Gizli aşk

GİZLİ AŞK
Sevda ve Emre'nin Hikâyesi
3. Bölüm — Birbirini Aramak
Günler geçtikçe Sevda ve Emre birbirlerine alışmıştı. Artık sabahları bahçeye çıktıklarında ilk yaptıkları şey birbirlerini aramak oluyordu.
Bir gün Sevda bahçeye çıktı ama Emre orada değildi. Bankın boş olduğunu görünce içinde tarif edemediği bir eksiklik hissetti.
Akşamüstü Emre geldi.
“Bugün seni göremedim,” dedi Sevda.
Emre gözlerini ona çevirdi.
“Ben de seni göremedim. Ailemin yanına gitmiştik.”
Sevda başını salladı. O gün ilk kez birinin yokluğunu bu kadar fark ettiğini anladı.
4. Bölüm — Küçük Bir Söz
Emre, Sevda'ya bir söz verdi.
“Ne olursa olsun arkadaşlığımızı unutmayacağım.”
Sevda da ona söz verdi.
“Ben de unutmayacağım.”
İkisi de bu sözün yıllar sonra ne kadar önemli olacağını bilmiyordu.
5. Bölüm — Defterin Sayfaları
Sevda, Emre'nin verdiği deftere her akşam bir şeyler yazıyordu.
Bir gün şöyle yazdı:
Bugün Emre'yle uzun uzun konuştuk. Onun yanındayken kendimi daha rahat hissediyorum. Umarım hiç değişmeyiz.
Ertesi gün defterini Emre'ye gösterdi.
Emre yazıyı okudu ve gülümsedi.
“Bunu sakla. Yıllar sonra tekrar okuyacağız.”
6. Bölüm — İlk Ayrılık
Bir sabah Emre, ailesinin başka bir yere taşınacağını söyledi.
Sevda önce ne diyeceğini bilemedi.
“Bir daha görüşemeyecek miyiz?”
“Bilmiyorum. Ama seni unutmayacağım.”
Sevda'nın gözleri doldu. İlk defa bir ayrılığın ne kadar zor olabileceğini anlıyordu.
7. Bölüm — Son Gün
Emre'nin taşınacağı gün geldi.
Sevda bahçedeki bankta onu bekliyordu. Emre yanına oturdu ve küçük bir kâğıt uzattı.
Kâğıtta şu yazıyordu:
Bir gün yeniden karşılaşacağız.
Sevda kâğıdı defterinin arasına koydu.
İkisi de vedalaşmak istemiyordu. Fakat o gün yolları ayrıldı.
8. Bölüm — Uzun Bir Sessizlik
Aradan aylar geçti.
Sevda bazen eski bahçeye gidiyor, birlikte oturdukları banka bakıyordu.
Emre'nin nerede olduğunu bilmiyordu.
Defterini açıp eski yazıları okuyor, o günleri hatırlıyordu.
Emre de yeni mahallesinde eski arkadaşını düşünüyordu.
9. Bölüm — Yıllar Sonra
Yıllar geçti. Çocukluk günleri geride kaldı.
Sevda artık eskiye göre daha büyümüş, kendi düşünceleri ve hayalleri olan bir genç olmuştu.
Bir gün annesiyle birlikte eski mahallelerine uğradılar.
Sevda bahçeye baktı.
O bank hâlâ oradaydı.
10. Bölüm — Tanıdık Bir Ses
Sevda bahçeden geçerken arkasından bir ses duydu.
“Sevda?”
Olduğu yerde durdu.
Bu sesi tanıyordu.
Yavaşça arkasını döndü.
Karşısında Emre vardı.
İkisi de birkaç saniye konuşamadı.
Emre sonunda sessizliği bozdu:
“Beni hatırladın mı?”
Sevda'nın cevabı gecikmedi.
“Hiç unutmadım.”
11. Bölüm — Yeniden Başlayan Hikâye
Emre, Sevda'nın yanına geldi.
“Çok zaman geçti.”
“Evet. Seni son gördüğüm günü hâlâ hatırlıyorum.”
Emre başını eğdi.
“Ben de o günü unutmadım.”
Bir süre geçmişten konuştular. Eski evlerden, bahçeden ve küçük defterden…
Emre defteri hatırladığında Sevda onu hâlâ sakladığını söyledi.
Emre şaşırdı.
“Gerçekten sakladın mı?”
“Verdiğin bir şeyi neden atayım?”
12. Bölüm — Değişen Zaman
Birbirlerini yeniden tanımaya başladılar.
Çocukluk anıları aynıydı ama artık düşünceleri farklıydı.
Sevda, Emre'nin büyüdüğünü fark ediyordu. Emre de Sevda'nın artık çocukken tanıdığı küçük kız olmadığını görüyordu.
İkisi de birbirini yeniden keşfetmek istiyordu.
13. Bölüm — İlk Mesaj
Emre, o akşam Sevda'ya mesaj attı.
“Bugün seni görmek güzeldi.”
Sevda uzun süre ekrana baktı.
Sonunda cevap verdi:
“Benim için de güzeldi.”
Emre tekrar yazdı:
“Yarın konuşabilir miyiz?”
Sevda'nın cevabı kısa oldu:
“Elbette.”
14. Bölüm — Geçmişin İzleri
Ertesi gün uzun uzun konuştular.
