitme. Lady Odette sana eşlik edecek."
"Anladım."
Birkaç saniye daha bana baktı.
Sonra önündeki belgeye döndü.
"Gidebilirsin."
Salondan çıktığımda Elowen beni kapının yanında bekliyordu.
"Ne istedi?"
"Eski arşiv odasını temizlememi."
Elowen'in yüzü değişti.
"Eski arşiv mi?"
"Evet."
Bir süre sessiz kaldı.
"Orası yıllardır kapalı."
"Neden?"
Elowen cevap vermeden önce arkasına baktı.
Sonra sesini alçalttı.
"Çünkü orada kraliyet ailesinin kimsenin bilmesini istemediği şeyler saklanıyor."
Ona baktım.
"Peki neden beni gönderiyorlar?"
Elowen omuzlarını hafifçe kaldırdı.
"Bilmiyorum, Isolde."
Sonra elimi tuttu.
"Ama sana bir şey söyleyeceğim."
"Ne?"
"Eğer orada eski bir kitap bulursan... Sakın açma."
Kaşlarımı çattım.
"Bir kitabın ne zararı olabilir?"
Elowen cevap vermedi.
Yalnızca koridorun sonuna baktı.
Ben de bakışlarımı o yöne çevirdim.
Duvarın üzerinde büyük bir portre asılıydı.
Portrede, siyah saçlı genç bir kadın bulunuyordu. Boynunda benimkine benzeyen gümüş bir kolye taşıyordu.
Altındaki küçük plakada tek bir isim yazılıydı:
MIREYA DE AURELION.
Nefesim kesildi.
Çünkü bu, annemin adıydı.
Portreye biraz daha yaklaştım.
Kadının yüzü anneme o kadar benziyordu ki bir an kendi çocukluğumu hatırladım.
"Isolde?"
Elowen'in sesi uzaktan geliyormuş gibi duyuldu.
Parmaklarımı kolyemin üzerine götürdüm.
Annem bana ailesinin geçmişi hakkında neredeyse hiçbir şey anlatmamıştı.
Peki, onun portresi neden Veyr Krallığı'nın sarayındaydı?
Ve neden Lucien de Veyr, benim soyadımı duyduğunda bir anlığına susmuştu?
O sabah Ravenhall'a yalnızca bir hizmetçi olarak geldiğimi düşünüyordum.
Henüz bilmiyordum.
Bu sarayda benden saklanan şeylerin, geçmişimin en karanlık parçası olduğunu.
Ve gecenin hükümdarı, benim kim olduğumu benden önce öğrenmişti.