GÖLGE KAPISI

Bölüm 1 – Kapının Fısıltısı

Yağmur, Artem Koleji’nin pencerelerine vuran binlerce küçük parmak gibi tıkırdıyordu.
Şevval, yeni okulunun yatakhanesinde uyuyamıyordu.
Her şey fazlasıyla sessizdi; hatta sessizlik bile sanki nefes alıyordu.

Rüzgâr, koridordaki eski lambayı salladı.
Işık bir anlık titredi, sonra tamamen söndü.
Şevval yatağından kalktı.
Nedensiz bir dürtüyle pencereden dışarı baktı: okulun taş duvarlarının ardında, sisin içinde loş bir ışık yanıp sönüyordu — bodrum katından.

Kapısını sessizce aralayıp dışarı çıktı.
Koridor uzun, duvarlar griydi.
Ayak sesleri yankılanmasın diye terliklerini çıkardı.
Merdivenlerden indi, alt katlara doğru yürüdü.
Hava her basamakta biraz daha soğudu.

Bodrum kapısına vardığında “GİRİLMEZ” tabelası neredeyse silinmişti.
Kapıyı itti — paslı menteşeler inledi.
İçerisi karanlıktı ama duvarlardaki kırık tüplerin arasında bir ışık sızıyordu.
Işık nefes alıyormuş gibi titreşiyordu.
Yaklaştı.

Ve orada… gördü.
Duvarın ortasında, metal plakalarla kapatılmış gibi duran bir şekil vardı.
Ama dikkatli bakınca anladı: o bir kapıydı.
Üzerinde kan kırmızısı bir üçgen ve onun içine oyulmuş daire sembolü.
Taş duvarın üzerindeki çizgiler sanki damar gibi atıyordu.

Bir fısıltı duydu:

> “Gel…”

Şevval geri çekildi, kalbi göğsüne vuruyordu.
Tam o anda bir ses geldi — yukarıdan.
Zil çalmıştı.
Sanki okul, birden uyanmıştı.
Şevval arkasına bakmadan koştu.

Koridorlardan geçerken bir kapı aralık kaldı: öğretmenler odası.
İçeriden birinin telefonda konuştuğunu duydu.
Ses alçaktı, kelimeler neredeyse fısıltıydı.

> “Gölge.”

Zil bir kez daha çaldı.
Camlar titredi, ses kesildi.
Kapı aralandığında içeride kimse yoktu.
Sadece boş bir sandalye… ve yerde dökülmüş kahve.

Şevval sessizce geri çekildi.
Artık emin olduğu bir şey vardı:
Bu okulda, Artem Koleji adının ardında başka bir şey gizleniyordu.
Bir gölge.
Ve o gölge, onu çağırıyordu.