Sevda çocukken yazdığı defteri getirmişti.
Emre sayfaları tek tek inceledi.
Kendi verdiği sözün yazılı olduğu sayfaya geldiğinde durdu.
“Bunu gerçekten hatırlamışsın.”
Sevda başını salladı.
“Bazı şeyler unutulmuyor.”
15. Bölüm — Yeni Bir Duygu
Sevda artık Emre'yle konuşacağı zamanları bekliyordu.
Bu duygu çocukluk arkadaşlığından farklıydı.
Emre'nin düşüncelerini, hayallerini ve gününün nasıl geçtiğini merak ediyordu.
Emre de Sevda'yla konuşmayı önemsiyordu.
Fakat ikisi de hislerini henüz dile getirmiyordu.
16. Bölüm — Birlikte Yürümek
Bir gün mahallede birlikte yürüdüler.
Emre, Sevda'ya çocukluklarında gittikleri eski sokağı gösterdi.
“Burada bir gün saatlerce oturmuştuk.”
Sevda hatırladı.
“Sen bana defter vermiştin.”
“Demek hâlâ aklında.”
“Bazı anılar insanın içinde kalıyor.”
Emre bu söz üzerine bir süre sustu.
17. Bölüm — Söylenmeyenler
Emre, Sevda'ya karşı hislerinin değiştiğini fark etmeye başlamıştı.
Onunla konuşmak, onu dinlemek ve yanında olmak istiyordu.
Sevda da aynı duyguları yaşıyordu.
Ancak ikisi de arkadaşlıklarının zarar görmesinden korkuyordu.
Bu nedenle kalplerinden geçenleri saklamayı seçtiler.
18. Bölüm — Zeynep'in Fark Ettiği
Sevda'nın yakın arkadaşı Zeynep, Emre'nin adını sık sık duymaya başlamıştı.
Bir gün Sevda'ya sordu:
“Emre senin için hâlâ sadece eski bir arkadaş mı?”
Sevda cevap vermedi.
Zeynep onun sessizliğinden çok şey anlamıştı.
19. Bölüm — Emre'nin Kararı
Emre, hislerini daha fazla görmezden gelmek istemiyordu.
Ama Sevda'yı aceleye getirmek de istemiyordu.
Onun için önemli olan, Sevda'nın kendisini yanında güvende hissetmesiydi.
Bir gün konuşmaya karar verdi.
20. Bölüm — Önemli Bir Konuşma
Emre ve Sevda yine bahçedeki bankta oturuyordu.
Emre bir süre sustuktan sonra konuştu.
“Sevda, sana bir şey söylemek istiyorum.”
Sevda ona döndü.
“Dinliyorum.”
“Seninle yeniden karşılaştığımdan beri bazı şeyler değişti. Seni artık yalnızca çocukluk arkadaşım olarak görmediğimi düşünüyorum.”
Sevda'nın kalbi hızlandı.
Emre devam etti:
“Bunu bilmeni istedim. Senden hemen bir cevap beklemiyorum.”
Sevda gözlerini yere indirdi.
“Ben de seni düşünmeden edemiyorum.”
O gün ikisi de ilk defa hislerini dürüstçe paylaşmıştı.
21. Bölüm — Cevabın Zamanı
Sevda, Emre'nin söylediklerini bütün gece düşündü.
Onunla yeniden karşılaşmak, çocukluk anılarını hatırlamak ve birlikte vakit geçirmek Sevda için çok değerliydi.
Ertesi gün Emre'ye mesaj attı:
“Dün söylediklerini düşündüm. Ben de sana karşı farklı şeyler hissediyorum.”
Emre mesajı okuduğunda uzun zamandır beklediği cevabı almıştı.
22. Bölüm — Birbirini Tanımak
İkisi de hemen büyük sözler vermek istemiyordu.
Önce birbirlerini daha iyi tanımaya karar verdiler.
Sevda, Emre'nin hayallerini öğrendi. Emre de Sevda'nın korkularını, beklentilerini ve sevdiği şeyleri dinledi.
Aralarındaki bağ her geçen gün daha anlamlı hâle geliyordu.
23. Bölüm — İlk Mektup
Emre, Sevda'ya bir mektup yazdı.
Mektupta çocukluk günlerinden bahsediyordu.
Sevda, seni ilk tanıdığım günü hatırlıyorum. O zamanlar bunun yıllar sonra benim için bu kadar anlamlı olacağını bilmiyordum. Yeniden karşılaşmamız bana geçmişte bıraktığım güzel bir anının hâlâ yaşayabildiğini gösterdi.
Sevda mektubu birkaç kez okudu.
Sonra onu çocukluk defterinin arasına yerleştirdi.
24. Bölüm — Sevda'nın Mektubu
Sevda da Emre'ye bir mektup yazdı.
Emre, çocukken verdiğin defteri hâlâ saklıyorum. Çünkü o defter bana seni hatırlatıyor. Yıllar sonra yeniden karşılaşacağımızı düşünmemiştim. Şimdi ise seni daha yakından tanımak istiyorum.
Emre mektubu sakladı.
İkisi de birbirlerinin kelimelerine değer veriyordu.
25. Bölüm — Birlikte Geçen Gün
O gün birlikte eski mahallelerini gezdiler.
