Şiir

Feryat

Başı önünde ellerinin arasında
oturuyordu bir kenarda
Gidip soramazdım neden böylesin diye
Gidip bakamazdım o güzel çehresine

Omuzları titriyordu
Üzmüşlerdi belli ki
Ağlatmışlardı o güzel gözlerini
Kim üzmüştü ki onu bu kadar ?

Kime değer vermişti ki o bu kadar?
Kaldırdı kafasını usulca
Derin bir nefes verdi hıçkırıklar arasında
Baktı o mahzun bakışlarıyla etrafa

Gözlerimiz çarpıştı kalabalıkta
Yüzüne baktım usulca
Yakalamıştı beni ruhumdan
Gözlerinde hapis tutuyordu adeta

Bilmezdi belki adını her gece andığımı,
Bilmezdi gözlerini ezberlediğimi.
Her satırda ondan yakındığımı
Duyamazdı o çığlık çığlığa feryatlarımı

Ne acıdır değil mi sevmek?
Bir insanın kalbinde yer bulamadan.
Kendi kalbinde ona koca bir yer vermek.