Bölüm 4

Elif motosiklet sola kırıldığı anda yolun bittiğini sandı. Önlerinde uzanan dar patika, sanki orada hiç devam etmeyecekmiş gibi aniden karanlık çalıların içine gömülüyordu. O an içini kaplayan bu his yabancı değildi; çocukluğundan beri zihninin bir köşesinde duran, dedesinin bir gün ona gösterdiği ama asla gitmediği o yolun hatırasıydı bu. O zamanlar ana yoldan hiç sapmazlardı, her gelişlerinde aynı güvenli rotayı izlerlerdi ve Elif defalarca “Orası nereye gidiyor?” diye sorduğunda dedesi sadece uzaktaki çalıları işaret eder, “Bilmiyorum” derdi. “Neden?” diye ısrar ettiğinde ise verdiği cevap basitti: “Çünkü hiç gitmedim.” Elif o yaşta bunun bir eksiklik olduğunu düşünmüştü, bilmediğin bir yolu göstermenin ne anlamı olabilirdi ki? Ama dedesi gülümseyerek, “Bir gün bildiğin bütün yollar kapanırsa diye” dediğinde, o cümle zihninin bir köşesine kazınmıştı. Şimdi ise gerçekten bütün yollar kapanmış gibiydi.Motosiklet taşlı zeminde sarsılarak ilerlerken patika giderek daralıyor, çalılar iki yandan üzerlerine kapanıyordu. Dilan’ın yüzüne çarpan dallar her seferinde onu irkiltse de asıl korku arkalarından gelen sesti; motorların uğultusu giderek netleşiyor, sanki karanlığın içinden onlara doğru yaklaşıyordu. Dilan birkaç kez arkasına bakıp
“Bizi görüyorlar mı?” diye sorduğunda Elif her seferinde “Bilmiyorum” demekle yetindi, çünkü aslında o da bilmiyordu ama daha kötüsü, bilmek istemiyordu.
“Sesleri yaklaşıyor” dedi Dilan, sesi titreyerek.
“Arkana bakma” dedi Elif sertçe, ama kendi sesi de düşündüğünden daha kırılgandı.
“Ya yetişirlerse?” sorusu havada asılı kaldığında Elif cevap vermedi; çünkü o ihtimalin zihninde çoktan yer ettiğini inkâr edemiyordu.Patika yükseldikçe motor zorlanmaya başladı, her taş geçişinde sanki biraz daha pes edecekmiş gibi titriyordu. Bir kayanın üzerinden geçerken ön teker aniden havalandı, Dilan refleksle sepetin kenarına yapıştı. “Yavaş!” diye bağırdı ama Elif dişlerini sıkarak “Yavaş gidersek yakalanırız” dedi. Bu cümle ikisini de aynı anda daha da gerdi, çünkü hız artık bir kaçış değil, bir hayatta kalma refleksine dönüşmüştü.
Bir süre sonra yol yeniden düzleştiğinde ay ışığı çalıların arasından kırılarak düşüyor, Elif sadece birkaç metre önünü görebiliyordu. Tam o anda motosiklet sert bir sarsıntıyla durdu; arka teker derin bir çukura saplanmıştı ve motor bir anda susmuştu.Sessizlik, o an her şeyden daha ağırdı. Uzaktan gelen bağırışlar bile bu sessizliğin içinde boğuk bir yankıya dönüşüyordu. Dilan fısıldayarak “Çalıştır” dediğinde Elif kontağı çevirdi ama motor tepki vermedi. Bir kez daha denedi, yine olmadı. Dilan’ın nefesi hızlanmıştı, “Geliyorlar…” dediğinde sesindeki panik artık saklanamazdı. Elif hiç vakit kaybetmeden motosikletten indi, “İn” dedi kısa ve keskin bir sesle. İkisi birlikte arka tekeri kontrol ettiklerinde çamurun içine neredeyse yarısına kadar gömüldüğünü gördüler. Elif gidonu sıkıca tutarak “İteceğiz” dedi. İlk deneme başarısız oldu, motosiklet yerinden bile kıpırdamadı. İkincide teker biraz yükseldi, üçüncüde ise çamur etrafa sıçrayarak motor nihayet kurtuldu. Elif hemen marşa bastı ve bu kez motor çalıştı.Tam yeniden yola çıkacakları sırada patikanın girişinde fener ışıkları belirdi. Dilan korkuyla “Bizi gördüler mi?” diye sordu, Elif başını iki yana salladı, “Henüz değil” dedi ama sesi bile buna tam inanmıyordu. Gazı sonuna kadar açtı ve motosiklet yeniden hareket etti. Fakat yol artık daha da tehlikeliydi; bir taraf uçurum, diğer taraf keskin kayalıklarla çevriliydi.