Çocukken oynadıkları sokaklardan geçtiler. Eski evlerin önünde durdular.
Sevda, çocukluklarının ne kadar hızlı geçtiğini düşündü.
Emre ise artık yeni anılar biriktirmek istediğini söyledi.
Sevda ona baktı.
“Birlikte mi?”
“İstersen.”
“İsterim.”
26. Bölüm — Güven
Sevda için sevginin en önemli tarafı güvendi.
Emre'nin kendisini dinlemesi ve düşüncelerine saygı göstermesi ona iyi geliyordu.
Emre de Sevda'nın dürüstlüğünü önemsiyordu.
İkisi de birbirlerinin hayatında güzel bir yer edinmek istiyordu.
27. Bölüm — İlk Özlem
Emre birkaç günlüğüne ailesiyle şehir dışına çıktı.
Sevda onunla konuşamamayı fark etti.
Akşam mesaj attı:
“Bugün seni düşündüm. Umarım iyisindir.”
Emre kısa süre sonra cevap verdi:
“İyiyim. Ben de seni özledim.”
Sevda mesajı okuduğunda yüzünde sakin bir tebessüm oluştu.
28. Bölüm — Dönüş
Emre döndüğünde ilk olarak Sevda'yla konuştu.
Ona şehir dışındaki günlerini anlattı.
Sevda dikkatle dinledi.
Emre, kendisini özlediğini söylemekten çekinmedi.
Sevda da aynı duyguyu taşıdığını söyledi.
29. Bölüm — Bir Akşamüstü
Bir akşamüstü deniz kenarında oturdular.
Güneş yavaşça batıyordu.
Emre, Sevda'ya dönüp şöyle dedi:
“Seninle geçirdiğim zamanın değerini biliyorum.”
Sevda cevap verdi:
“Ben de. Çünkü artık birlikte geçirdiğimiz her gün benim için ayrı bir hatıra.”
30. Bölüm — Kalpteki Yer
Sevda o gece defterini açtı.
İlk sayfadaki çocukça cümlesini okudu:
Umarım bu, güzel bir arkadaşlığın başlangıcıdır.
Altına yeni bir cümle ekledi:
Yıllar sonra anladım ki bazı insanlar hayatımıza yalnızca bir kez girmiyor. Bazen yeniden geliyorlar ve kalbimizde bambaşka bir yer ediniyorlar.
31. Bölüm — Yeni Bir Başlangıç
Sevda ve Emre artık birbirlerine karşı hislerini saklamıyordu.
Her gün konuşuyor, birbirlerinin hayatını merak ediyor ve birlikte yeni anılar biriktiriyorlardı.
Bir gün Emre, Sevda'ya şöyle dedi:
“Çocukken verdiğim sözü hatırlıyor musun?”
“Unutmadım.”
“Arkadaşlığımızı unutmayacağımızı söylemiştik.”
Sevda başını salladı.
“Unutmadık.”
Emre bir süre düşündü.
“Şimdi de birbirimize karşı dürüst olacağımıza söz verelim.”
Sevda kabul etti.
32. Bölüm — İlk Küçük Hediye
Sevda'nın uzun zamandır istediği bir kitap vardı.
Emre bunu hatırlamıştı.
Bir gün kitabı ona verdi.
Sevda şaşkınlıkla baktı.
“Bunu nasıl hatırladın?”
“Sen anlatırken dikkatle dinlemiştim.”
Sevda hediyeyi aldı.
Onun için önemli olan kitabın kendisi değil, Emre'nin küçük bir ayrıntıyı bile hatırlamasıydı.
33. Bölüm — Birbirine Açılmak
O gün birbirlerine daha önce anlatmadıkları şeylerden bahsettiler.
Sevda bazı zamanlar anlaşılmadığını hissettiğini söyledi.
Emre onu dikkatle dinledi.
“Her zaman aynı düşünmek zorunda değiliz. Ama birbirimizi dinleyebiliriz.”
Sevda bu sözleri önemsedi.
Çünkü gerçek bir bağın yalnızca güzel günlerde değil, zor konuşmalarda da kurulduğunu biliyordu.
34. Bölüm — Sessiz Bir Gün
Sevda o gün pek konuşmak istemiyordu.
Emre bunu fark etti ve onu konuşmaya zorlamadı.
Sadece nasıl olduğunu sordu.
Sevda, biraz zamana ihtiyacı olduğunu söyledi.
Emre anlayışla karşıladı.
O gün Sevda, sevginin bazen bir insanın sessizliğine de saygı duymak olduğunu düşündü.
35. Bölüm — Yeniden Gülümsemek
Ertesi gün Sevda daha iyi hissediyordu.
Emre'yle buluştuğunda ona teşekkür etti.
“Dün beni anlamaya çalıştığın için teşekkür ederim.”
Emre cevap verdi:
“Beni her zaman iyi hissetmek zorunda değilsin. Olduğun gibi olabilirsin.”
Sevda bu cümleyi unutmadı.
36. Bölüm — Eski Fotoğraf
Sevda eski fotoğraflarını karıştırırken çocukluk döneminden bir fotoğraf buldu.
Fotoğrafta Emre de vardı.
Fotoğrafı ona gönderdi.
Emre uzun süre baktı.
“Bunu hatırlıyorum. O gün çok mutluyduk.”
Sevda cevap verdi:
“Şimdi de güzel günlerimiz olsun istiyorum.”
Emre:
“Olması için birlikte emek verelim.”
37. Bölüm — Birlikte Kurulan Hayaller
Bir gün gelecekle ilgili konuştular.
Sevda hayallerinden bahsetti. Emre de kendi hedeflerini anlattı.
İkisi de birbirlerinin hayallerine engel olmak istemiyordu.
Aksine, birbirlerini desteklemek istiyorlardı.
Sevda, Emre'nin kendisini olduğu gibi kabul etmesini değerli buluyordu.
38. Bölüm — İlk Yanlış Anlaşılma
Bir mesaj yanlış anlaşıldı.
Sevda, Emre'nin kendisine kırıldığını düşündü. Emre ise Sevda'nın konuşmak istemediğini sandı.
İkisi de bir süre sessiz kaldı.
Sonunda Emre konuşmayı teklif etti.
Birbirlerini dinlediklerinde sorunun yalnızca yanlış anlaşılmadan kaynaklandığını fark ettiler.
39. Bölüm — Özür Dilemek
Emre, Sevda'ya şöyle dedi:
“Seni dinlemeden karar verdiğim için özür dilerim.”
Sevda da kendi hatasını kabul etti.
İkisi de haklı çıkmaktan çok birbirlerini anlamanın önemli olduğunu gördü.
O gün aralarındaki güven biraz daha güçlendi.
40. Bölüm — Defterdeki Yeni Sayfa
Sevda çocukluk defterine yeni bir sayfa açtı.
Bu kez yalnızca geçmişi değil, bugünü de yazdı.
Emre'yle yeniden karşılaştığımızda eski günlere döneceğimizi düşünmüştüm. Oysa şimdi anlıyorum: Biz geçmişi tekrar yaşamıyoruz. Yeni bir hikâye yazıyoruz.
41. Bölüm — Yağmurlu Gün
O gün hava yağmurluydu.
Sevda ve Emre buluşmalarını ertelemek zorunda kaldılar.
Emre, Sevda'ya uzun bir mesaj yazdı.
“Bugün yanında olamasam da umarım günün güzel geçer.”
Sevda cevap verdi:
“Bazen insanın yanında olamayan biri bile kendisini yalnız hissettirmeyebilir.”
Emre bu cümleyi uzun süre düşündü.
42. Bölüm — Bir Telefon Görüşmesi
Akşam uzun bir telefon görüşmesi yaptılar.
Günlerinden, okudukları kitaplardan ve hayallerinden konuştular.
Konuşma sona erdiğinde ikisi de kendilerini daha iyi hissediyordu.
Sevda, Emre'nin sesini duymanın ona verdiği huzuru fark etti.
43. Bölüm — İlk Büyük Soru
Emre bir gün Sevda'ya sordu:
“Bence birbirimizi seviyoruz. Sen de böyle hissediyor musun?”
Sevda biraz düşündü.
“Evet. Ama bu duygunun değerini bilerek ilerlemek istiyorum.”
Emre başını salladı.
“Ben de.”
44. Bölüm — Dürüstlük
Sevda, Emre'ye bir konuda rahatsız olduğu şeyi anlattı.
Emre onu savunmaya geçmeden dinledi.
Birbirlerinin sınırlarını öğrenmeye başladılar.
İkisi de ilişkilerinde saygının ve dürüstlüğün vazgeçilmez olmasını istiyordu.
45. Bölüm — Özel Bir Gün
Emre, Sevda'ya çocuklukta tanıştıkları günü hatırlattı.
“Bugün tanışmamızın yıl dönümü.”
Sevda şaşırdı.
“Bunu da mı hatırladın?”
“Bazı günleri unutmuyorum.”
Birlikte o günü anarak eski mahallede yürüdüler.
46. Bölüm — Çocukluk Bahçesi
Yeniden bahçedeki banka oturdular.
Emre, yıllar önce verdiği defteri sordu.
Sevda çantasından çıkardı.
Defterin sayfaları eskimişti ama içindeki yazılar hâlâ okunuyordu.
Emre sayfaları dikkatle çevirdi.
“Bunca zaman saklamışsın.”
Sevda cevap verdi:
“Çünkü bu benim geçmişimin bir parçası.”
47. Bölüm — Yeni Bir Mektup
Emre bu kez Sevda'ya gelecekle ilgili bir mektup yazdı.
Bir gün bu mektubu yeniden okursan şunu hatırla: Sana verdiğim değeri hiçbir zaman yalnızca güzel sözlerle göstermek istemedim. Seni dinleyerek, sana saygı duyarak ve verdiğim sözleri tutarak göstermek istedim.
Sevda mektubu sakladı.
48. Bölüm — Birlikte Öğrenmek
Sevda ve Emre birbirlerinin farklı yönlerini keşfetmeye devam ediyordu.
Bazen aynı fikirde olmuyor, bazen farklı kararlar alıyorlardı.
Ama birbirlerini değiştirmeye çalışmıyorlardı.
Birbirlerinin düşüncelerine yer açmayı öğreniyorlardı.
49. Bölüm — Kalpten Gelen Sözler
Bir akşam Emre, Sevda'ya hislerini açıkça anlattı.
“Seninle konuştuğumda kendimi daha iyi tanıyorum. Sana değer veriyorum. Bunu bilmeni istiyorum.”