Dilan artık konuşmuyordu, ama bu sessizlik korkudan değil, düşünmekten kaçmaktı. Bir süre sonra sessizliği o bozdu.
“Elif abla… ben doğru mu yaptım?” Elif birkaç saniye cevap vermedi, gözünü yoldan ayırmadan “Bilmiyorum” dedi. Dilan şaşırmıştı, çünkü herkes ona ne yapması gerektiğini söylemişti ama Elif ilk kez bir cevap vermiyordu.
“Ben söylemeyeceğim” dedi Elif, Dilan’ın sorusuna karşılık.
“Pişman olursam?” diye sordu Dilan. “Olabilirsin” dedi Elif, bu kez hiç yumuşamadan.
“Beni geri götürür müsün?” sorusu geldiğinde Elif hiç duraksamadı: “Hayır.”
“Neden?” diye sordu Dilan. Elif’in cevabı netti:
“Çünkü seni geri götürürsem bu kararı bir daha asla veremezsin.”
Yaklaşık yarım saat sonra arkalarındaki sesler tamamen kaybolmuştu ama bu kez önlerinde yeni bir belirsizlik vardı. Yol ikiye ayrılıyordu ve ne bir tabela ne bir iz ne de dedesinin anlattığı herhangi bir işaret vardı. Elif motosikleti durdurdu, ay ışığında iki patikaya baktı ve ilk kez gerçekten kaybolduklarını hissetti. Dilan yanına gelip
“Ne oldu?” diye sorduğunda Elif
“Yolu bilmiyorum” dedi. Dilan
“Köye geri mi dönelim?” dediğinde Elif istemsizce güldü, bu o geceki ilk gerçek gülümsemesiydi.
“Oraya dönersek bütün bunları neden yaptık?” dedi. Dilan da hafifçe gülümsedi, ikisi de yorgundu, korkuyordu ama ilk kez aynı taraftaydılar. Elif diz çöküp toprağı inceledi; bir patikada eski lastik izleri vardı, diğerinde ise yalnızca hayvan izleri.
“Bu” dedi Elif,
“motor izleri.” Ve o yolu seçtiler.Motosiklet yeniden hareket ettiğinde bu kez yol daha düzgündü. Yaklaşık on dakika sonra uzakta zayıf bir ışık belirdi. Dilan nefesini tutarak “Ev mi?” diye sordu. Elif dikkatle baktı ve başını salladı: “Hayır… sokak lambası.” Kasaba oradaydı. Gerçekten oradaydı. İkisi de aynı anda derin bir nefes verdi. Tam o sırada Elif’in cebindeki telefon titredi. Ekranda tek bir isim vardı: Emir. Telefon çalmaya devam ederken Dilan ekrana baktı ve
“Açacak mısın?” diye sordu. Elif telefonu eline aldı, parmağı cevap tuşunun üzerinde asılı kaldı. Yedi yıldır ilk kez gerçekten kendi hayatına dair bir kararın eşiğindeydi. Telefon hâlâ çalıyordu.