Sevda da ona şöyle dedi:
“Ben de sana değer veriyorum. Bu duyguyu aceleye getirmeden yaşamak istiyorum.”
50. Bölüm — Yarım Kalmayan Hikâye
Sevda o akşam defterinin son sayfasına geldi.
İlk sayfayı tekrar okudu.
Çocukken yazdığı o küçük cümle artık çok uzak bir anı gibiydi.
Emre'ye defteri gösterdi.
Emre ilk sayfayı okudu, sonra son sayfaya baktı.
“Devamını yazacak mısın?” diye sordu.
Sevda kalemi eline aldı.
“Evet. Çünkü hikâyemiz bitmedi.”
Ve deftere şunu yazdı:
Bazı insanlar geçmişte kalır. Bazılarıysa geçmişten çıkıp bugününe gelir. Emre benim çocukluğumun bir hatırasıydı. Şimdi ise birlikte yeni hatıralar biriktirdiğim biri.
51. Bölüm — Yeni Bir Dönem
Sevda ve Emre artık birbirlerinin hayatında daha önemli bir yere sahipti.
Birbirlerine güzel sözler söylemekten çekinmiyorlardı.
Ancak sevgilerini yalnızca sözlerle anlatmak istemiyorlardı.
Birbirlerine zaman ayırıyor, hayallerini destekliyor ve zorlandıklarında konuşuyorlardı.
52. Bölüm — Sevda'nın Doğum Günü
Sevda'nın doğum günü yaklaşıyordu.
Emre ona özel bir hediye hazırlamak istedi.
Çocukluk defterinden esinlenerek küçük bir hatıra kutusu hazırladı.
Kutunun içinde eski bir fotoğraf, çocukluklarından kalan bir not ve yeni yazdığı bir mektup vardı.
Mektubun sonunda şu cümle yazıyordu:
Geçmişte tanıştığım o küçük kızla bugün yeniden tanıştığım için mutluyum.
53. Bölüm — Hatıra Kutusu
Emre kutuyu Sevda'ya verdi.
Sevda içindekileri tek tek inceledi.
Eski fotoğrafı görünce gözleri doldu.
“Bunları nasıl bir araya getirdin?”
Emre cevap verdi:
“Çünkü bizim hikâyemiz benim için değerli.”
Sevda kutuyu dikkatle kapattı.
54. Bölüm — Bir Günlük Sessizlik
Bir gün ikisi de yoğun oldukları için konuşamadılar.
Sevda, Emre'nin kendisini unuttuğunu düşünmedi. Emre de Sevda'nın kendisine kızdığını varsaymadı.
Akşam birbirlerine günlerinin nasıl geçtiğini sordular.
Artık her sessizliği bir sorun olarak görmemeyi öğreniyorlardı.
55. Bölüm — Birbirinin Yanında
Sevda zor bir gün geçirdiğinde Emre onu dinledi.
Çözüm bulmaya çalışmadan önce ne hissettiğini anlamak istedi.
Sevda da Emre'nin sorunlarını önemseyerek dinledi.
İkisi için de önemli olan, birbirlerinin hayatında güvenilir insanlar olmaktı.
56. Bölüm — Eski Bir Şarkı
Sevda, çocukken dinledikleri bir şarkıyı hatırladı.
Emre'ye gönderdi.
Emre şarkıyı dinlediğinde aynı günleri hatırladı.
“Bu şarkıyı duyunca hep o bahçe geliyor aklıma,” yazdı.
Sevda cevap verdi:
“Benim de.”
57. Bölüm — Birlikte Geçen Zaman
Birlikte geçirdikleri günler çoğalıyordu.
Bazen kitapçıya gidiyor, bazen sahilde yürüyüş yapıyor, bazen de yalnızca konuşuyorlardı.
Sevda, Emre'nin yanında kendisi gibi olabilmesini seviyordu.
Emre de Sevda'nın düşüncelerini açıkça paylaşmasını değerli buluyordu.
58. Bölüm — Geleceğe Dair
Bir gün gelecek planlarından bahsettiler.
Emre, Sevda'nın hayallerini gerçekleştirmesini istediğini söyledi.
Sevda da Emre'nin kendi yolunda ilerlemesini destekledi.
İkisi de sevginin birini kendine bağlamak değil, onun gelişmesine saygı göstermek olduğunu anlamaya başlamıştı.
59. Bölüm — Bir Söz Daha
Emre, Sevda'ya şöyle dedi:
“Birbirimize her zaman dürüst olalım. Bir şey bizi üzerse susmak yerine konuşalım.”
Sevda kabul etti.
Bu söz, çocukken verdikleri sözün büyümüş hâliydi.
60. Bölüm — Aynı Bank
Yine eski bahçedeydiler.
Sevda bankın üzerine oturup çevresine baktı.
“Burada başladık,” dedi.
Emre cevap verdi:
“Ve şimdi buraya bambaşka insanlar olarak dönüyoruz.”
Sevda defterini açtı.
Bu kez birlikte oldukları günü yazdı.
61. Bölüm — Bir Mektubun Devamı
Sevda, Emre'nin doğum günü için bir mektup hazırladı.
Mektubunda çocukluklarını, yeniden karşılaşmalarını ve birbirlerini tanıdıkları günleri anlattı.
Sonunda şunu yazdı:
Hayatıma yeniden girdiğin için teşekkür ederim. Umarım bundan sonra da birbirimize karşı dürüst ve anlayışlı oluruz.
62. Bölüm — Emre'nin Doğum Günü
Sevda mektubu Emre'ye verdi.
Emre mektubu dikkatle okudu.
“Bunu saklayacağım,” dedi.
Sevda gülümsedi.
“Benim defterim gibi mi?”
“Evet. Belki yıllar sonra birlikte tekrar okuruz.”
63. Bölüm — Küçük Bir Kırgınlık
Bir gün Emre, Sevda'nın önemli bir konuşmasını unuttu.
Sevda buna üzüldü.
Emre durumu fark ettiğinde özür diledi.
“Senin için önemli olduğunu anlamalıydım.”
Sevda da kırgınlığını anlattı.
Bu kez birbirlerini dinleyerek sorunu çözdüler.
64. Bölüm — Yeniden Anlaşmak
Birbirlerinden özür diledikten sonra konuşmaya devam ettiler.
Sevda, bir ilişkinin hiç sorun yaşamamak olmadığını anladı.
Önemli olan sorun çıktığında birbirini incitmeden çözüm aramaktı.
Emre de aynı şeyi düşünüyordu.
65. Bölüm — Deniz Kenarında
Birlikte deniz kenarında oturdular.
Uzun süre dalgaları izlediler.
Emre, Sevda'ya şöyle dedi:
“Bazen hiçbir şey söylemeden de anlaşılabiliyoruz.”
Sevda başını salladı.
“Çünkü birbirimizi dinlemeyi öğrendik.”
66. Bölüm — Yeni Bir Fotoğraf
Sevda, eski çocukluk fotoğraflarının yanına yeni bir fotoğraf eklemek istedi.
Birlikte fotoğraf çektirdiler.
Sevda fotoğrafı çocukluk defterinin arasına koydu.
Artık defterde geçmişin ve bugünün anıları yan yanaydı.
67. Bölüm — Özlenen Günler
Emre bir süre yoğun olacağı için daha az görüşebileceklerini söyledi.
Sevda bunu anlayışla karşıladı.
İkisi de kendi sorumluluklarını yerine getirirken iletişimlerini sürdürmeye karar verdi.
Sevda, özlemenin de bu hikâyenin bir parçası olduğunu düşündü.
68. Bölüm — Beklemek
Günler geçti.
Emre yoğunluğundan dolayı eskisi kadar sık mesaj atamıyordu.
Sevda bazen onu özlüyordu ama kendi hayatına da devam ediyordu.
Emre yeniden zaman bulduğunda ilk konuşmalarından biri şu oldu:
“Birlikte geçirdiğimiz zamanı özledim.”
69. Bölüm — Yeniden Buluşmak
Yeniden buluştuklarında uzun uzun konuştular.
Emre, Sevda'nın neler yaptığını sordu.
Sevda da onun yaşadıklarını dinledi.
İkisi de birbirlerinin hayatına ilgi göstermenin ne kadar önemli olduğunu biliyordu.
70. Bölüm — Aynı Hikâyenin İki Kişisi
Sevda defterine yeni bir bölüm yazdı.
Bir hikâyeyi iki kişi yazabilir. Ama bunun için ikisinin de emek vermesi gerekir. Bizim hikâyemiz de yalnızca geçmişten ibaret değil. Her gün yeniden yazılıyor.
71. Bölüm — Beklenmedik Karşılaşma
Sevda bir gün eski mahallelerine tek başına gitti.
Bahçeye uğradığında Emre'yi gördü.
Emre de oraya gelmişti.
Birbirlerini görünce çocukluk günlerini hatırladılar.
Emre, “Burayı hiç unutamadım,” dedi.
Sevda da aynı şeyi hissettiğini söyledi.
72. Bölüm — Çocukluk Defteri
Sevda defterini Emre'ye uzattı.
“Birlikte okuyalım mı?”
Emre kabul etti.
İlk sayfalardan başlayarak eski yazıları okudular.
Bazı cümleler çocukça, bazılarıysa çok duyguluydu.
İkisi de geçmişlerine saygıyla baktı.
73. Bölüm — Yeni Bir Sayfa
Defterin sonuna boş bir sayfa kalmıştı.
Emre kalemi aldı.
“Buraya birlikte bir şey yazalım.”
Sevda düşündü.
Sonra birlikte şunu yazdılar:
Birbirimizi bulduğumuz için değil, birbirimizi anlamayı seçtiğimiz için bu hikâyeye değer veriyoruz.
74. Bölüm — Sevda'nın Endişesi
Sevda bazen geleceğin belirsizliğinden endişeleniyordu.
Emre'ye bunu anlattı.
Emre, her şeyin önceden bilinemeyeceğini söyledi.
“Bugün birbirimize dürüst davranabiliriz. Bence önemli olan bu.”
Sevda bu cevabı düşündü.
75. Bölüm — Emre'nin Hayali
Emre, gelecekte yapmak istediği şeylerden bahsetti.
Sevda onu dikkatle dinledi.
Hayallerinin gerçekleşmesini istediğini söyledi.
Emre, Sevda'nın da kendi hedeflerinden vazgeçmemesi gerektiğini hatırlattı.
76. Bölüm — Birbirine Saygı
İkisi de kendi arkadaşlarıyla, aileleriyle ve sorumluluklarıyla vakit geçirmeye devam ediyordu.
Birbirlerini sevmek, bütün hayatlarını birbirlerine ayırmaları anlamına gelmiyordu.
Sevda bu dengeyi önemsiyordu.
Emre de aynı şekilde düşünüyordu.
77. Bölüm — Önemli Bir Gün
Sevda'nın uzun zamandır hazırlandığı önemli bir günü vardı.
Emre ona başarılar diledi.
Günün sonunda Sevda ona haber verdi.
Emre, Sevda'nın çabasından gurur duyduğunu söyledi.
Sevda için bu destek çok anlamlıydı.
78. Bölüm — Birlikte Kutlamak
Sevda ve Emre güzel haberi birlikte kutladılar.
Küçük bir kitapçıya uğrayıp ardından sahile gittiler.
Emre, Sevda'nın mutluluğunu görmekten memnundu.
Sevda da bu güzel günü hatıra defterine ekledi.
79. Bölüm — Geçmişten Gelen Korku
Sevda bazen insanların hayatından çıkmasından korkuyordu.
Çocukken yaşadığı ayrılığı hatırlıyordu.
Bunu Emre'ye anlattı.
Emre, onun duygularını küçümsemedi.
“Geçmişte yaşadıkların seni etkilemiş olabilir. Ama bugün hissettiklerini konuşabiliriz.”
80. Bölüm — Birbirini Anlamak
Sevda, Emre'nin sözleri üzerine düşündü.
Bir insanı sevmek, onun bütün korkularını ortadan kaldırmak değildi.
Ama birbirini anlamaya çalışmak çok önemliydi.
İkisi de bu konuda birbirlerine destek olmaya devam etti.
81. Bölüm — Yeni Bir Mektup
Sevda, Emre'ye yeni bir mektup yazdı.
Çocukken seni tanıdığımda gelecekte ne olacağımızı bilmiyordum. Yıllar sonra yeniden karşılaştığımızda da hikâyemizin nasıl ilerleyeceğini bilmiyordum. Ama bugün birbirimizi daha iyi tanıdığımızı hissediyorum.
Emre mektubu sakladı.
82. Bölüm — Cevap
Emre de Sevda'ya cevap yazdı.
Benim için önemli olan yalnızca güzel günlerimiz değil. Birbirimizi anlamaya çalıştığımız, yanlışlarımızı kabul ettiğimiz ve birbirimize saygı duyduğumuz günler de önemli.
Sevda mektubu okuduğunda çok mutlu oldu.
83. Bölüm — Uzun Bir Yürüyüş
Birlikte uzun bir yürüyüş yaptılar.
Çocukluklarından bugüne kadar yaşadıkları değişiklikleri konuştular.
Sevda, yıllar önceki küçük bahçenin kendileri için ne kadar özel olduğunu söyledi.
Emre, o bahçeyi her hatırladığında Sevda'yı düşündüğünü anlattı.
84. Bölüm — Birlikte Alınan Karar
Birbirlerine karşı beklentilerini konuştular.
Sevda, ilişkilerinde baskı olmasını istemediğini söyledi.
Emre bunu anladığını belirtti.
İkisi de birbirlerinin hayatına saygı duyarak ilerlemeye karar verdi.
85. Bölüm — Bir Hatıra Daha
Emre, Sevda'ya küçük bir fotoğraf albümü verdi.
İçinde çocukluk fotoğrafları ve sonradan çektirdikleri fotoğraflar vardı.
Son sayfada boş bir alan bırakmıştı.
“Burası yeni hatıralarımız için,” dedi.
Sevda albümü dikkatle sakladı.
86. Bölüm — Sessiz Bir Teşekkür
Sevda o gün Emre'ye uzun bir mesaj yazdı.
“Hayatımda olduğun için teşekkür ederim. Beni dinlediğin, düşüncelerime saygı duyduğun ve birlikte güzel anılar biriktirdiğin için.”
Emre cevap verdi:
“Ben de sana teşekkür ederim.”
87. Bölüm — Birlikte Büyümek
Zaman geçtikçe ikisi de değişiyordu.
Yeni şeyler öğreniyor, farklı düşünceler geliştiriyor ve kendi yollarında ilerliyorlardı.
Birbirlerinin değişimini kabul etmek onlar için önemliydi.
Çünkü sevginin yalnızca bir insanın eski hâlini sevmek olmadığını anlamışlardı.
88. Bölüm — Eski Söz
Bir gün Emre çocukken verdikleri sözü hatırlattı.
“Arkadaşlığımızı unutmayacağız demiştik.”
Sevda cevap verdi:
“Unutmadık. Ama şimdi birbirimizi çok daha iyi tanıyoruz.”
Emre başını salladı.
“Evet. Ve birbirimize karşı dürüst olmaya devam ediyoruz.”
89. Bölüm — Birlikte Yazılan Hikâye
Sevda defterini açıp son bölümleri okudu.
Çocukluk anıları, mektuplar, fotoğraflar ve yeni hatıralar…
Hepsi aynı defterdeydi.
Sevda, bu defterin kendisi için yalnızca bir eşya olmadığını biliyordu.
O, yıllar boyunca değişen duygularının bir hatırasıydı.
90. Bölüm — Büyük Bir Söz
Emre, Sevda'ya şöyle dedi:
“Gelecekte ne olacağını bilmiyorum. Ama bugün sana karşı hislerimin gerçek olduğunu biliyorum.”
Sevda cevap verdi:
“Ben de. Önemli olan bunu her gün davranışlarımızla göstermek.”
İkisi de bu sözlerin değerini anladı.
91. Bölüm — Sonbahar
Sonbahar gelmişti.
Sevda ve Emre eski mahallede yeniden buluştular.
Ağaçların yaprakları dökülürken birlikte yürüdüler.
Sevda, mevsimlerin değişmesini izlemeyi seviyordu.
Emre de bu sakin günün hatıralarında kalmasını istedi.
92. Bölüm — Birlikte Hatırlamak
Birlikte çocukluk günlerinden bahsettiler.
İlk tanıştıkları günü, bankı, defteri ve ayrıldıkları zamanı…
Sevda, o günlerde bir gün yeniden karşılaşacaklarını bilmediğini söyledi.
Emre de bilmediğini ama o anı hiç unutmadığını anlattı.
93. Bölüm — Yeni Hayaller
Sevda yeni hedeflerinden bahsetti.
Emre onu dinledi ve destekledi.
Sonra kendi hedeflerini anlattı.
İkisi de birbirlerinin başarılarını kıskanmak yerine birlikte sevinmek istiyordu.
94. Bölüm — Kalıcı Bir Hatıra
Sevda, fotoğraf albümünün son sayfasına yeni bir fotoğraf ekledi.
Altına şu cümleyi yazdı:
Bir zamanlar aynı bahçede tanışan iki çocuk, yıllar sonra birbirlerini yeniden tanımayı öğrendi.
Emre yazıyı okuyup başını salladı.
95. Bölüm — Bir Günün Anlamı
Emre ve Sevda yeniden tanıştıkları günü kutlamak için aynı bahçeye gittiler.
Yanlarında çocukluk defteri vardı.
İlk sayfayı açıp birlikte okudular.
İkisi de geçmişteki küçük hâllerine sevgiyle baktı.
96. Bölüm — Son Mektup
Emre, Sevda'ya bir mektup verdi.
Sevda, bu hikâyenin en güzel tarafı geçmişte tanışmış olmamız değil. Yıllar sonra yeniden karşılaştığımızda birbirimizi tanımak için emek vermemiz. Seninle paylaştığım anıları önemsiyorum. Umarım hayatımız boyunca birbirimize saygı duymayı ve dürüst olmayı sürdürürüz.
97. Bölüm — Sevda'nın Cevabı
Sevda mektubu okuduktan sonra kendi cevabını yazdı.
Emre, sen benim çocukluk anılarımın en özel parçalarından birisin. Bugün ise birlikte yeni anılar biriktirdiğim birisin. Sana karşı hissettiğim sevgiyi önemsiyorum. Çünkü bu sevgi, zamanla birbirimizi tanıyarak büyüdü.
98. Bölüm — Yüzüncü Sayfaya Doğru
Sevda defterini kapatmadan önce bütün sayfaları yeniden gözden geçirdi.
Birinci sayfadaki küçük yazıdan son mektuba kadar her şey değişmişti.
Çocukluk arkadaşlığı, yıllar sonra yeniden başlayan bir bağa dönüşmüştü.
Sevda, Emre'ye baktı.
“Bu hikâyeyi burada bitirmeyelim.”
Emre cevap verdi:
“Bitirmek zorunda değiliz. Yeni sayfalar yazabiliriz.”
99. Bölüm — Son Birlikte Gün
Sevda ve Emre son kez çocukluk bahçesindeki bankta oturduklarında, geçmişi ve bugünü düşündüler.
Sevda, yıllar önce o bankta tanıştığı çocuğun bugün hayatında önemli bir yere sahip olduğunu fark etti.
Emre de çocukken verdiği defterin böylesine değerli bir hatıraya dönüşeceğini hiç düşünmemişti.
Birbirlerine baktılar.
Söyleyecekleri çok şey vardı ama o an sessiz kalmak ikisine de yetiyordu.
100. Bölüm — Gizli Aşk
Sabah güneşi bahçeye vuruyordu.
Sevda, çocukluk defterini eline aldı. İlk sayfayı açtı.
Bugün Emre bana bir hatıra verdi. Umarım bu, güzel bir arkadaşlığın başlangıcıdır.
Sonra son sayfaya baktı.
Orada kendi el yazısıyla başka bir cümle vardı:
Bazı insanlar çocukluğunda tanıdığın biri olarak kalmaz. Zaman geçer, yollar ayrılır, hayat değişir. Ama yeniden karşılaştığında onu bambaşka bir gözle tanırsın. Sevgi bazen böyle başlar: bir hatırayla, bir merhabayla ve birbirini gerçekten tanımakla.
Sevda defteri kapattı.
Emre yanındaydı.
İkisi de artık çocukluklarının geride kaldığını biliyordu. Ama o gün başlayan hikâyenin kendileri için ne kadar değerli olduğunu da biliyorlardı.
Çünkü onların hikâyesi yalnızca bir karşılaşmanın değil, yıllar boyunca büyüyen bir sevginin hikâyesiydi.